TUMAKBO ANG KAPATID KO SA ARAW NG KASAL NIYA DAHIL “BANKAROTE” DAW ANG GROOM—PINILIT AKONG PUMALIT, PERO NATIGILAN ANG LAHAT SA REBELASYON NG LALAKI SA ALTAR.
Kagulo sa loob ng bridal suite ng isang sikat at marangyang hotel. Araw iyon ng kasal ng aking nakatatandang kapatid na si Isabelle at ng bilyonaryong tagapagmana na si Gabriel Castillo.
Pero imbes na maging masaya, nanginginig sa galit si Isabelle habang hawak ang kanyang cellphone.
“Hindi ako magpapakasal sa lalaking ‘yan!” sigaw ni Isabelle habang hinuhubad ang kanyang mamahaling diyamanteng kwintas.
“Anong sinasabi mo, Isabelle?! Nasisiraan ka na ba?!” asik ng aming madrasta na si Tita Carmen. “Naghihintay na ang mga bisita sa simbahan!”
Iniabot ni Isabelle ang cellphone. Nakapaskil doon ang isang breaking news article tungkol sa kumpanya ni Gabriel. Nakasulat ang mga sumusunod:
Bumagsak ng 80% ang shares ng Castillo Group of Companies sa loob lamang ng isang gabi.
Nabaon sa bilyun-bilyong pisong utang ang pamilya Castillo.
Nakatakdang ilitin ng bangko ang lahat ng kanilang mansyon, sasakyan, at private jets kinabukasan.
“Bankarote na siya, Mama!” nanggagalaiting sabi ni Isabelle. “Wala na siyang pera! Ano ang ipapakain niya sa akin? Pagmamahal?! Ayokong maghirap! Aalis ako!”
Bago pa man siya mapigilan, kinuha ni Isabelle ang kanyang bag at mabilis na tumakas sa fire exit ng hotel, iniwan ang kanyang wedding gown na nakakalat sa sahig.
Ang Sapilitang Pagpapalit
Nataranta si Tita Carmen. Malaking kahihiyan ito para sa pamilya namin. Bigla siyang lumingon sa akin. Ako si Lina, ang anak sa labas ng asawa niya, na ginagawa lang nilang utusan sa bahay.
“Ikaw!” turo sa akin ni Tita Carmen. “Magka-size kayo ni Isabelle at halos magkamukha kayo kapag inayusan. Ikaw ang isusuot ko sa gown na ‘yan!”
“P-Po? Tita, hindi po pwede! Kasal ‘yan ni Ate!” nanginginig kong tanggi.
“Gagawin mo kung anong inuutos ko, o palalayasin kita sa pamamahay ko at ipapatigil ko ang pagpapagamot ng lola mo!” banta niya.
Wala akong nagawa. Umiiyak akong inayos ng mga makeup artist at pinasuot ng makapal na belo na tumatakip sa buong mukha ko.
Ang totoo, matagal na akong may lihim na pagtingin kay Gabriel. Sa mga panahong bumibisita siya sa bahay namin, ako lang ang pumapansin sa kanya bilang isang simpleng tao, habang si Isabelle ay puro alahas at regalo lang ang hinihingi. Pero alam kong langit siya at lupa lang ako.
Ang Paglakad sa Altar
Nanginginig ang mga tuhod ko habang naglalakad sa aisle. Nakita ko si Gabriel na nakatayo sa altar. Napakagwapo niya sa kanyang tuxedo, pero may bakas ng kalungkutan sa kanyang mga mata—siguro ay inisip niyang maghihirap na siya pagkatapos ng araw na ito.
Nang makarating ako sa altar, dahan-dahang inangat ni Gabriel ang aking belo.
Natigilan siya. Kumunot ang noo niya nang makitang hindi si Isabelle ang nasa harap niya.
“L-Lina?” pabulong niyang tanong.
“S-Sorry, Gabriel…” umiiyak kong bulong. “Tumakas si Isabelle dahil sa balita tungkol sa kumpanya niyo. P-Pinilit lang nila ako para hindi kayo mapahiya. Kung gusto mong itigil ang kasal, maiintindihan ko.”
Inasahan kong magagalit siya. Inasahan kong isisigaw niya ang panloloko ng pamilya namin. Pero sa halip, tinitigan niya ako sa mata, hinawakan nang mahigpit ang nanginginig kong kamay, at ngumiti nang napakatamis.
“Huwag kang matakot,” malambing niyang sabi. “Itutuloy natin ang kasal.”
Ang Matinding Rebelasyon
Natapos ang seremonya at idineklara kaming mag-asawa. Pagdating sa marangyang reception, nagbulungan ang mga bisita. Alam na nila ang balitang bankarote ang mga Castillo, at nagtataka sila kung bakit ibang babae ang pinakasalan ni Gabriel.
Umakyat si Gabriel sa entablado at kinuha ang mikropono.
“Magandang gabi sa inyong lahat,” panimula niya. “Gusto kong magpasalamat sa babaeng nasa tabi ko ngayon, ang asawa kong si Lina. Pinatunayan niya na may mga tao pa ring handang manatili sa tabi mo, kahit na akala nila ay wala ka nang maibibigay.”
Naguluhan ako. Anong ibig niyang sabihin?
Saktong pagkasabi niya noon, bumukas nang malakas ang mga pinto ng ballroom. Pumasok si Isabelle, humahangos, gulo-gulo ang buhok, at umiiyak.
“Gabriel! Gabriel, itigil ang kasal!” sigaw ni Isabelle, nagmamadaling lumapit sa stage.
Nagtaka ang lahat. Humarap si Gabriel kay Isabelle nang may malamig na ekspresyon.
“Anong ginagawa mo rito, Isabelle? Akala ko ba ayaw mong magpakasal sa isang lalaking bankarote?” tanong ni Gabriel.
“N-Nalaman ko ang totoo!” iyak ni Isabelle. “Napanood ko sa balita ngayon lang! Hindi ka bankarote! Ang totoo pala, binili ng kumpanya mo ang tatlong pinakamalaking bangko sa Asya kaya nag-freeze ang assets niyo nang pansamantala! T-Triple pa pala ang yaman mo ngayon!”
Nagsigawan at nagpalakpakan ang mga businessmen sa loob ng reception. Ako naman ay napanganga sa gulat.
Tumawa nang mapait si Gabriel.
“Tama ka, Isabelle. Ako mismo ang nagpakalat ng pekeng balita kagabi na bankarote na ang pamilya ko,” pagbubunyag ni Gabriel. “Gusto kong subukan kung sino talaga ang pakakasalan ko. Gusto kong malaman kung ako ba ang mahal mo, o ang credit card ko. At binigyan mo ako ng napakalinaw na sagot noong tumakas ka.”
“Babe, please! Patawarin mo ako! Natakot lang ako! Ako dapat ang asawa mo, hindi ang utusan na ‘yan!” pagmamakaawa ni Isabelle habang pilit na inaabot si Gabriel.
Hinawakan ni Gabriel ang kamay ko at inilapit ako sa kanya.
“Hindi siya utusan. Siya si Mrs. Lina Castillo. Ang nag-iisang babaeng handang hawakan ang kamay ko noong akala niya
