IBINIGAY KO ANG HULING PERA KO PARA IPAGAMOT ANG ISANG SUGATANG ASO SA KALSADA—PERO NAPALUHOD AKO NANG DUMATING ANG MGA BLACK SUV AT BUMABA ANG PRINSESA NG ISANG BANSA PARA KUNIN ITO.
Ako si Elias, isang simpleng trabahador na kapos sa buhay. Kakakuha ko lang ng huling sweldo ko matapos magsara ang pabrikang pinapasukan ko. Mayroon na lamang akong Isang Libong Piso sa aking bulsa. Ito na ang pambayad ko sa upa at pambili ng bigas para sa susunod na mga araw.
Habang naglalakad ako pauwi sa gitna ng malakas na ulan, may narinig akong mahinang ungol sa gilid ng isang madilim na eskinita.
Sumilip ako at nakita ang isang aso. Puno ito ng putik, nanginginig sa ginaw, at may malaking sugat sa binti na tila nasagasaan. Wala itong collar at mukhang isang ordinaryong asong kalye.
Tumingin sa akin ang aso. Ang mga mata nito ay nagmamakaawa.
Hinawakan ko ang bulsa ko. Alam kong kapag dinala ko ito sa vet, mauubos ang huling pera ko. Paano na ang upa ko? Paano na ang pagkain ko bukas?
Pero nang dilaan ng aso ang kamay ko, nadurog ang puso ko. Hindi ko kayang iwan ang isang buhay na nangangailangan ng tulong.
Binuhat ko ang aso, binalot sa lumang jacket ko, at tumakbo sa pinakamalapit na 24-hour veterinary clinic.
“Kailangan niyang operahan at tahiin ang sugat. May impeksyon din siya,” sabi ng beterinaryo. “Ang bill mo ay aabot ng isang libong piso para sa gamot at tahi.”
Hindi ako nag-atubili. Ibinigay ko ang kaisa-isa kong pera.
Inuwi ko ang aso sa maliit kong inuupahang kwarto. Dahil wala na akong pambili ng pagkain ko, pinakain ko sa kanya ang huling tira-tirang ulam at kanin ko. Pinangalanan ko siyang “Putik.” Sa loob ng tatlong araw, inalagaan ko siya, pinunasan, at kinausap kahit kumakalam na ang sarili kong sikmura.
ANG PAGDATING NG MGA ESTRANGHERO
Pagsapit ng ikaapat na araw, nagising ako sa malakas na ingay ng mga sasakyan sa labas ng aking eskinita.
Pagbukas ko ng pinto, nanlaki ang mga mata ko. Apat na malalaking itim na SUV ang nakaparada sa tapat ng bahay ko. Napaliligiran ang lugar ng mga lalaking nakasuot ng itim na suit at may mga earpiece—mga security escorts.
Mula sa gitnang sasakyan, bumaba ang isang napakagandang babae na nakasuot ng elegante ngunit simpleng damit. May kasama siyang translator at ilang opisyal ng gobyerno natin.
Pagkakita pa lang ni “Putik” sa babae, bigla itong tumahol nang masaya. Kahit pilay pa nang kaunti, tumakbo ang aso palapit sa kanya.
“Archibald! Oh, my sweet Archibald!” naiiyak na sigaw ng babae habang yakap-yakap ang aso na tinawag kong Putik. Hinagkan niya ito na parang isang nawawalang anak.
Lumapit sa akin ang isa sa mga opisyal.
“Ginoong Elias,” sabi ng opisyal nang may matinding paggalang. “Ang nasa harap ninyo ay si Her Royal Highness, Princess Isabella ng Kaharian ng Aldovia. Ang asong niligtas ninyo ay si Lord Archibald, ang paborito at pinakamamahal niyang alaga.”
Napaatras ako sa gulat. “P-Prinsesa? Alaga ng prinsesa?!”
Ipinaliwanag ng translator na nandito ang Prinsesa para sa isang State Visit. Habang ibinabyahe si Archibald, nagulat ito sa isang malakas na tunog at nakawala. Tatlong araw na nilang hinahanap ang aso at nag-alok na sila ng milyun-milyong pabuya. Natunton nila ang aso dahil sa microchip na nakatanim sa balat nito na na-detect nang dalhin ko siya sa vet.
Lumapit sa akin si Princess Isabella. Ang kanyang mga mata ay puno ng luha ng pasasalamat.
“Sinabi sa akin ng beterinaryo na ibinigay mo ang huling pera mo para iligtas siya,” sabi ng Prinsesa gamit ang translator. “Mas pinili mong magutom para mabuhay ang aso ko. Isang pambihirang at ginintuang puso ang mayroon ka.”
Sumenyas ang Prinsesa. Isang lalaki ang lumapit at nag-abot ng isang mabigat na kahon na gawa sa kahoy at velvet.
Binuksan ito sa harap ko. Laman nito ay mga bara ng purong ginto at pilak, katumbas ng milyun-milyong piso na magbabago sa buhay ko habambuhay.
“Bilang pasasalamat, tinatanggap ko ang regalong ito,” sabi ng Prinsesa. “Ngunit hindi lang iyan. Nakita ko ang iyong tunay na pagmamahal sa mga hayop. Gusto kong sumama ka sa amin sa Aldovia. Inaalok ko sa iyo ang posisyon bilang Chief Royal Animal Caretaker ng aming palasyo. Ikaw ang mangangasiwa sa lahat ng hayop ng Royal Family, na may kasamang malaking sweldo at libreng pabahay.”
Hindi ko mapigilan ang pagtulo ng luha ko. Lumuhod ako para magpasalamat, ngunit pinigilan ako ng Prinsesa at kinamayan niya ako nang mahigpit.
Ang huling Isang Libong Piso na isinakripisyo ko nang walang hinihintay na kapalit ay bumalik sa akin bilang isang buhay na parang panaginip. Napatunayan ko na ang kabutihang ginawa mo sa mga walang laban na nilalang, ay laging may nakalaang pambihirang gantimpala mula sa tadhana.
