INABUTAN AKO NG MGA MAGULANG KO NG “RESIBO” NA $580,678 BILANG BAYAD SA PAGPAPALAKI NILA SA AKIN—KAYA BINAYARAN KO ITO, PERO MAY KASAMANG KONTRAKTA NA NAGPAIYAK SA KANILA SA HULI.
Ako si Maya. Buong buhay ko, alam kong hindi ako ang paboritong anak. Ang atensyon, pagmamahal, at suporta ng mga magulang ko ay laging nakabuhos sa nakababata kong kapatid na si Kevin.
Kahit anong gawin ko—maging valedictorian, makakuha ng scholarship, o magtrabaho habang nag-aaral—hindi sapat para mapansin nila ako. Nang makapagtapos ako, hindi sila pumunta sa graduation ko dahil may basketball game daw si Kevin.
Kahit masakit, ginamit ko ang kalungkutan ko para magsikap. Nagtayo ako ng sarili kong tech company at, sa awa ng Diyos, naging napakamatagumpay nito. Naging milyonarya ako sa edad na 28.
Isang araw, nakatanggap ako ng tawag mula kay Mama. Pinapapunta niya ako sa isang mamahaling restaurant para sa isang “Family Dinner.”
Umasa ang puso ko. Sa wakas, naisip ko, ipagmamalaki na rin nila ako.
Pagdating ko sa restaurant, nandoon si Papa at Mama. Wala si Kevin. Pagkatapos naming kumain, naglabas si Papa ng isang makapal na brown envelope at inilapag ito sa harap ko.
“Maya, anak,” panimula ni Papa, pero walang init sa boses niya. “Alam naman namin na napakayaman mo na ngayon. Bilyonarya ka na nga raw sabi sa balita.”
Ngumiti ako nang tipid. “Opo, Pa. Maayos naman po ang negosyo. Bakit po?”
“Dahil diyan, naisip namin ng Mama mo na oras na para magbayad ka ng utang mo sa amin,” sabat ni Mama.
Kumunot ang noo ko. “Utang? Nagpapadala naman po ako ng allowance niyo buwan-buwan ah.”
“Hindi ‘yan,” sagot ni Papa. Itinulak niya ang envelope palapit sa akin. “Buksan mo.”
Nanginginig ang mga kamay ko nang ilabas ko ang mga papel. Isa itong napakahabang itemized spreadsheet. May mga petsa, resibo, at mga nakasulat na halaga:
Gatas at Diaper (1998-2001): $12,500
Pagkain at Groceries (2001-2016): $150,000
Damit at Sapatos: $45,000
Kuryente at Tubig (Share ko sa bahay): $80,000
Tuition Fee (Kahit scholar ako, sinigil nila ang baon ko): $65,000
Rent (Bayad sa kwarto ko mula nung pinanganak ako): $150,000
Emotional Distress at Stress fee: $78,178
Nasa dulo ang kabuuang halaga: $580,678 (o higit sa 32 Milyong Piso).
Tumingin ako sa kanila, hindi makapaniwala. Namumuo ang luha sa mga mata ko.
“S-Sinisil niyo ako sa pagpapalaki niyo sa akin?” garalgal ang boses kong tanong.
“Aba, oo!” mataray na sagot ni Mama. “Obligasyon mong ibalik ang pinuhunan namin sa’yo! Saka, kailangan ni Kevin ng pera. Nakabuntis siya at gusto niyang magpatayo ng mansyon para sa pamilya niya. Bilang Ate, sagot mo na ‘yan!”
Parang piniga ang puso ko. Pera. Pera lang pala ang tingin nila sa akin. Isang investment na kailangan nang i-cash out para maibigay sa paborito nilang anak.
Hindi ako sumigaw. Pinunasan ko ang isang luhang tumakas sa mata ko, at huminga nang malalim. Sa sandaling iyon, namatay ang pag-asa kong magkaroon pa ng totoong pamilya.
