NG ASAWA KO ANG IBANG BABAE PARA MAGKA-ANAK NG LALAKI—PERO LUMUHOD SILA SA HIYA NANG MALAMAN NILA KUNG SINO ANG DOKTORANG NAGLIGTAS SA KANYANG BUHAY MAKALIPAS ANG 25 TAON.
Sa loob ng delivery room, yakap-yakap ko ang aking bagong silang na sanggol. Pagod na pagod ako, pero nang makita ko ang mukha ng anak ko, nawala ang lahat ng sakit. Siya ang aking prinsesa, si Lira.
Pero ang kaligayahang iyon ay agad naputol nang bumukas ang pinto. Pumasok ang biyenan kong si Doña Carmen at ang asawa kong si Edgar.
Imbes na ngumiti, kumunot ang noo ni Doña Carmen nang makita ang kulay pink na kumot ng bata.
“Babae?!” sigaw ng biyenan ko, umaalingawngaw sa buong kwarto. “Edgar, sabi mo lalaki ang anak niyo?! Paano na ang apelyido natin? Sino ang magmamana ng negosyo ng pamilya? Isang babaeng walang silbi?!”
“Ma, kalma lang po…” pabulong na sagot ni Edgar, na halatang takot sa sariling ina.
Tumingin ako sa kanila, nangingilid ang luha. “Ma, anak po namin ‘to. Babae man o lalaki, biyaya po siya.”
“Biyaya?!” asik ni Doña Carmen. Lumapit siya sa kama ko at dinuro ako. “Ang kailangan namin ay tagapagmana! Hindi isang palamunin! Edgar, hiwalayan mo ang babaeng ‘yan. Ipapa-annul natin ang kasal niyo. May nahanap na akong babaeng nababagay sa’yo—si Stella. Matalino, galing sa magandang pamilya, at siguradong bibigyan ka ng anak na lalaki!”
Tumingin ako kay Edgar, naghihintay na ipagtanggol niya kami ng anak niya. Pero yumuko lang siya.
“Sorry, Clara,” mahinang sabi ng asawa ko. “Alam mo namang hindi ko pwedeng suwayin si Mama. Kailangan namin ng lalaking tagapagmana.”
Wala pang isang linggo matapos akong manganak, pinalayas nila ako sa mansyon. Walang awa nilang itinapon ang mga gamit ko sa labas. Nakita ko pa kung paano pumasok sa gate si Stella, ang bagong babae ni Edgar, nakangisi at suot agad ang mga alahas na dating sa akin.
Yakap ang aking anak na si Lira, naglakad ako palayo. Walang pera, walang bahay, pero may isang pangako sa puso ko: Papaluluhin ko ang anak ko nang tama, at ipapakita ko sa kanila na ang isang babae ay kayang higitan ang sinumang “tagapagmana” na inaasam nila.
ANG PAGBANGON AT ANG KARMA
Dalawampu’t limang taon ang lumipas.
Hindi naging madali ang buhay namin ni Lira. Nagtinda ako ng ulam sa palengke, naglaba ng mga damit ng kapitbahay, at naglinis ng mga opisina para mapag-aral siya. At hindi ako binigo ng anak ko. Lumaki si Lira na napakatalino, mabait, at puno ng pangarap.
Nakatapos siya ng Medisina bilang Summa Cum Laude at naging isa sa mga pinakamagaling na Cardiothoracic Surgeon (Doktor sa Puso) sa bansa.
Sa kabilang banda, ang pamilyang nagtapon sa amin ay nakaranas ng matinding dagok ng tadhana.
Nabalitaan ko na lang mula sa mga lumang kakilala na si Stella—ang babaeng pinili nila para magbigay ng “anak na lalaki”—ay hindi kailanman nabuntis. Ang mas malala, unti-unti nitong nilimas ang yaman ng mga Montenegro. Ibinenta ni Stella ang mga negosyo, isinangla ang mansyon, at tinakbuhan si Edgar kasama ang ibang lalaki dala ang lahat ng pera ng pamilya.
Mula sa pagiging bilyonaryo, bumagsak sina Doña Carmen at Edgar sa matinding kahirapan. Nakatira na lang sila ngayon sa isang maliit at inuupahang kwarto.
