TINAWAG NILA AKONG WALANG KWENTA AT INIWAN SA ULAN—NGUNIT SA ARAW NG KASAL NG EX KO, BUMALIK AKO BILANG BAGONG MAY-ARI NG KANILANG IMPERYO
Nakatayo ako sa labas ng naglalakihang pintuan ng Grand Crystal Ballroom.
Mahigpit ang yakap sa akin ng dalawang taong gulang kong anak na si Lucas. Ramdam ko ang mainit niyang hininga sa aking leeg at ang mabilis na pagtibok ng kanyang maliit na puso, tila nakikisabay sa kaba ng aking dibdib.
“Mommy…” mahinang bulong niya, na tila nararamdaman ang bigat ng tensyon sa paligid.
Ngumiti ako at hinaplos ang kanyang buhok, pilit pinapakalma ang nanginginig kong kalamnan. Hindi ako pumunta rito para gumawa ng iskandalo. Hindi ako pumunta rito para magmakaawa o umiyak.
Pumunta ako para tuldukan ang nakaraan.
Nang bumukas ang mga pinto, sinalubong kami ng nakakabulsag na kislap ng mga kristal na chandelier at ng malungkot na himig ng isang violin. Ang buong lugar ay amoy mamahaling bulaklak at nag-uumapaw sa karangyaan.
At sa gitna ng entablado, nakatayo ang lalaking minsan kong ibinigay ang buong mundo ko.
Si Julian.
Tatlong taon na ang nakararaan, tinalikuran niya ako nang sabihin kong magkakaroon kami ng anak.
“Hindi pa ako handa,” ang malamig niyang sagot noon.
Pero ang totoo? Hindi lang ako ang babaeng pasok sa pamantayan ng mapanghusga niyang pamilya. Isa lamang akong hamak na empleyada. Walang kilalang apelyido. Walang yaman na maipagmamalaki para isalba ang unti-unti na nilang naluluging negosyo.
Kaya mas pinili niya si Beatrice—isang anak ng makapangyarihang politiko. Ang babaeng “perpekto” sa paningin ng lipunan. Habang ako? Iniwan akong mag-isa sa gitna ng malakas na ulan, basang-basa, habang hawak ang ultrasound ng anak namin.
Habang naglalakad ako papasok sa ballroom, nagsimula ang mga matatalim na bulungan.
“Siya yung ex, ‘di ba?”
“Ang kapal naman ng mukha niyang pumunta.”
“Dala pa talaga ang bata para manguunsensya!”
Bawat bulong ay parang patalim na humihiwa sa pagkatao ko. Pero hindi na ako ang dating babaeng yuyuko at iiyak. Hindi na.
Hindi pa man ako nakakaupo, isang pamilyar at mabigat na presensya ang humarang sa akin. Si Don Roberto, ang ama ni Julian.
Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa, ang mga mata ay puno ng pandidiri.
“Pumunta ka talaga?” malamig at mayabang niyang bulong. “Bitbit mo pa talaga ang batang ‘yan? Ano bang gusto mong patunayan? Na kaawa-awa ka? Na sinira ng anak ko ang buhay mo?”
Dati, kapag tinitignan niya ako nang ganito, nanginginig ako sa takot at hiya.
Pero ngayong gabi? Tinitigan ko siya pabalik at binigyan ng isang matipid na ngiti.
“Nandito ako dahil inimbitahan ako,” kalmado kong sagot.
Tumawa siya nang mapakla. “Imbitado? Ikaw? Sa isang VIP wedding? Huwag mo nga akong patawanin.”
Bago pa siya makapagsalita ulit, umalingawngaw ang boses ng MC sa buong ballroom.
“Ladies and gentlemen,” masiglang anunsyo nito. “Bago natin ipagpatuloy ang pag-iisang dibdib na ito, nais po nating kilalanin ang pinaka-espesyal na bisita ngayong gabi. Ang taong nagligtas sa Imperial Group mula sa tuluyang pagkalugi. Ang bagong majority owner ng kumpanya!”
Nagpalakpakan ang lahat ng bisita. Nakita kong itinaas ni Don Roberto ang kanyang noo, inayos ang kanyang amerikana, at naghanda para salubungin ang kanilang “tagapagligtas.”
