IKINASAL AKO SA ISANG BILYONARYONG NAKA-WHEELCHAIR DAHIL SA KASAKIMAN NG MADRASTA KO—NGUNIT NANG MATISOD AKO SA LOOB NG KWARTO, ISANG MATIPUNONG LALAKI ANG SUMALO SA AKIN NA NAGPABAGO SA TAKBO NG BUHAY KO.
Simula nang pumanaw ang aking ama, naging mala-impyerno ang buhay ko sa kamay ng aking madrasta na si Tita Matilda at ng kanyang maarte at ambisyosang anak na si Bella. Ginawa nila akong parang alila sa sarili naming pamamahay habang sila ay nagpapakasasa sa naiwang pera ni Papa.
Ngunit dahil sa labis na pagwawaldas ni Tita Matilda, nalubog sa utang ang aming pamilya. At para makabayad, naisipan niyang ibenta ako.
“Mag-impake ka na, Clara,” malamig na utos ni Tita Matilda isang umaga. “Ikakasal ka na bukas kay Leandro Montecillo.”
Nabitawan ko ang basahan na hawak ko. Nanlaki ang mga mata ko.
Kilala ang pangalang Leandro Montecillo sa buong bansa. Isa siyang bilyonaryo at tagapagmana ng pinakamalaking real estate empire. Ngunit isang taon na ang nakalilipas, naaksidente siya. Ang bali-balita, naparalisa raw ang kalahating katawan nito pababa. Naka-wheelchair na raw ito, naging malupit ang ugali, at hindi na makalakad habambuhay.
“Tita, parang awa niyo na!” pagmamakaawa ko. “Huwag niyo po akong ipakasal sa taong hindi ko kilala!”
Tumawa nang nakakainsulto si Bella. “Wag ka nang maarte, Clara! Bagay nga kayo eh! Isang walang kwentang ampon at isang lumpong bilyonaryo! Binayaran niya ng 50 Milyon ang mga utang ni Mommy kapalit mo. Kaya sumunod ka na lang kung ayaw mong matulog sa kalsada!”
Wala akong nagawa. Kinabukasan, ikinasal ako sa isang simpleng seremonya. Hindi ko man lang nakita ang mukha ni Leandro dahil nakasuot siya ng maskara at nakaupo sa kanyang wheelchair, mabilis na idiniretso sa sasakyan pagkatapos pumirma sa kontrata.
Ang Gabi ng Kasal at ang Pagkadapa
Nang gabing iyon, idiniretso ako sa napakalaki ngunit madilim na mansyon ng mga Montecillo. Iniwan ako ng mga katulong sa tapat ng Master Bedroom.
Kahit natatakot, inisip ko na lang na asawa ko na ang lalaking nasa loob. Kailangan kong gampanan ang tungkulin ko. Nagtimpla ako ng mainit na gatas at dahan-dahang pumasok sa kwarto.
Madilim ang paligid. Ang tanging ilaw lamang ay nagmumula sa buwan na tumatagos sa bintana. Nakita ko ang wheelchair na nakaparada sa gilid ng kama, ngunit walang tao roon.
“Sir Leandro?” mahina kong tawag. Nanginginig ang boses ko.
Dahil sa kaba at sa dilim, hindi ko napansin ang makapal na carpet na nakaangat sa sahig. Sumabit ang paa ko.
Napasigaw ako. Nabitawan ko ang tray at ipinikit ko ang aking mga mata, hinihintay ang masakit na pagbagsak ng mukha ko sa sahig.
Ngunit hindi ako bumagsak.
Bago pa man ako sumadsad, may dalawang malakas at matipunong braso ang sumalo sa aking baywang. Isang mainit na dibdib ang nasandalan ko.
Napadilat ako. Sa liwanag ng buwan, nakita ko ang mukha ng isang napakagwapong lalaki. Matangkad siya, tuwid na tuwid ang pagkakatayo, at nakatingin sa akin nang may pag-aalala.
“A-Ayos ka lang ba?” tanong niya. Ang boses niya ay malalim at kalmado.
Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Tinignan ko ang mga paa niya. Nakatayo siya. Walang saklay. Walang alalay.
“L-Leandro?” nauutal kong tanong. “B-Bakit ka nakakatayo? Ang akala ko ba… ang sabi nila… paralitiko ka?”
Dahan-dahan niya akong itinayo. Inalalayan niya akong maupo sa gilid ng kama. Napabuntong-hininga siya at binuksan ang maliit na lampshade.
“Ako nga, Clara,” ngiti niya. Isang ngiting walang bahid ng pagiging “malupit” na bali-balita sa labas. “Nakakalakad ako. Walang sira sa katawan ko.”
“Pero… bakit naka-wheelchair ka? Bakit mo pinaniwala ang buong mundo na lumpo ka?”
