NAG-AGAWAN ANG MGA KAPATID KO SA BAGONG MANSYON AT INIWAN SA AKIN ANG “HAUNTED HOUSE”—PERO NAPALUHOD SILA NANG MATUKLASAN NILA KUNG SINO ANG “MULTO” AT KUNG ANO ANG TINATAGO NITO.
Nang mabalitaang pumanaw ang aming mayamang lolo na si Don Vicente dahil sa isang aksidente sa barko, agad na nag-unahan ang dalawa kong nakatatandang kapatid na sina Arthur at Bella sa opisina ng abogado.
Ako si Mateo, ang bunso. Wala akong pakialam sa yaman; ang tanging nararamdaman ko lang noon ay matinding pangungulila kay Lolo na siyang nagpalaki sa akin.
Sa pagbasa ng testamento, may dalawang pangunahing ari-arian na naiwan: Ang isang Brand New Smart-Mansion sa gitna ng siyudad, at ang Lumang Ancestral House sa probinsya na halos isandaang taon na.
Nag-away sina Arthur at Bella para sa bagong mansyon.
“Ako ang panganay! Sa akin dapat ang modernong bahay!” sigaw ni Arthur.
“Excuse me, ako ang paborito ni Lolo! At ang ganda ng mansyon na ‘yun para sa mga parties ko!” sagot ni Bella.
Para matigil ang gulo, nagkasundo silang hatiin ang kita ng bagong mansyon at ibigay sa akin ang lumang bahay.
“Sayo na ‘yung lumang bahay, Mateo,” natatawang sabi ni Bella. “Balita ko may mga nagpaparamdam doon. May multo raw! Bagay sa’yo ‘yun, tahimik ka rin naman.”
“Good luck sa paglilinis ng mga sapot at pagbabayad ng kuryente,” pang-iinsulto ni Arthur.
Tinanggap ko ito nang walang reklamo. Para sa akin, ang lumang bahay na iyon ay puno ng masasayang alaala namin ni Lolo Vicente.
Ang Mga Gabi ng Pagpaparamdam
Lumipat ako sa lumang bahay. Maalikabok ito, madilim, at umaalingawngaw ang bawat yabag.
Sa unang linggo, nagsimula ang mga kababalaghan.
Tuwing alas-tres ng madaling araw, nakakarinig ako ng mga yabag sa ikalawang palapag. Nakakakita ako ng anino na dumadaan sa pasilyo. At ang pinakanakapagtataka—ang mga niluluto kong ulam na inilalagay ko sa refrigerator ay palaging nababawasan o nawawala pagsapit ng umaga.
Kung ibang tao ako, baka tumakbo na ako sa takot. Pero iba ang inisip ko.
“Lolo,” bulong ko isang gabi habang nakatingin sa kawalan. “Kung multo niyo po ‘yan at hindi kayo matahimik, huwag po kayong mag-alala. Aalagaan ko po ang bahay na ito. Hindi ko ito ibebenta.”
Imbes na matakot, nagsimula akong mag-iwan ng pagkain sa mesa tuwing gabi. Isang tasang mainit na kape at pandesal. Nililinis ko rin ang paboritong tumba-tumba (rocking chair) ng Lolo ko.
Ang Paghuli sa “Multo”
Isang gabi, malakas ang ulan. Nakalimutan kong kumuha ng tubig kaya bumaba ako sa kusina bandang alas-dos ng madaling araw.
Pagdating ko sa kusina, nakabukas ang maliit na ilaw.
May isang bulto ng tao na nakaupo sa hapag-kainan, kinakain ang arroz caldo na sadyang iniluto at iniwan ko sa mesa. Nakasuot ito ng lumang jacket at may mahabang puting balbas.
Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Kumuha ako ng walis tambo bilang sandata.
“S-Sino ka?!” kinakabahan kong tanong. “Paano ka nakapasok?!”
