Pinalayas Ako ng Madrasto Ko Dala Lang ang Lumang Diary ng Aking Ina—Pero Namutla Siya Nang Malaman Niya Kung Ano ang Laman Nito.
Ako si Lara. Kakalibing lang ng pinakamamahal kong ina na si Mama Elena dahil sa malubhang sakit. Habang nagluluksa pa ako at basang-basa ng ulan galing sa sementeryo, sumalubong sa akin ang isang maleta na inihagis palabas ng pinto ng aming mansyon.
Sa may pintuan, nakatayo ang aking madrasto (stepfather) na si Arturo. Nakangisi siya habang umiinom ng mamahaling wine.
“Tapos na ang pagpapanggap, Lara,” malamig niyang sabi. “Patay na ang nanay mo. Akin na ang bahay na ito, ang mga sasakyan, at ang kumpanya. Wala kang karapatan dito. Lumayas ka na.”
“Tito Arturo, parang awa niyo na,” pagmamakaawa ko, umiiyak. “Kakalibing lang ni Mama. Dito ako lumaki. Kahit sa maliit na kwarto lang, hayaan niyo muna akong manatili.”
Tumawa siya nang malakas. “Wala akong pakialam! Kukunin mo ba ‘yang maleta mo o ipapasunog ko ‘yan sa mga guard?”
Wala akong nagawa. Nang buksan ko ang maleta para silipin kung ano ang itinira niya sa akin, nakita kong puro lumang damit lang ang nandoon. Kinuha niya ang mga alahas ko, ang laptop ko, at maging ang mga litrato namin ni Mama.
Pero may isang bagay siyang hindi pinansin dahil inakala niyang basura—ang lumang leather na diary ni Mama Elena.
“Sige, isama mo ‘yang basurang libro na ‘yan,” pangungutya ni Arturo bago niya isinara nang malakas ang pinto ng sarili kong bahay.
Ang Lihim sa Loob ng Diary
Umiiyak akong naglakad sa ulan hanggang sa makarating ako sa isang mumurahing motel. Basang-basa, nagugutom, at nag-iisa. Niyakap ko ang diary ni Mama. Ito na lang ang natitirang alaala ko sa kanya.
Binuksan ko ang mga pahina, umaasang makakabasa ng mga huling bilin o mensahe ng pagmamahal.
Pero nagtaka ako.
Walang mga kwento ng araw-araw na buhay. Ang mga pahina ay puno ng mga kakaibang numero, random na letra, at mga petsa. Sa pinakahuling pahina, may isang maikling sulat na naka-address sa akin.
“Lara, anak ko.
Kung binabasa mo ito, ibig sabihin ay wala na ako at malamang ay nagpakita na ng tunay na kulay si Arturo. Matagal ko nang alam na pera lang ang habol niya sa akin. Hayaan mo siyang kunin ang mansyon at ang kumpanya. Pabagsak na ang kumpanyang iyon at baon sa bilyun-bilyong utang na iniwan niya. Ang bahay ay nakasangla na rin.
Ang tunay kong yaman—ang perang pinaghirapan ng tunay mong ama bago siya mamatay—ay matagal ko nang itinago kung saan hindi ito maaabot ng mga gahaman. >
Ang mga numerong nakasulat sa diary na ito ay hindi random. Ito ang mga Account Numbers, Routing Codes, at Passwords para sa isang sikretong Offshore Account sa isang bangko sa Zurich, Switzerland.
Anak, kunin mo ang para sa’yo. Mabuhay ka nang malaya at masaya. Mahal na mahal kita.”
Nanlaki ang mga mata ko. Nanginginig ang mga kamay ko habang tinititigan ang mga numero. Hindi lang ito basta diary… isa itong mapa papunta sa tunay na kayamanan.
Ang Matamis na Karma
Kinabukasan, gamit ang huling pera ko, pumunta ako sa isang malaking international bank na may sangay sa Pilipinas para i-verify ang mga detalye. Nang ipasok ng bank manager ang mga credentials, muntik na siyang mahulog sa upuan.
Nakapangalan sa akin ang isang account na may lamang $50 Million USD (halos 2.8 Bilyong Piso).
Sa isang iglap, nagbago ang buhay ko.
Lumipas ang anim na buwan. Nagtayo ako ng sarili kong investment firm at bumili ng isang penthouse sa pinaka-exclusive na building sa siyudad.
Isang araw, nabalitaan ko sa balita na ang kumpanyang kinamkam ni Arturo ay nagdeklara ng pagkalugi. Dahil sa mga tinagong utang ng kumpanya at kawalan ng pondo, inilit ng bangko ang mansyon at ang mga sasakyan na ipinagmamalaki niya.
Dahil gusto kong makita ang karma niya, nagpunta ako sa foreclosure auction ng dati naming bahay.
Nakita ko si Arturo. Payat na payat, gusgusin, at nagmamakaawa sa mga opisyal ng bangko na huwag siyang palayasin.
Lumapit ako sa kanya. Nakasuot ako ng isang mamahaling designer suit, may kasunod na dalawang bodyguards, at suot ko ang paboritong perlas na kwintas ni Mama na tinubos ko mula sa pawnshop kung saan niya ito isinangla.
“L-Lara?” gulat na gulat na sabi ni Arturo nang makita ako. “Paano… saan ka kumuha ng ganyang damit? Akala ko ba namamalimos ka na sa kalsada?!”
Ngumiti ako nang matamis ngunit malamig.
“Naalala niyo po ba ‘yung ‘basurang’ diary na hinayaan niyong dalhin ko nung pinalayas niyo ako sa ulan?” tanong ko.
Nangunot ang noo niya. “Ano naman ngayon sa diary na ‘yun?!”
“Doon tinago ni Mama ang access codes sa $50 Million bank account niya sa Switzerland,” kalmado kong sagot. “Hinayaan niyang kunin mo ang kumpanya dahil alam niyang puro utang na ito. Kinuha mo ang mga problema, habang ibinigay niya sa akin ang solusyon.”
Nalaglag ang panga ni Arturo. Namutla siya na parang nakakita ng multo. Napaluhod siya sa semento habang unti-unting pumapasok sa isip niya ang katangahan niya.
“H-Hindi totoo ‘yan… pera ko ‘yun! Asawa niya ako!” sigaw niya habang pilit akong inaabot.
Hinarang siya ng mga bodyguards ko.
“Goodbye, Arturo,” sabi ko habang tumatalikod. “Enjoyin mo ang mga utang na iniwan mo sa sarili mo. At nga pala, nabili ko na ang mansyong ito. Ako na ang may-ari ngayon.”
Habang naglalakad ako palayo, narinig ko ang hagulgol at sigaw ni Arturo, nagsisisi sa kanyang kasakiman. Nilapastangan niya ang memorya ng aking ina, ngunit sa huli, ang talino at pagmamahal ng isang ina pa rin ang nagwagi.
