NAGPANGGAP NA “HARDINERO” ANG BILYONARYONG AMA PARA SUBUKAN ANG FIANCÉ NG ANAK NIYA—PERO PINALAYAS SIYA NITO SA MESA AT PINAKAIN SA KUSINA DAHIL “MABAHO” DAW SIYA.
Si Don Roberto ay isa sa pinakamayamang Real Estate Tycoon sa bansa. Pag-aari niya ang kalahati ng mga building sa siyudad. Pero sa kabila ng yaman, nanatili siyang simple. Ang tanging kayamanan na mahalaga sa kanya ay ang kaisa-isang anak na si Sofia.
Si Sofia ay nag-aaral sa abroad at doon niya nakilala si Enrico, ang kanyang fiancé. Umuwi sila sa Pilipinas para pormal na magpaalam at makilala ni Enrico ang ama ni Sofia.
May kutob si Don Roberto. Nabalitaan niya mula sa kanyang investigators na si Enrico ay galing sa pamilyang lubog sa utang at mahilig sa luho. Gusto ni Don Roberto na malaman: Mahal ba talaga nito ang anak ko, o ang pera lang namin?
Kaya bago dumating ang dalawa, nagbilin si Don Roberto sa lahat ng katulong.
“Makinig kayo. Sa araw na ito, hindi ako si Don Roberto. Ako si ‘Mang Berting’, ang hardinero. Huwag niyo akong tatawaging Sir.”
Nagsuot si Don Roberto ng lumang polo na may mantsa ng grasa, punit na pantalon, at sombrerong luma. Naglagay pa siya ng kaunting lupa sa kanyang mga kuko at mukha.
Dumating ang magkasintahan. Sinalubong sila ni “Mang Berting” sa gate habang nagdidilig ng halaman.
“Pa!” sigaw ni Sofia. Tumakbo siya at niyakap ang amang madungis. “I missed you so much!”
“Sofia, anak,” ngiti ni Don Roberto. “Namiss din kita.”
Humarap si Sofia kay Enrico. “Babe, ito ang Papa ko.”
Tinignan ni Enrico si Don Roberto mula ulo hanggang paa. Kumunot ang noo niya. Ang inaasahan niyang “Don” ay nakasuot ng Armani Suit, hindi isang matandang amoy-araw.
“Ito ang Tatay mo?” tanong ni Enrico na may halong pandidiri. “Akala ko ba mayaman kayo? Bakit mukhang… hardinero?”
“Mahilig kasi si Papa mag-garden, Babe,” paliwanag ni Sofia. “Tara na, pasok na tayo.”
Inilahad ni Don Roberto ang kanyang kamay para makipag-shake hands kay Enrico.
“Kamusta ka, hijo? Ako si Berting.”
Tinignan lang ni Enrico ang maduming kamay ng matanda. Hindi niya ito tinanggap.
“Huwag mo akong hawakan,” sabi ni Enrico. “Madumi ang kamay mo. Baka madumihan ang Italian Suit ko. Pumasok na lang tayo, gutom na ako.”
Nasaktan si Sofia, pero pinalampas niya ito. Pagod lang siguro si Enrico sa biyahe, isip niya.
Dumating ang oras ng tanghalian.
Nakahanda ang masasarap na pagkain sa mahabang mesa. Umupo si Sofia at Enrico.
Umupo rin si Don Roberto sa kabisera.
Pagkaupo ni Don Roberto, biglang ibinagsak ni Enrico ang kanyang kutsara at tinidor.
“STOP!” sigaw ni Enrico.
“Bakit, Babe?” gulat na tanong ni Sofia.
“Sofia, seryoso ka ba?” turo ni Enrico kay Don Roberto. “Papakainin mo ako kasabay ng matandang ‘yan? Tignan mo nga siya! Amoy lupa! Ang dumi ng kuko! Nawawalan ako ng gana!”
“Enrico!” saway ni Sofia. “Tatay ko ‘yan! May karapatan siyang kumain sa sarili niyang mesa!”