ANG HINDI INAASAHANG PAGKIKITA
Isang araw, dinala si Doña Carmen sa pampublikong ospital kung saan nag-vo-volunteer si Dr. Lira. Inatake sa puso ang matanda at kailangan ng emergency bypass surgery. Wala silang pambayad sa pribadong ospital kaya doon sila napadpad.
Sa labas ng Operating Room, umiiyak si Edgar, mukhang matanda at pagod na pagod sa buhay.
Lumabas ang Head Surgeon matapos ang matagumpay na operasyon. Nakasuot ito ng scrub suit at may hawak na chart. Tanggal ang maskara, lumapit ang doktor kay Edgar.
“Kayo po ba ang pamilya ng pasyente?” tanong ng magandang doktor.
Tumayo si Edgar. “O-Opo, Doktora. Ako po ang anak niya. Kamusta po ang Nanay ko? Ililigtas niyo po ba siya? Wala po kaming malaking pera, pero magtatrabaho po ako para mabayaran kayo!”
Tinitigan ni Lira ang lalaking kaharap niya. Kilala niya ito. Nakita niya ang litrato nito sa isang lumang album na itinago ko. Ito ang amang nagtapon sa kanya dahil lang siya ay pinanganak na babae.
“Ligtas na po siya,” kalmadong sagot ni Lira. “Naging matagumpay ang operasyon. At huwag po kayong mag-alala sa bayarin. Sagot na po ng charity program ng ospital ang lahat.”
Napaiyak si Edgar sa tuwa at kinuha ang kamay ng doktor para magpasalamat. “Diyos ko… napakabuti niyo po, Doktora. Maraming, maraming salamat po! Ano po ba ang pangalan ninyo para maisama ko kayo sa mga dasal ko?”
Ngumiti ang doktor nang may dignidad.
“Ako po si Dr. Lira Montenegro-Santos. Anak po ako ni Clara Santos.”
Nanigas si Edgar. Parang binuhusan siya ng yelong tubig. Binitawan niya ang kamay ni Lira at umatras, nanlalaki ang mga mata.
“L-Lira? Anak ni Clara?” nanginginig na bulong ni Edgar. “I-Ikaw… ikaw yung sanggol na…”
“Opo. Ako po yung babaeng pinili niyong itapon dahil walang silbi,” sagot ni Lira. Walang galit sa boses niya, kundi purong propesyonalismo.
Sa sandaling iyon, dumating ako sa ospital para sunduin si Lira. Nakita ko si Edgar na nakaluhod sa sahig sa harap ng anak ko, umiiyak at nagmamakaawa.
“Lira… Anak! Patawarin mo ako! Clara!” tawag niya nang makita ako. “Patawarin niyo kami ng Mama ko! Napakalaki ng kasalanan namin sa inyo! Yung babaeng ipinalit ko sa’yo, kinuha ang lahat sa amin! Karma namin ito!”
Lumapit ako at hinawakan ang balikat ni Lira. Tinignan ko ang dating asawa kong sumira sa puso ko.
“Edgar, matagal na kitang napatawad,” mahinahon kong sabi. “Pero hindi ibig sabihin noon ay babalik na tayo sa dati. Tignan mo ang anak natin. Ang babaeng isinumpa ng Nanay mo? Siya ngayon ang nagligtas ng buhay niya.”
Nang magkamalay si Doña Carmen, nalaman niya kung sino ang doktor na nag-opera at sumagot ng lahat ng gastusin niya. Umiyak nang umiyak ang matanda. Gusto niyang humingi ng tawad sa amin ni Lira, pero hindi na kami nagpakita pa sa kanila pagkatapos ng insidenteng iyon.
Ginawa lang ni Lira ang sinumpaan niyang tungkulin bilang isang doktor. Nagamot niya ang sakit sa puso ng kanyang lola, pero ang konsensya ng pamilyang iyon ay sila na mismo ang dadala habambuhay.
Napatunayan ko at ng anak ko sa buong mundo: Ang halaga ng isang tao ay hindi nakikita sa kanyang kasarian o apelyido, kundi sa kabutihan ng kanyang puso at sa tagumpay na binuo niya mula sa sariling pawis.
