PINILIT AKO NG BIYENAN KO NA MAGLUTO NG NOCHE BUENA MAG-ISA KAHIT 7 BUWAN AKONG BUNTIS DAHIL “MAHIRAP” DAW AKO—PERO NAMUTLA SILA NANG PUMASOK ANG CHIEF JUSTICE NG KORTE SUPREMA AT TINAWAG AKONG “ANAK.”
Ako si Clara. Nang pakasalan ko si Anton, itinigil ko ang paggamit ng apelyido ko sa pagkadalaga. Ang alam ng pamilya niya, galing ako sa isang simpleng pamilya sa probinsya na walang pera at walang koneksyon.
Ang totoo? Ang tatay ko ay si Hon. Roberto Valderama, ang kasalukuyang Chief Justice of the Supreme Court. Pinalaki niya akong may mababang loob. Itinago ko ang pagkatao ko dahil gusto kong mahalin ako ni Anton at ng pamilya niya para sa kung sino ako, at hindi dahil sa kapangyarihan ng pamilya ko.
Pero nagkamali ako.
Nakatira kami sa iisang bubong kasama ang biyenan kong si Doña Carmen at ang sister-in-law kong si Stella. Simula nang malaman nilang “wala akong mayamang pamilya,” ginawa nila akong katulong sa sarili naming bahay. At si Anton? Duwag siya. Wala siyang ginagawa para ipagtanggol ako.
Dumating ang bisperas ng Pasko. Pito at kalahating buwan na akong buntis. Malaki na ang tiyan ko, manas na ang mga paa ko, at madali na akong mapagod.
Nag-organisa si Doña Carmen ng isang marangyang Noche Buena para sa kanilang mga elite na kaibigan at business partners.
“Clara!” sigaw ni Doña Carmen mula sa sala habang nagpapa-manicure. “Bakit hindi pa luto ang Lechon Belly at Paella?! Parating na ang mga bisita mayamang alas-otso!”
“Ma…” pakiusap ko, hawak ang sumasakit kong balakang. “Kaninang alas-singko pa po ako ng umaga nakatayo dito sa kusina. Nag-request po ako kay Anton na mag-cater na lang tayo kasi hindi ko na po kaya, sumasakit po ang tiyan ko…”
Pumasok si Stella at inirapan ako.
“Cater? Sayang sa pera! Kaya ka nga pinakasalan ng Kuya ko para may libreng taga-luto at taga-linis kami eh,” mataray na sabi ni Stella. “Huwag kang maarte. Sanay ka naman sa hirap, di ba? Wala ka namang apelyidong ipagmamalaki, kaya magpakapakinabang ka na lang!”
Tinignan ko si Anton na nakaupo lang sa sofa, naglalaro sa cellphone niya.
“Anton… please. Tulungan mo naman ako,” nanginginig kong sabi.
Nagbuntong-hininga si Anton. “Clara, sundin mo na lang si Mama. Pasko naman eh. Huwag mo nang sirain ang mood namin. Magluto ka na lang diyan.”
Nilunok ko ang luha ko. Bumalik ako sa kusina. Mag-isa kong hiniwa ang mga sangkap, nagluto ng limang putahe, at nag-ayos ng mahabang hapag-kainan. Habang ginagawa ko iyon, nararamdaman ko ang paninigas ng tiyan ko. Braxton Hicks contractions. Sobrang sakit, pero tiniis ko para lang walang gulo.
Alas-otso ng gabi. Dumating ang mga bisita. Mga politiko, mayor, at mayayamang negosyante.
Habang nagkakasiyahan sila sa sala, inutusan ako ni Doña Carmen na ilabas ang paborito niyang mamahaling crystal bowl na lalagyan ng salad.
Dahil sa sobrang pagod, pangangatog ng kamay, at bigat ng tiyan ko… dumulas ang mangkok sa kamay ko.
CRASH!
Nabasag ang crystal bowl sa gitna ng dining room. Natahimik ang lahat ng bisita.
Namula sa galit si Doña Carmen. Naglakad siya palapit sa akin at, sa harap ng lahat ng tao, dinuro niya ang mukha ko.
“WALA KANG KWENTA!” sigaw ni Doña Carmen. “Alam mo ba kung magkano ‘yan?! Isang daang libo! Kahit ibenta mo pa ang pamilya mong mga hampaslupa sa probinsya, hindi niyo mababayaran ‘yan!”
“Ma, sorry po… nadulas lang po kasi manhid na ang kamay ko…” umiiyak kong sagot, nakahawak sa tiyan ko.
“Sorry?! Anton, hiwalayan mo na ‘tong babaeng ‘to!” sigaw ni Doña Carmen. “Wala na ngang maambag na yaman, panira pa ng gamit! Pagkapanganak niyan, kukunin natin ang bata at itatapon natin ang babaeng ‘yan sa kalsada! Wala namang lalaban para sa kanya! Wala siyang pamilyang makapangyarihan para protektahan siya!”
Walang ginawa si Anton. Nakayuko lang siya. Pinapanood niya akong ipahiya ng pamilya niya.
Sa sandaling iyon, naramdaman ko ang matinding galit. Tumayo ako nang tuwid at pinunasan ang luha ko.
Biglang may umalingawngaw na wang-wang ng mga pulis sa labas ng mansyon.
Wee-woo-wee-woo!