Dahan-dahang lumingon ang “multo”.
Nabitawan ko ang walis. Nanlaki ang mga mata ko at napahagulhol ako nang makita ko ang mukha niya.
“L-Lolo Vicente?!” Buhay siya. Payat at mukhang pagod, pero humihinga at nakangiti sa akin.
Tumayo siya at niyakap ako nang mahigpit. “Mateo, apo ko. Maraming salamat sa pagkain.”
Ang Lihim na Pagsubok
Habang umiinom kami ng mainit na kape, ipinaliwanag ni Lolo ang lahat.
“Nakaligtas ako sa aksidente sa barko,” kwento ni Lolo Vicente. “Pero bago ako magpakita sa lahat, naisip kong gamitin ang pagkakataong ito para subukan ang mga anak at apo ko. Gusto kong malaman kung sino ang tunay na nagmamahal sa akin, at kung sino ang nagmamahal lang sa pera ko.”
Nagbayad siya ng isang pribadong abogado para ipatupad ang pekeng testamento. Nagtago siya sa lumang bahay sa pamamagitan ng isang sikretong pinto sa basement.
“Nakita ko kung paano mag-agawan sina Arthur at Bella sa bagong mansyon. Ibinasura nila ang lumang bahay na ito na siyang pinagmulan ng yaman ng ating pamilya,” malungkot na sabi ni Lolo. “Pero ikaw… tinanggap mo ito. Nilinis mo. At higit sa lahat, kahit akala mo ay multo ako, pinakain at nirespeto mo pa rin ako.”
Tumayo si Lolo at dinala ako sa pinakadulong kwarto sa ilalim ng hagdan. Pinindot niya ang isang nakatagong switch at bumukas ang isang sikretong vault.
Pagbukas ng ilaw, napanganga ako.
Laman ng vault ang mga Ginto (Gold Bars), mga titulo ng lupa ng lahat ng negosyo ni Lolo, at mga Stock Certificates na nagkakahalaga ng bilyun-bilyong piso.
“Ang bagong mansyon na pinag-aagawan ng mga kapatid mo ay binili ko lang para pang-akit sa mga sakim,” nakangising sabi ni Lolo. “Ang tunay na yaman ng pamilya natin ay matagal nang nakatago dito sa lumang bahay.”
Inakbayan niya ako.
“Dahil pinatunayan mong busilak ang puso mo, Mateo… sa iyo ko ipapangalan ang lahat ng ito. Ikaw ang magiging tagapagmana at bagong CEO ng kumpanya natin.”
Ang Karma ng mga Mapagmataas
Makalipas ang isang buwan, naubos ang pera nina Arthur at Bella dahil sa napakalaking maintenance at kuryente ng smart-mansion. Dahil hindi sila marunong magnegosyo, nabangkarote sila.
Pumunta sila sa lumang bahay para pilitin akong ibenta ito at pakiusapang hatiin namin ang pera.
Pagbukas nila ng pinto, nanigas sila.
Nakaupo sa sala si Lolo Vicente, suot ang kanyang mamahaling suit, habang ako ay nakatayo sa tabi niya bilang kanyang kanang-kamay.
“L-Lolo?!” tili ni Bella, namumutla.
“Buhay kayo?!” sigaw ni Arthur.
“Buhay na buhay,” malamig na sagot ni Lolo. “At nakita ko ang lahat ng kasakiman niyo. Mula ngayon, tinatanggalan ko na kayo ng mana. Pwede kayong manatili sa mansyon, pero kayo ang magbabayad ng sarili niyong kuryente at tubig. Magtrabaho kayo!”
Umiyak at nagmakaawa ang dalawa kong kapatid, pero sarado na ang isip ni Lolo.
Nalaman nilang ang itinuring nilang “basura” at “haunted house” ay siya palang nagtatago ng pinakamalaking yaman na ibinigay sa kapatid na marunong magmahal at rumespeto.