“Sige,” malamig kong sagot. “Babayaran ko ‘to. Buong-buo. Wala akong ititira. Bibigyan ko kayo ng $600,000 para may tip pa kayo.”
Nagliwanag ang mga mukha nila. “Talaga, anak?! Sabi ko na nga ba mabait ka eh!” tuwang-tuwang sabi ni Papa.
“Pero,” itinaas ko ang kamay ko para patigilin sila. “Babayaran ko ‘yan sa isang kondisyon. At kailangan nating gawin ito sa harap ng abogado.”
Kinabukasan, nagkita kami sa opisina ng aking Corporate Lawyer. Ipinakita ko sa kanila ang isang tseke na nagkakahalaga ng $600,000. Pero bago ko ito iabot, inilapag ng abogado ko ang isang legal na dokumento.
“Ano ‘to?” tanong ni Mama.
“Severance of Ties Agreement,” sagot ko nang walang emosyon. “Isang pormal at legal na kasunduan na binabayaran ko ang lahat ng ‘utang na loob’ at ‘gastos’ niyo sa akin. Kapalit ng tsekeng ito, tinatalikuran niyo na ang lahat ng karapatan niyo bilang mga magulang ko.”
Nagkatinginan sila.
“Ibig sabihin nito,” patuloy ko, “Wala na kayong karapatang humingi ng kahit piso sa akin sa hinaharap. Hindi niyo ako pwedeng lapitan kapag nagkasakit kayo. Hindi ako sasagot sa anumang utang ni Kevin. At higit sa lahat, hindi na kayo parte ng buhay ko at ng magiging pamilya ko. Para sa inyo, patay na ang anak ninyong si Maya.”
“Ang arte mo naman! Pipirma lang naman pala eh!” natatawang sabi ni Papa, sabay hablot sa pen at pumirma. Pumirma rin si Mama. Hindi man lang sila nag-alangan. Kinuha nila ang tseke at nagmamadaling umalis nang hindi man lang nagpapaalam.
LUMIPAS ANG DALAWANG TAON.
Mas naging matagumpay ako at nagkaroon ng sariling pamilya. Payapa ang buhay ko dahil tinanggal ko na ang mga taong toxic.
Isang araw, nakatanggap ako ng tawag mula sa security ng village namin. May nagpupumilit daw pumasok na matandang mag-asawa.
Pinapunta ko sila sa gate. Nakita ko sina Papa at Mama. Gusgusin, payat, at umiiyak.
“Maya! Anak! Parang awa mo na!” iyak ni Mama habang nakakapit sa rehas ng gate.
“Anong kailangan niyo?” tanong ko, nakatayo sa likod ng mga guwardiya ko.
“Yung kapatid mong si Kevin! Na-scam sa negosyo! Naubos ang $600,000 at nakabaon kami ngayon sa utang! Rematado na ang bahay namin! Anak, patuluyin mo naman kami diyan. Kahit sa garahe lang! Pamilya mo kami!” hagulgol ni Papa.
Tinignan ko sila. Wala akong naramdamang galit, pero wala rin akong naramdamang awa. Ang pakiramdam ko ay parang nakatingin lang ako sa dalawang estranghero.
“Pamilya?” umiling ako. “Wala na akong pamilyang San Juan. Binili ko na ang kalayaan ko dalawang taon na ang nakakalipas. Naalala niyo? May resibo pa nga kayo eh.”
“Maya, wag kang ganyan! Magulang mo kami! Dugo’t laman!”
“Dugo at laman na may price tag na $580,678,” sagot ko. “Bayad na po ako. At tapos na ang kontrata natin.”
Tumalikod ako at naglakad pabalik sa loob ng mansyon ko, habang naririnig ko ang pagsisisi at paghagulgol nila sa labas. Nalaman nila sa pinakamasakit na paraan na ang pagmamahal ng isang anak ay hindi kailanman dapat ginagawang negosyo—dahil kapag ang negosyo ay nagsara, wala nang babalikan.