Nataranta ang mga bisita. Sumilip si Anton sa bintana.
“M-Ma!” nauutal na sabi ni Anton. “May convoy sa labas! Mga itim na SUV. At yung nangungunang sasakyan… may Plate Number 5!”
Nagulat ang mga bisitang politiko. Alam nila kung ano ang ibig sabihin ng Plate No. 5. Iyon ay sasakyan na eksklusibo lamang para sa Punong Mahistrado (Chief Justice) ng bansa.
“Diyos ko!” nag-aayos ng buhok si Doña Carmen. “Ang Chief Justice nandito?! Baka nalaman niyang nagpapa-party ako! Stella, Anton, salubungin natin!”
Bumukas ang malaking pinto. Pumasok ang apat na lalaking naka-barong (mga PSG at security details). Sa gitna nila, naglalakad ang isang matandang lalaki na may seryoso at nakakatakot na aura. Ang aking ama, si Chief Justice Roberto Valderama.
Nakangiting lumapit si Doña Carmen.
“Honorable Chief Justice! Welcome po sa aming munting tahanan! Isang malaking karangalan po—”
Hindi siya pinansin ng Papa ko. Nilampasan lang siya nito.
Ang mga mata ng Papa ko ay naghanap sa paligid hanggang sa makita niya ako. Nakatayo sa gilid ng basag na kristal, nakasuot ng maduming apron, at umiiyak habang hawak ang malaking tiyan ko.
Nag-iba ang ekspresyon ng matapang na Mahistrado. Tumakbo siya papalapit sa akin.
“Clara! Anak ko!” sigaw ni Papa, niyakap ako nang mahigpit. “Diyos ko, anong ginawa nila sa’yo?! Kanina pa ako tumatawag sa cellphone mo, hindi ka sumasagot kaya nag-alala ako!”
Nalaglag ang panga ni Doña Carmen. Nanlaki ang mata ni Anton at Stella. Ang mga bisita ay nagsimulang magbulungan sa sobrang gulat.
“A-Anak?!” nanginginig na bulong ni Doña Carmen. “Clara… anak mo siya?!”
Humarap ang Papa ko sa kanila. Ang tingin niya ay parang apoy na kayang sumunog ng buong bahay.
“Oo. Siya si Clara Valderama. Ang kaisa-isa kong anak,” malamig at nagbabantang boses ni Papa. Tumingin siya sa basag na kristal, sa madumi kong damit, at sa namamagang paa ko.
“Pinalaki ko ang anak ko na parang prinsesa, binigyan ng pinakamagandang edukasyon, para lang gawin niyong alipin?! Pinagluto niyo siya nang mag-isa habang pitong buwang buntis?!”
Lumuhod si Anton sa takot. “S-Sir… hindi ko po alam! Wala po siyang sinabi! Patawarin niyo po kami!”
“Wala siyang sinabi dahil gusto niyang makita kung paano niyo siya tratuhin nang walang halong pera at kapangyarihan,” sagot ni Papa. “At nakita namin ang totoo niyong kulay. Mga halimaw kayo.”
Tumingin si Papa kay Doña Carmen na ngayon ay namumutla at nanginginig ang buong katawan.
“Narinig ko ang sinabi mo kanina sa labas pa lang ng pinto,” sabi ni Papa. “Sabi mo, wala siyang pamilyang makapangyarihan para protektahan siya? Sabi mo, kukunin mo ang apo ko at itatapon mo ang anak ko sa kalsada?”
Naglabas ng cellphone ang Papa ko at tinawagan ang hepe ng NBI na kaibigan niya.
“Chief? May gusto akong ipa-imbestigahan. I-audit niyo ang lahat ng kumpanya ng pamilyang ito. Sigurado akong may mga tax evasion at illegal transactions ang mga ito. Gusto ko silang makitang bumagsak bago matapos ang taon.”
“Huwag po! Parang awa niyo na!” umiiyak na gumapang si Doña Carmen palapit sa akin. “Clara! Anak! Patawarin mo na si Mommy! Hindi ko sinasadya ‘yun! Pasko naman oh!”
Tinignan ko siya. Wala na akong naramdamang awa.
“Hindi niyo ako anak,” malamig kong sagot. Hinubad ko ang apron at itinapon sa mukha ni Anton. “At Anton, ipapadala ng abogado ng pamilya namin ang annulment papers bukas. Huwag ka nang mag-abalang lumaban. Wala kang laban.”
Inalalayan ako ni Papa at ng mga security guards palabas ng mansyon.
Iniwan namin silang umiiyak at pinandidirihan ng sarili nilang mga bisita. Ang mga politikong nandoon ay mabilis na umalis, ayaw madamay sa galit ng Chief Justice.
Makalipas ang ilang buwan, ligtas at malusog akong nanganak sa isang pribadong ospital. Nasa tabi ko ang Papa ko. Ang pamilya ni Anton? Bumagsak ang negosyo nila, nabaon sa utang, at kinuha ng bangko ang mansyon nila dahil sa mga natuklasang kaso.
Nalaman nila sa pinakamasakit na paraan: Ang tunay na kapangyarihan ay minsan nagtatago sa pinakasimpleng anyo, at ang paghusga sa tao base sa kanyang “yaman” ay ang pinakamabilis na paraan para mawala ang lahat sa iyo.
