BINAYARAN KO NG 100,000 PESOS ANG BIYENAN KO PARA SA PAG-AALAGA NIYA SA AKIN—SA GITNA NG PARTY NG ANAK KO, IBINIGAY KO ANG PERA, PERO KASABAY NITO ANG APAT NA ANUNSYONG NAGPAIYA SA KANILANG MANSYON AT NAGPABAGSAK SA KANILANG MUNDO.
Ang “Gintong” Pagkalinga
Ang mansyon ng mga Imperial ay puno ng kislap at tawanan. Ipinagdiriwang ang unang buwan ni Baby Leo. Ang lahat ng bisita—mula sa mga kilalang negosyante hanggang sa mga socialite na kaibigan ng aking biyenan na si Doña Matilda—ay narito.
Suot ko ang isang mamahaling puting bestida na tila nagtatago sa sakit na nararamdaman ng aking katawan. Isang buwan pa lang ang nakalilipas mula nang sumailalim ako sa C-section. Isang buwan na dapat ay panahon ng pagpapahinga, ngunit naging panahon ng pagdurusa.
Noong nanganak ako, nakiusap si Troy, ang asawa ko. “Babe, si Mama na ang mag-aalaga sa’yo. Mas kampante ako kung pamilya ang kasama mo.” Naniwala ako. Akala ko, sa likod ng pagiging matapobre ni Doña Matilda, may natitira pang puso para sa kanyang apo at manugang.
Mali ako.
Sa loob ng tatlong pung araw, habang wala si Troy, pinakain ako ni Doña Matilda ng mga tira-tirang pagkain at malamig na sabaw. Pinapatay niya ang aircon sa kwarto ko dahil “magastos” daw, kahit pa basang-basa ako ng pawis at mahapdi ang aking tahi. Ang pinakamasakit? Halos ayaw niyang ipahawak sa akin si Leo. “Marumi ka pa, baka mahawa ang bata,” palagi niyang asik. Tiniis ko ang lahat. Nanahimik ako. Dahil akala ko, sapat na ang pagmamahal ko kay Troy para pagtakpan ang lahat.
Ang Singil ng Kasakiman
Sa gitna ng kasiyahan, habang hawak-hawak ang baso ng mamahaling champagne, lumapit sa akin si Doña Matilda. Ang kanyang mga leeg at braso ay punong-puno ng gintong alahas na binili ni Troy gamit ang sahod niya sa kumpanyang AKO naman ang nagmamay-ari ng kalahati.
“Clara,” pabulong niyang sabi pero bakas ang pangungutya. “Tapos na ang isang buwan. Nasaan na ang 100,000 pesos ko? Bayad mo ‘yan sa pagod ko sa pag-aalaga sa’yo at sa pag-yaya sa anak mo. At bilisan mo, ayaw kong pinaghihintay ang pera ko.”
Tumingin ako kay Troy na nasa tabi niya. Umasa ako na ipagtatanggol niya ako. Umasa ako na sasabihin niyang, “Ma, asawa ko siya, bakit mo sisingilin?”
Ngunit tumingin lang si Troy sa akin nang malamig. “Ibigay mo na, babe. Deserve naman ni Mama ‘yon sa lahat ng ‘sakripisyo’ niya para sa inyo.”
Doon ay may kung anong naputol sa loob ko. Ang huling hibla ng pag-ibig at pasensya ay naging abo.
Kinuha ko ang aking cellphone. “Sige po, Ma. Kung ‘yan ang presyo ng inyong serbisyo.”
Sa loob ng ilang segundo, pumasok ang notification sa cellphone ni Doña Matilda. Isang transfer ng 100,000 pesos. Ngumiti siya nang malapad, isang ngiting tila nanalo sa loterya.
“Mabuti naman. Kahit papaano ay marunong kang tumanaw ng utang na loob,” nakakainsultong sabi niya bago tumalikod para ipagmalaki sa mga amigas niya ang bago niyang “pera.”
