PINAGTAWANAN AKO NG KLASE DAHIL “UKAY-UKAY” LANG DAW ANG SUOT KO SA PARTY—PERO NAMUTLA SILA NANG LUMAPIT ANG ISANG SIKAT NA DESIGNER PARA PICTURAN ANG DAMIT KONG WORTH $50,000 PALA.
Gabi ng aming University Gala Ball. Ang lahat ay nakasuot ng makikinang na designer gowns, custom-made suits, at mamahaling alahas.
Ako si Maya. Isa akong working student na mahilig sa fashion at sining, pero wala akong badyet para sa mga mamahaling damit. Para sa gabing ito, nagpunta ako sa isang lumang “ukay-ukay” (thrift store) sa probinsya at nakahanap ng isang napakagandang vintage velvet jacket na may burdang ginto at kakaibang mga butones. Binili ko ito sa halagang ₱150. Pinarisan ko ito ng simpleng itim na bestida. Pakiramdam ko, ang ganda-ganda ko.
Pero hindi iyon ang tingin ng mayaman at maarte kong kaklase na si Chloe.
Nakasuot si Chloe ng isang sikat na brand na nagkakahalaga ng daan-daang libo. Pagkapasok ko pa lang sa ballroom, hinarang na niya ako kasama ang mga kaibigan niya.
“Oh my god, Maya. Seriously?” malakas na sabi ni Chloe, sapat para marinig ng mga nasa paligid namin. “Amoy mothballs at lumang aparador ka! Saan mo napulot ‘yan? Sa basurahan?”
Nagtawanan ang mga kaibigan niya.
“Vintage ‘to, Chloe. Maganda ang pagkakagawa,” mahinahon kong sagot, pilit itinatago ang hiya.
“Vintage? Ang tawag diyan, ukay-ukay!” pang-iinsulto niya habang tinuturo ang suot ko. “Tignan mo nga ‘yung tahi, mukhang luma na. Wala ka man lang bang respeto sa event natin para magsuot ng disenteng damit? Nakakahiya ka. Ang cheap!”
Nagsimulang magbulungan ang mga tao. Nakaramdam ako ng matinding hiya. Gusto ko na sanang tumalikod at umuwi.
Biglang tumahimik ang buong ballroom.
Bumukas ang malaking pinto at pumasok ang VIP Guest Speaker ng gabi—si Franco De Leon, isang world-renowned fashion designer na nakabase sa Paris. Siya ang creative director ng isa sa pinakamalalaking luxury brands sa mundo.
Agad na inayos ni Chloe ang buhok niya at naglakad palapit kay Franco para magpapansin.
“Mr. De Leon! An honor to meet you. I’m wearing your latest collection!” bati ni Chloe, tuwang-tuwa.
Tinignan lang ni Franco ang damit ni Chloe, tumango nang tipid, at nagsalita, “Nice. It’s mass-produced, but nice.” Nawala ang ngiti ni Chloe. Pero bago pa siya makasagot, nanlaki ang mga mata ng sikat na designer. Tumingin siya sa likuran ni Chloe—diretso sa akin.
Hinawi ni Franco si Chloe sa daan at mabilis na naglakad palapit sa akin. Walang kurap ang mga mata niya.
“Oh… my… god,” bulong ni Franco.
Kinuha niya ang kanyang mamahaling camera mula sa kanyang assistant. Lumuhod siya nang kaunti para tignan nang malapitan ang burda ng jacket ko.
“M-Miss… saan mo nakuha ang jacket na ito?” nanginginig na tanong ng bilyonaryong designer.
“Sa… sa ukay-ukay po, Sir. 150 pesos lang po,” kabadong sagot ko.
Napa-gasp ang buong ballroom. Tumawa nang sarkastiko si Chloe sa gilid. “See, Sir Franco? It’s just cheap trash. Wag niyo na pong pansinin—”
“Tumahimik ka!” matalim na saway ni Franco kay Chloe. Humarap siya sa buong crowd, hawak ang dulo ng jacket ko na parang isa itong sagradong bagay.
“Cheap trash?!” hindi makapaniwalang sigaw ni Franco. “This is the ‘Lumina Royale’! Isang legendary archival piece na ginawa ng mentor ko noong 1985! Tatlong piraso lang nito ang ginawa sa buong mundo. Ang isa ay nasa museum sa Paris, ang isa ay nasunog, at ang pangatlo ay dineklarang nawawala sa loob ng tatlumpung taon!”
Nalaglag ang panga ni Chloe. Ang mga kaibigan niyang tumatawa kanina ay nanigas sa kinatatayuan nila.
“Miss,” sabi ni Franco, nakatingin sa akin nang may matinding paggalang. “Ang ‘ukay-ukay’ na suot mo ay isang Masterpiece. Ang huling beses na na-auction ang ganitong piraso, nagkakahalaga ito ng $80,000 (nasa 4.5 Milyong Piso). At dahil ito ang nawawalang pangatlong piraso… it is practically priceless.”
“P-Priceless?!” halos himatayin si Chloe sa narinig. Ang damit niyang pinagmamalaki ay walang-wala kumpara sa suot ko.
“Pwede ba kitang picturan?” pakiusap ni Franco sa akin. “At kung papayag ka, gusto kitang bilhan ng first-class ticket pa-Paris next week. Gusto kong ikaw ang magsuot niyan sa opening ng retro-exhibit ko.”
Ngumiti ako nang malapad. Tumingin ako kay Chloe na ngayon ay pulang-pula na ang mukha sa hiya at inggit. Wala siyang masabi. Ang “cheap” na tinawag niya ay ang pinakamahal na bagay sa buong kwarto.
“Sure, Sir Franco,” sagot ko. “It would be an honor.”
Sa gabing iyon, natutunan ng buong unibersidad na ang tunay na halaga at klase ng isang tao (at ng damit) ay hindi nakikita sa presyong nakakabit sa tag o sa yabang ng nagsusuot nito.