Umupo siya sa tabi ko at nagpaliwanag.
“Ang aksidente ko noong isang taon, hindi iyon aksidente. May gustong pumatay sa akin para makuha ang kumpanya. Kaya nagpanggap akong lumpo at mahina para malaman kung sino ang mga tunay na tapat sa akin, at kung sino ang mga ahas sa sarili kong pamilya at negosyo.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“At nang maghanap ang pamilya ko ng babaeng ipapakasal sa akin, pinili kita. Pinabestigahan kita, Clara. Nalaman ko kung paano ka tratuhin ng madrasta mo. Nalaman ko ang busilak mong puso. Pinakasalan kita hindi para maging nurse ko, kundi para iligtas ka sa kanila.”
Tumulo ang luha ko. Sa buong buhay ko, ngayon lang may isang taong gumawa ng paraan para protektahan ako. Ang lalaking akala ko ay magiging parusa ko, ay siya pa lang magiging tagapagligtas ko.
Ang Pagbabaliktad ng Mundo
Kinabukasan, nakatanggap ako ng tawag mula kay Tita Matilda. Pupunta raw sila ni Bella sa mansyon para “kamustahin” ako. Pero ang totoo, alam kong manghihingi lang sila ng karagdagang allowance.
Bumaba ako sa sala para salubungin sila.
“Oh, Clara! Buhay ka pa pala?” mapang-asar na bati ni Bella habang nagtingin-tingin sa mamahaling mga plorera. “Kamusta naman ang pagiging tagapag-alaga ng lumpong asawa mo? Nakakadiri ba?”
“Hayaan mo na, Bella,” tawa ni Tita Matilda. “Basta ba nakikinabang tayo sa yaman niya, magtiis ka diyan, Clara. Nasaan na pala ang asawa mo? Gusto kong humingi ng 5 Million para sa pamimili ko sa Paris.”
Bago pa ako makasagot, isang malamig na boses ang umalingawngaw mula sa itaas ng malaking hagdanan.
“Sino ang bibigyan ko ng 5 Milyon?”
Napatingin sina Tita Matilda at Bella sa hagdan. Nalaglag ang panga nilang dalawa. Nanlaki ang mga mata ni Bella na tila nakakita ng multo.
Mula sa itaas, marahang naglakad pababa si Leandro. Naka-suot siya ng isang perpektong tailored suit. Ang kanyang tindig ay puno ng kapangyarihan at awtoridad. Wala ang wheelchair. Wala ang maskara. Isang perpekto at napakagwapong bilyonaryo ang nasa harap nila.
“L-Leandro?!” nanginginig na sigaw ni Tita Matilda. “N-Nakakalakad ka?!”
Biglang nagbago ang reaksyon ni Bella. Mula sa pandidiri kanina, bigla siyang nag-ayos ng buhok at lumapit kay Leandro na parang inaakit ito.
“Oh my god, Leandro… ang gwapo mo pala,” malagkit na sabi ni Bella. “Sayang… kung alam ko lang na hindi ka pala lumpo, sana ako na lang ang nagpakasal sa’yo! Pwede pa naman tayong mag-usap, ‘di ba? Iiwan mo naman ang manang na ‘yan, di ba?”
Tinabig ni Leandro ang kamay ni Bella na akmang hahawak sa braso niya. Lumapit si Leandro sa akin at mahigpit na inakbayan ako.
“Huwag mong hahawakan ang asawa ko,” nagbabantang sabi ni Leandro.
Tumingin siya kay Tita Matilda. “Binayaran ko ang 50 Milyong utang niyo para mabili ang kalayaan ni Clara mula sa inyo. Ibig sabihin, wala na kayong ugnayan sa kanya. At lalong wala kayong karapatang humingi ng kahit piso sa akin.”
“Pero pamilya kami ni Clara!” giit ni Tita Matilda na namumutla na.
“Ang pamilya ay hindi nagbebenta ng anak,” malamig na sagot ni Leandro. “Guards! Palabasin niyo ang dalawang ito. At siguraduhin niyong hindi na sila makakatapak sa anumang property ng mga Montecillo. I-freeze niyo rin ang anumang business deals nila sa kumpanya natin.”
Habang kinakaladkad sila palabas ng mansyon, nagsisigaw si Bella sa sobrang inis at pagsisisi. “Sayang! Dapat ako ang asawa niya! Mommy, bakit si Clara pa?!”
Nang maisara ang pinto, hinarap ako ni Leandro at binigyan ng isang matamis na ngiti.
Nagsimula ang lahat sa isang pilit na kasal at isang pagkukunwari. Ngunit nang matisod ako at saluhin niya ako, alam kong sinalo niya rin ang buong buhay ko upang bigyan ako ng pag-ibig at kapayapaang matagal ko nang inaasam.
