PINAGKUSKOS AKO NG INIDORO NG ASAWA KO UPANG “MATUTO AKONG LUMUGAR”—PERO GUMUHO ANG MUNDO NIYA NANG AKO ANG UMUPONG CEO SA KUMPANYANG PINAGMAMAKAAWAAN NIYANG MAKA-PARTNER.
Minsan, ang pinakamalaking pagkakamali ng isang tao ay ang pag-aakalang kilalang-kilala na niya ang taong kasama niya sa iisang bubong.
Amoy bleach at lumang amag ang kulob na hangin sa loob ng banyo ng Room 4. Nakaluhod ako sa matigas at basang sahig, may hawak na matigas na brush, at pilit na kinukuskos ang mga naninilaw na tiles na matagal nang napabayaan.
Nasa likuran ko ang asawa kong si Leo. Nakasandal siya sa hamba ng pinto, suot ang kanyang bagong tailor-made suit na binili niya gamit ang kakarampot na kinita ng kanyang paluging roadside motel. Umiinom siya ng kape habang pinapanood akong magpakahirap.
“Kuskusin mo nang maigi ‘yung gilid, Maya,” utos niya. Ang boses niya ay puno ng awtoridad, tila ba isa siyang hari at ako ang kanyang alipin. “Nakakahiya kung may makikitang dumi ang mga bisita. Kailangan perpekto ‘yan.”
Tumigil ako sandali para punasan ang pawis sa noo ko gamit ang likod ng aking kamay na namumula na sa tapang ng kemikal.
“Leo, masama ang pakiramdam ko ngayon. Namimilipit ang tiyan ko,” mahina kong pakiusap. “Pwede bang ‘yung stay-in cleaner na lang natin ang gumawa nito ngayon?”
Tumawa siya nang pagak. Isang tawang puno ng pang-iinsulto at pagmamaliit.
“Masyado kang nasanay sa ginhawa, Maya. Masyado kang malambot,” sabi niya, umiiling-iling. Dumukot siya sa kanyang bulsa at inilabas ang isang mabigat na keychain na puno ng mga susi ng supply closet.
BLAG. Ibinato niya ito sa akin. Tumama ang mabigat na bakal sa balikat ko bago ito tuluyang bumagsak sa basang sahig. Napapikit ako sa sakit, ngunit hindi ako dumaing.
“Ang pera ay may halaga lang kapag pinaghirapan mo ito,” dugtong niya habang inaayos ang kanyang mamahaling kurbata sa harap ng salamin. “Siguro, itong lugar na ito ang magtuturo sa’yo ng pagpapakumbaba. Character building ‘yan, Maya. Matuto kang magpakumbaba dahil kung tutuusin, palamunin lang kita sa bahay. Wala kang ambag.”
Hindi ako sumagot. Tinitigan ko lang ang mga susi sa sahig.
Ang alam ni Leo, isa lang akong simpleng babae na nakilala niya sa isang coffee shop tatlong taon na ang nakararaan. Walang trabaho, walang malaking pangarap, walang yaman, at umaasa lang sa kanya. Iyon ang kinukwento niya sa mga kaibigan niya para iangat ang sarili niya. Gustung-gusto niyang maramdaman na siya ang “tagapagligtas” ko.
Ang hindi niya alam… sinadya kong itago ang tunay kong pagkatao. Buong buhay ko, nilalapitan lang ako ng mga lalaki dahil sa apelyido ko at sa yaman ng pamilya ko. Gusto ko ng taong mamahalin ako kahit wala akong maibigay na pera. Gusto ko ng totoong pag-ibig.
Pero nagkamali ako ng piniling lalaki. Ang akala kong mabait na lalaki ay isa palang narcissist na gustong laging may tinatapakan para maramdamang mataas siya.
Pinulot ko ang susi sa sahig. “Sige,” tahimik kong sagot, itinatago ang galit sa aking dibdib. “Maglilinis ako.”
Ngumisi si Leo, kuntento sa aking pagsunod. “Good. Ayusin mo ‘yan. Big day ko bukas, Maya. Haharap ako sa Board of Directors ng Zobel Grand Resorts.” Lumiwanag ang mata niya nang mabanggit ang pangalan ng kumpanya. “Kapag napapayag ko silang i-franchise itong motel ko at bilhin ang konsepto ko, bilyonaryo na ako. Aangat na ang buhay ko… natin. Kaya pagbutihin mo diyan.”
Tinalikuran niya ako at naglakad paalis.
Habang kinukuskos ko ang sahig, tahimik akong nag-isip. Zobel Grand Resorts. Ang pinakamalaking luxury hotel empire sa buong Asya. Mga hotel na may limang bituin, gawa sa marmol at ginto, at nagbibigay ng pinakamataas na uri ng serbisyo. At gusto niya itong i-partner sa kanyang maduming motel?
Napangiti ako nang mapakla. Hinubad ko ang cleaning gloves at itinapon ang brush sa timba. Kinuha ko ang aking cellphone mula sa bulsa ko—isang mamahaling custom-made na telepono na tinatago ko sa kanya.
Nag-dial ako ng numero. Sumagot agad ang kabilang linya.
“Yes, Madame President?”
“Cancel all my out-of-town site visits for tomorrow morning,” utos ko, ang boses ko ay hindi na ang maamong misis na kilala ni Leo. Ang boses ko ngayon ay boses ng isang lider. “I will personally attend the pitch meeting of a certain Leo San Juan. Make sure the entire Board is present.”
“Noted, Madame President.”