Ang Apat na Hatol
Ngumiti ako. Isang napakalamig at tahimik na ngiti. Ibinigay ko si Baby Leo sa aking tapat na personal na yaya na kinuha ko nang palihim kahapon. Naglakad ako patungo sa gitna ng entablado.
Kinuha ko ang mikropono. Ang lahat ng mata—kabilang ang mga business partners ni Troy at ang mga amigas ni Matilda—ay nakatuon sa akin.
“Good afternoon, everyone,” panimula ko. Ang boses ko ay hindi nanginginig. “Salamat sa pagdalo sa unang buwan ni Leo. Ngayong hapon, bago tayo magpatuloy, nais kong magbigay ng apat na mahahalagang anunsyo.”
Tumahimik ang buong mansyon. Itinigil ni Troy ang pag-inom ng wine. Nakaramdam siya ng kaba.
“Una,” sabi ko habang nakatingin kay Doña Matilda. “Ngayong hapon, pormal ko nang binayaran ang aking biyenan ng 100,000 pesos para sa kanyang ‘serbisyo’ bilang yaya at tagapag-alaga. Dahil nabayaran ko na siya, wala na akong utang na loob sa kanya. At simula sa segundong ito, tinatanggalan ko na siya ng karapatang makita o hawakan ang aking anak habambuhay.”
Nagbulungan ang mga bisita. Namutla si Matilda.
“Pangalawa,” pagpapatuloy ko, tumingin ako kay Troy. “Ang mansyong ito na tinitirhan niyo at ang kumpanyang pinapatakbo mo? Nakapangalan ang lahat ng iyon sa aking pamilya. Kanina lang bago magsimula ang party, pinirmahan ko na ang utos para bawiin ang lahat ng ari-arian. Troy, binibigyan kita ng tatlumpung minuto para ilabas ang mga gamit mo at ng iyong ina mula sa pamamahay ko.”
“Clara! Ano bang pinagsasabi mo?!” sigaw ni Troy, sinusubukang lumapit sa stage pero hinarang siya ng aking mga security guards.
“Pangatlo,” hindi ko siya pinansin. “Ito ang aking huling gabi bilang asawa mo. Nakahanda na ang mga dokumento para sa annulment at child custody. Mayroon akong mga video footage at audio recordings ng bawat pang-aabuso at pagpapabaya na ginawa niyo sa akin habang sariwa pa ang tahi ko. Walang huwes ang magbibigay sa inyo ng karapatan sa anak ko.”
Napaluhod si Troy sa harap ng stage. Alam niyang wala siyang laban. Alam niyang lahat ng yaman niya ay galing sa akin.
“At ang pang-apat…” Tumingin ako sa lahat ng mga bisita, lalo na sa mga amigas ni Matilda na kanina lang ay pinagtatawanan ako.
“Ang party na ito ay hindi lang para kay Leo. Ito ay ang aking Freedom Party. Isang buwan niyo akong pinapakain ng tira-tirang sabaw at pinagkakaitan ng hangin. Ngayon, hayaan niyo akong pakainin kayo ng katotohanan: Doña Matilda, Troy… ang 100,000 pesos na binayad ko sa inyo kanina? Iyon na ang huling pera na makukuha niyo mula sa akin. Gamitin niyo ‘yan para maghanap ng matutuluyan, dahil sa oras na ito… wala na kayong pamilya, wala na kayong kumpanya, at wala na kayong mansyong babalikan.”
Ibinaba ko ang mikropono. Sa gitna ng nakakabinging katahimikan, naglakad ako pababa ng entablado. Kinuha ko si Baby Leo at lumabas kami ng mansyon, diretso sa sasakyang naghihintay para dalhin kami sa aming bagong simula.
Narinig ko ang hagulgol ni Matilda at ang sigaw ni Troy mula sa loob, pero hindi na ako lumingon. Ang presyo ng kanilang kalupitan ay ang kanilang kinabukasan, at huli na ang lahat para magmakaawa sila.