“I-welcome po natin… ang kilalang investor na si Madame C!”
Pumalakpak ang lahat, naghihintay kung sino ang lalabas.
Isang segundo. Dalawa. Tatlong segundo ang lumipas. Walang pumasok mula sa malaking pinto.
Kumunot ang noo ni Don Roberto. “Nasaan na siya?” inis na bulong niya sa mga tauhan niya.
Unti-unting tumahimik ang musika. Itinuro ng MC ang direksyon kung saan ako nakatayo.
“Sir… nasa harap niyo na po siya.”
Parang huminto ang pag-ikot ng mundo. Dahan-dahang lumingon si Don Roberto sa akin. Nagtama ang aming mga mata. At sa unang pagkakataon, nakita ko ang takot na bumalot sa dati niyang mayabang na mukha.
“I-Ikaw…?” nanginginig niyang bulong. Nawala ang kulay sa kanyang mukha.
Sa unahan, namutla rin si Julian. Si Beatrice ay napahawak sa kanyang dibdib sa gulat.
Hinalikan ko sa noo si Lucas at dahan-dahang iniabot sa aking nanny na tahimik na nakasunod sa akin.
Tatlong taon. Tatlong taon ng paghagulgol sa gabi. Tatlong taon ng pagbangon mula sa wala. Tatlong taon ng walang-tulog na pag-aaral, pagtatayo ng negosyo, at matalinong pag-iinvest. Habang inaakala nilang patay na ako sa hirap, doon ko tahimik na binuo ang aking imperyo.
Humakbang ako palapit kay Don Roberto.
“Ako ang nagtatag ng Apex Global,” malinaw at matapang kong anunsyo. “Ako ang nag-invest ng bilyon sa kumpanyang muntik na ninyong ilibing. At ako ang may hawak ng lahat ng utang ninyo ngayon.”
Lahat ng matang mapanghusga kanina ay napalitan ng gulat at takot.
“Pumunta ako rito,” dagdag ko, ang boses ko ay umaalingawngaw sa tahimik na bulwagan, “hindi para manggulo sa kasal niyo. Pumunta ako para ipakita kung sino na ako ngayon.”
Patakbong lumapit si Julian. Nanginginig ang mga kamay niya.
“Clara… please,” nagmamakaawa niyang sabi. Tumingin siya sa anak ko. “Anak ko rin si Lucas. Pamilya tayo.”
Pamilya. Isang salitang napakasakit pakinggan mula sa lalaking nagtapon sa amin na parang basura.
Umatras ako para hindi niya ako mahawakan.
“Wala kang anak, Julian,” malamig kong sagot. “Pinili mong mawalan.”
Binuksan ko ang isang itim na sobre mula sa aking bag at iniabot ito sa nanginginig na kamay ni Don Roberto.
“Basahin ninyo. Effective immediately.”
Basa niya ang mga salitang tatapos sa kayabangan nila: Board Restructuring. Asset Freeze. Leadership Removal. Sa isang pirma ko, nabaligtad ang mundo na akala nila ay hawak nila.
Binalikan ko si Lucas at kinarga siyang muli.
“Let’s go, baby,” nakangiti kong bulong sa anak ko.
Habang naglalakad ako palabas ng ballroom, walang naglakas-loob na humarang. Walang bumulong. Walang tumawa. Ang mga taong tinignan ako bilang isang hampaslupa kanina ay nakatingin ngayon sa akin nang may matinding paggalang at takot.
Hindi ako sumigaw. Hindi ako nanakit nang pisikal. Hindi ako nagwala.
Ngunit sa gabing iyon, malinaw ang mensahe: Ang babaeng iniwan nila sa ulan, ang babaeng itinapon at tinawag nilang walang kwenta—siya na ngayon ang nagmamay-ari ng mundong ipinagkait nila sa kanya.
Paglabas ko sa malamig na hangin ng gabi, yakap ang aking anak, naramdaman ko ang isang bagay na mas masarap pa sa paghihiganti.
Kapayapaan.
Dahil minsan, ang pinakamatamis na tagumpay ay hindi ang makitang bumagsak ang mga nanakit sa’yo, kundi ang patunayan sa sarili mong kaya mong tumayo at mamuno, kahit walang naniwala sa’yo.