Good luck sa pag-impress sa CEO bukas, Leo. Lalo na’t ang CEO na iyon ay ang mismong babaeng pinagkuskos mo ng inidoro ngayon. Dahil ako si Maya Zobel. Ang nag-iisang tagapagmana at kasalukuyang Presidente ng kumpanyang pinapangarap niyang makapasok.
KINABUKASAN: ANG ARAW NG PAGTUTUOS
Ang Zobel Tower ay gawa sa nagtataasang salamin at bakal, sumisimbolo sa kapangyarihan at yaman. Sa loob ng Executive Boardroom sa 50th floor, nakaupo ang labindalawang miyembro ng Board of Directors.
Sa gitna, nakatayo si Leo. Nakasuot siya ng pinakamahal niyang suit, pinagpapawisan ang noo, at pilit na ngumingiti habang ipinapakita ang kanyang PowerPoint presentation tungkol sa pagpapalawak ng kanyang mumurahing motel.
“At kung bibilhin ng Zobel Grand Resorts ang ideya ko, masisiguro kong babalik ang investment niyo ng triple sa loob ng dalawang taon,” pagmamayabang ni Leo.
Tahimik lang ang mga board members.
“Mr. San Juan,” sabi ng Vice President. “Hindi pa tayo makakapagdesisyon. Hinihintay pa natin ang ating CEO. Siya ang may huling say sa lahat ng acquisitions.”
“S-Siyempre po,” tumango si Leo, pilit na nagtatapang-tapangan. “Maghihintay po ako.”
Biglang bumukas ang malaking double doors ng boardroom gawa sa mahogany.
Tumayo ang lahat ng miyembro ng board at sabay-sabay na yumuko. “Good morning, Madame President.”
Pumasok ako. Wala na ang kupas na t-shirt at maong na suot ko kahapon sa banyo ng motel. Nakasuot ako ng isang bespoke Armani suit, nakapusod ang buhok nang maayos, at suot ang diamond earrings na pamana pa ng aking lola. May naglalakad na dalawang assistant sa likod ko.
Naglakad ako patungo sa kabisera ng mahabang mesa.
Nang dumapo ang mata ni Leo sa akin, nalaglag ang laser pointer na hawak niya. Nanlaki ang kanyang mga mata na tila nakakita ng multo. Nawala ang kulay sa kanyang mukha.
“M-Maya…?” nauutal na bulong ni Leo. Tumingin siya sa mga board members, tapos sa akin. “Anong ginagawa mo rito?! Bawal ka rito! Guard! S-Sino nagpapasok sa asawa ko?!”
Hindi umimik ang mga guards.
Umupo ako sa pwesto ng CEO. Ipinatong ko ang dalawa kong kamay sa ibabaw ng mesa at tinignan siya nang malamig.
“Magpatuloy ka sa presentation mo, Mr. San Juan,” utos ko. Ang boses ko ay umalingawngaw sa buong boardroom.
Nanginig ang tuhod ni Leo. Napahawak siya sa gilid ng mesa. “M-Maya… ikaw ang… ikaw ang CEO?!”
“Ako nga, Leo. Si Maya Zobel. Ang ‘palamunin’ na inutusan mong maglinis ng inidoro kahapon,” kalmado ngunit matalim kong sagot.
Napasinghap ang mga board members nang marinig ang salitang ‘inidoro’, ngunit pinanatili ko ang aking composure.
“Nakita ko ang proposal mo, Leo. At para sabihin ko sa’yo nang diretsahan: Basura ito,” inihagis ko ang folder ng kanyang proposal sa gitna ng mesa. “Bagsak ang motel mo hindi dahil sa kakulangan sa pondo, kundi dahil sa pamamahala mo. Tratuhin mo ba naman nang parang hayop ang mga empleyado mo at asawa mo.”
“M-Mahal, let me explain…” nagmamakaawang lumapit si Leo, ang kayabangan niya kahapon ay naglaho na parang bula. “H-Hindi ko alam… nagbibiro lang naman ako kahapon…”
Itinaas ko ang aking kamay para patigilin siya.
“Sabi mo kahapon, kailangan ko ng character building. Sabi mo, kailangan kong matuto ng pagpapakumbaba,” tumayo ako at tinignan siya mula ulo hanggang paa. “Ngayon, ako naman ang magtuturo sa’yo kung ano ang tunay na kahulugan ng salitang iyon. Ang tunay na pagpapakumbaba, Leo, ay hindi ang pagtapak sa mga taong nasa ibaba mo para maramdaman mong nasa itaas ka. Ang tunay na pagpapakumbaba ay ang pagtrato nang tama sa mga tao, kahit ano pa ang estado nila sa buhay.”
Tumingin ako sa Vice President. “Reject his proposal. At paki-ban ang kumpanya niya sa lahat ng future projects ng Zobel Grand Resorts.”
“Yes, Madame President,” sagot ng VP.
Hinarap ko ulit si Leo, na ngayon ay lumuluha na sa kaba at hiya.
“As for our marriage, you will receive the annulment papers tomorrow. Maiiwan ko na sa’yo ang paborito mong motel. Kuskusin mo nang maigi ang mga gilid, Leo. Nakakahiya sa mga bisita.”
Tumalikod ako at naglakad palabas ng boardroom, iniiwan si Leo na nakalupasay at durog na durog ang ego. Nalaman niya sa pinakamasakit na paraan na ang babaeng binaliwala at inalipusta niya, ay ang babaeng may hawak ng mundong pinapangarap niya.