“Tatay mo nga, pero wala ba siyang modo?” asik ni Enrico. Humarap siya kay Don Roberto.
“Hoy, Tanda! Mahiya ka naman sa bisita. Ang baho mo. Doon ka kumain sa kusina kasama ng mga katulong! Doon ka nababagay!”
Nanatiling kalmado si Don Roberto. “Hijo, bahay ko ito. At gutom na rin ako.”
“Wala akong pakialam!” sigaw ni Enrico. “Kapag naging asawa ko na si Sofia, ako na ang masusunod dito! At ang una kong gagawin ay ilagay ka sa Home for the Aged para hindi ka na pakalat-kalat dito! Ngayon, tumayo ka diyan at lumayas sa paningin ko!”
Tumulo ang luha ni Sofia. “Enrico, sumosobra ka na! Hiniwalayan na kita! Get out!”
“Shut up, Sofia!” sigaw ni Enrico. “Ginagawa ko lang ito para sa image natin! Paano tayo rerespetuhin ng mga business partners ko kung ang Tatay mo mukhang basahan?!”
Dahan-dahang tumayo si Don Roberto.
Akala ni Enrico ay susunod ang matanda at pupunta sa kusina.
Pero hindi.
Kinuha ni Don Roberto ang table napkin, pinunasan ang dumi sa mukha niya, at tumayo nang tuwid—ang tindig ng isang bilyonaryo.
Pumalakpak siya ng dalawang beses.
“Butler! Guards!”
Bumukas ang malaking pinto. Pumasok ang sampung naka-unipormeng staff at mga security guard. Lahat sila ay yumuko nang sabay-sabay kay Don Roberto.
“Yes, Don Roberto?” bati ng Head Butler.
Namutla si Enrico. Nalaglag ang panga niya.
“D-Don… Roberto?” nauutal na tanong ni Enrico.
Tumingin si Don Roberto kay Enrico. Ang mata ng ama ay puno ng kapangyarihan at galit.
“Oo, Enrico,” mariing sabi ni Don Roberto. “Ako si Don Roberto. Ang may-ari ng mansyon na ito, ng lupaing tinatapakan mo, at ng kumpanyang pinapangarap mong manahin.”
“S-Sir… sorry po!” biglang lumuhod si Enrico. Nanginginig ang buong katawan niya. “H-Hindi ko po alam! Akala ko po hardinero lang kayo! Joke lang po ‘yun kanina! Sinusubukan ko lang po ang pasensya niyo! Sir, please!”
“Hardinero man ako o CEO,” sagot ni Don Roberto. “Ang respeto ay ibinibigay sa tao, hindi sa suot. Kung kaya mong alipustahin ang isang hardinero, paano pa kaya ang anak ko kapag nakuha mo na ang gusto mo?”
“Sir, nagmamakaawa ako! Mahal ko po si Sofia!”
“Hindi mo siya mahal. Mahal mo ang pera ko.”
Humarap si Don Roberto sa mga guard.
“Guards, ilabas ang basurang ito. At siguraduhin niyong hindi na siya makakatapak sa kahit saang property ko sa buong Pilipinas. I-blacklisted siya sa lahat ng kumpanya.”
“Sofia! Babe! Tulungan mo ako!” iyak ni Enrico habang kinakaladkad siya ng mga guard palabas.
Tinalikuran lang siya ni Sofia at niyakap ang kanyang ama.
“Sorry, Pa…” iyak ni Sofia. “Sorry kung nagdala ako ng ganitong lalaki sa bahay.”
Hinaplos ni Don Roberto ang buhok ng anak.
“Huwag kang humingi ng tawad, anak. Nagpapasalamat ako at nalaman natin ang totoo bago pa mahuli ang lahat. Tandaan mo, ang tunay na ginto ay hindi kumikinang sa labas, kundi sa loob.”
Nang gabing iyon, kumain ang mag-ama nang masaya at payapa. Natutunan ni Sofia na ang tunay na pagmamahal ay hindi mapanghusga, at ang tunay na yaman ay ang pagkakaroon ng mabuting puso.
