NAGPAALAM ANG ASAWA KO NA MAGBO-BOYS TRIP DAW SILA, PERO NAKITA KONG NAG-CHECK IN SIYA SA ISANG ROMANTIC RESORT KASAMA ANG KABIT NIYA—KAYA BAGO SIYA MAKAUWI, IBINENTA KO ANG BAHAY AT KOTSE, AT NANGIBANG-BANSA AKO.
Ako si Valerie. Isang matagumpay na architect at businesswoman. Tatlong taon na kaming kasal ng asawa kong si Paolo. Si Paolo ay gwapo at malambing, pero sa totoo lang, ako ang bumubuhay sa aming dalawa. Ang malaking bahay na tinitirhan namin, ang dalawang luxury cars sa garahe—lahat iyon ay binili ko gamit ang sarili kong pera bago pa man kami ikasal. Lahat ay nakapangalan sa akin. May prenuptial agreement din kami kaya protektado ang yaman ko.
Isang araw ng Huwebes, nagpaalam si Paolo.
“Babe, punta lang kaming La Union ng mga boys ha? Weekend surfing trip lang. Kailangan ko lang mag-unwind dahil sa stress sa trabaho,” sabi niya sabay halik sa noo ko.
“Sige, Babe. Enjoy kayo. Mag-ingat ka,” nakangiti kong sagot. Pinag-impake ko pa siya ng mga damit.
Biyernes ng gabi, habang nag-i-scroll ako sa social media, may nakita akong pamilyar na post. Isang babaeng nagngangalang Cindy—katrabaho ni Paolo—ang nag-post ng litrato ng dalawang wine glass sa isang napakamahal at sikat na resort sa Palawan.
Wala sanang kaso ‘yon, pero sa background ng litrato, makikita ang reflection sa glass door ng balcony.
Nakita ko ang repleksyon ni Paolo. Suot niya ang paborito niyang polo na ako mismo ang nag-plantsa. At higit sa lahat, ang location tag ng post ay: “Romantic Getaway with my Love.”
Nanlamig ang buong katawan ko. La Union kasama ang mga boys? Nagsinungaling siya. Kasama niya ang kabit niya sa Palawan, gamit ang perang binibigay ko sa kanya!
Umiyak ako. Limang minuto. Pagkatapos ng limang minuto, pinunasan ko ang luha ko. Ang lungkot ay napalitan ng matinding galit, at ang galit ay ginawa kong plano.
Mayroon siyang tatlong araw bago siya umuwi ng Lunes ng gabi. Sapat na ang oras na iyon.
Tinawagan ko agad ang matalik kong kaibigan na isang Real Estate Broker at ang aking Lawyer.
“Ibenta mo ang bahay kasama ang lahat ng appliances at furniture sa loob,” utos ko sa kaibigan ko. “Kahit palugi, basta cash buyer at makukuha ko ang pera bukas na bukas din.”
Sabado ng umaga, dumating ang buyer. Dahil napakaganda ng bahay at halos kalahati ng presyo ko ibinenta, nagka-pirmahan agad.
Sunod kong tinawagan ang car dealership. Ibinenta ko ang dalawang SUV na ginagamit namin. Lahat ng pera ay pumasok agad sa offshore bank account ko.
Linggo ng gabi, kinuha ko ang lahat ng personal kong gamit, mga alahas, at mga importanteng dokumento. Pinakiusapan ko ang bagong may-ari ng bahay na bigyan ako hanggang Lunes ng umaga para linisin ang bahay.
Lunes ng umaga, bago ang flight ko, tinignan ko ang bahay. Walang natira.
Walang sofa. Walang TV. Walang kama. Walang mga kurtina. Kahit ang mga plato at kutsara ay kasamang ibinenta. Ang tanging naiwan lang sa gitna ng malaking sala ay isang maliit na maleta na naglalaman ng mga lumang damit ni Paolo, at isang puting envelope na nakapatong sa ibabaw nito.
Dumiretso ako sa airport. Sumakay ako ng eroplano papuntang Switzerland, ang dream country ko. Naka-block na si Paolo sa lahat ng contacts at social media ko.
LUNES NG GABI.
(Ayon sa kwento ng security guard ng village na kaibigan ko at binigyan ko ng tip bago ako umalis).
Dumating si Paolo sakay ng taxi, mukhang masayang-masaya mula sa “bakasyon” niya. Naglakad siya papunta sa bahay namin, pero nagtaka siya dahil wala ang mga sasakyan sa garahe.
Binuksan niya ang pinto gamit ang susi niya.
Bumulaga sa kanya ang matinding katahimikan at alingawngaw ng isang blangkong bahay.
“Valerie?! Babe?!” sigaw ni Paolo. Umalingawngaw ang boses niya sa pader.
Tumakbo siya sa kusina, sa sala, hanggang sa kwarto sa itaas. Walang kama. Walang aircon. Walang laman ang mga cabinet. Parang inabandona ang bahay.
Doon niya nakita ang maliit niyang maleta sa gitna ng sala at ang envelope. Nanginginig ang kamay niyang binuksan ito.
Laman ng envelope ang tatlong bagay:
Ang litrato ni Cindy sa Palawan na naka-zoom in sa repleksyon niya.
Ang kopya ng Annulment papers na ipinasa na ng abugado ko.
Isang maikling sulat mula sa akin.
“Hi Paolo. Sana nag-enjoy ka sa ‘La Union’ mo. Btw, naibenta ko na ang bahay at ang mga sasakyan natin since nakapangalan naman lahat ‘yan sa akin. Wag mo na akong hanapin dahil nasa kabilang dulo na ako ng mundo. Ang bagong may-ari ng bahay ay darating bukas ng umaga para palitan ang mga kandado, kaya kunin mo na ‘yang maleta mo at umalis ka na. Pwede ka namang makitira kay Cindy, di ba? Good luck sa buhay mong wala ako.”
Nalupasay si Paolo sa sahig na gawa sa malamig na marmol. Napasabunot siya sa sarili niya. Ang asawang binusog siya sa luho, iniwan siyang walang-wala sa isang iglap. Wala siyang pera, wala siyang sasakyan, at wala na siyang tirahan.
Samantala, ako? Nakaupo ako sa isang balcony sa Switzerland, umiinom ng mainit na kape habang pinapanood ang pagbagsak ng snow. Tahimik ang isip ko, at buong-buo ang puso ko.
Napatunayan ko na hindi mo kailangang magmakaawa sa taong nanloko sa’yo. Minsan, kailangan mo lang silang iwanan sa mismong kawalan na ginawa nila para sa sarili nila.
