GINUPIT-GUPIT NG STEPSISTER KO ANG MURANG WEDDING DRESS KO PARA HINDI MATULOY ANG KASAL KO—PERO SA ARAW NG KASAL, DUMATING ANG FIANCÉ KO SAKAY NG HELICOPTER MAY DALANG $1 MILLION CUSTOM GOWN NA PARA LANG SA AKIN.
Ako si Maya. Ulila na ako sa ama at nakikitira na lang ako sa aking madrasta na si Tita Helen at sa kanyang spoiled na anak (ang aking stepsister) na si Vanessa.
Simula nang mamatay si Papa, naging parang alila na ako sa sarili naming bahay. Kinuha nila ang lahat ng naiwan ni Papa, kaya wala akong sariling ipon.
Pero sa kabila ng hirap, naging masaya ako nang makilala ko si Leo.
Si Leo ay isang tahimik at simpleng lalaki. Ang sabi niya sa akin ay isa lamang siyang freelance architect. Hindi siya mayaman, pero mahal na mahal niya ako. Nang mag-propose siya sa akin, isang simpleng silver ring lang ang ibinigay niya, pero tinanggap ko ito nang buong puso.
Dahil wala kaming malaking budget, nagplano kami ng isang napakasimpleng kasal sa isang maliit na chapel.
Ang wedding dress ko? Binili ko lang sa isang ukay-ukay (thrift shop) sa halagang ₱1,500. Medyo luma na ang lace at medyo naninilaw, pero nilabhan ko ito nang maayos at inayos ang mga tahi para magmukhang bago. Proud ako sa dress na iyon dahil pinaghirapan ko itong bilhin.
Pero hindi masaya si Vanessa. Laging insecure ang stepsister ko sa akin dahil kahit simple lang ako, lagi akong napapansin ng mga tao.
“Yuck, Maya. ‘Yan ang isusuot mo bukas?” pandidiri ni Vanessa noong gabi bago ang kasal ko. Nakita niya ang dress na nakasabit sa kwarto ko. “Mukha kang kurtina ng punerarya! Nakakahiya kang maging kapatid. Buti na lang hindi kami aattend ni Mommy sa cheap mong kasal.”
Hindi ko siya pinansin. Natulog ako nang may ngiti sa labi, excited para sa bukas.
Pero paggising ko kinaumagahan… parang gumuho ang mundo ko.
Pagtingin ko sa pinto kung saan nakasabit ang wedding dress ko… sira-sira na ito. Ginupit-gupit ito nang pinong-pino. Ang lace ay punit-punit. Ang zipper ay tinanggal. At sa ibabaw ng sira-sirang tela, may ibinuhos na itim na kape.
Napahagulgol ako. Narinig ko ang tawa mula sa labas ng kwarto.
Bumukas ang pinto at pumasok si Vanessa, hawak ang isang malaking gunting at nakangisi. Kasunod niya si Tita Helen.
“Oops,” pang-aasar ni Vanessa. “Aksidente kong nagupit. Akala ko kasi basahan, kamukha kasi ng basahan eh. Paano ba ‘yan, Maya? Wala ka nang isusuot. I-cancel mo na ang kasal niyo ng patay-gutom mong fiancé!”
“Bakit mo ginawa ‘to?!” iyak ko habang yakap ang basang-basang tela. “Wala naman akong ginagawang masama sa inyo! Gusto ko lang maging masaya!”
“Kasi nakakairita ka!” sigaw ni Vanessa. “Wala kang karapatang maging masaya bago ako! Kaya mag-stay ka dito at maglinis ng bahay!”
Umalis sila at iniwan akong umiiyak. Dalawang oras na lang bago ang kasal. Wala akong budget pambili ng bago. Wala akong kaibigan na mahihiraman.
Pero naisip ko si Leo. Naisip ko ang pangako namin sa isa’t isa.
Hindi ako susuko, sabi ko sa sarili ko.
Nagpunas ako ng luha. Nagsuot ako ng simpleng puting t-shirt, lumang maong na pantalon, at rubber shoes. Kung kailangan kong magpakasal nang ganito ang suot, gagawin ko. Mahal ko si Leo, at hindi ang damit ang magdidikta ng pagmamahal namin.
Nang bumaba ako ng hagdan, nagulat si Vanessa at Tita Helen.
“Saan ka pupunta?!” tanong ni Tita Helen. “Huwag mong sabihing itutuloy mo ‘yan nang ganyan ang suot?! Nakakahiya ka!”
“Itutuloy ko ito,” matapang kong sagot. “Kahit nakapantalon ako, papakasalan ko ang lalakeng mahal ko.”
Dahil sa inis at kuryusidad kung paano ako mapapahiya, nagpasyang sumunod sina Vanessa at Tita Helen sa chapel. Gusto nilang panoorin ang pagbagsak ko.
Pagdating ko sa maliit na chapel, nagulat ako. Walang tao. Walang upuan. Walang dekorasyon.
Kinabahan ako. Nasaan si Leo?
Tumawa nang malakas si Vanessa sa likod ko.
“Hahaha! Tignan mo nga naman! Iniwan ka na ng fiancé mo! Na-realize siguro niya na wala kang kwenta! Anong kasal ang mangyayari ngayon, ha, Maya?!”
Durog na durog ang puso ko. Pumatak ang luha ko. Hanggang dito na lang ba ako?
Biglang… may narinig kaming malakas na ugong mula sa langit.
Pabilis nang pabilis. Palakas nang palakas. Ang hangin sa labas ng chapel ay biglang lumakas, nagliparan ang mga tuyong dahon.
Lumabas kami.
Isang napakalaki at makintab na Black Helicopter ang bumababa sa malawak na damuhan sa tapat ng chapel.
Nanlaki ang mata nina Vanessa at Tita Helen. “W-Wow… kaninong chopper ‘yan?!” bulong ni Vanessa, biglang nag-ayos ng buhok.
Bumukas ang pinto ng helicopter. Bumaba ang apat na lalaking nakasuot ng black suit.
At sa gitna nila… bumaba ang isang lalaking nakasuot ng pinakamagarang white tuxedo. Ang buhok niya ay maayos, ang tindig niya ay parang isang hari.
Si Leo.
Napanganga ako. “L-Leo…?”
Tumakbo siya palapit sa akin. Hindi niya pinansin ang suot kong t-shirt at maong. Niyakap niya ako nang mahigpit at pinunasan ang mga luha ko.
“Sorry I’m late, my Queen,” bulong niya.
Nanginig si Vanessa. “M-Maya… s-siya ba yung fiancé mong patay-gutom?! Bakit may chopper siya?!”
Humarap si Leo kina Vanessa. Ang tingin niya ay kasing-lamig ng yelo.
“Hindi ako patay-gutom,” malamig na sabi ni Leo. “Ako si Leonardo Valdemor. CEO at nag-iisang tagapagmana ng Valdemor Global Empire.”
Parang binagsakan ng langit si Tita Helen. Ang Valdemor Global ay ang pinakamalaking real estate company sa buong bansa!
“Nagpanggap akong simpleng architect,” paliwanag ni Leo, “dahil gusto kong makahanap ng babaeng magmamahal sa akin nang walang kapalit. At nakita ko ‘yun kay Maya. Pero nakita ko rin kung gaano niyo siya pinahirapan sa sarili niyang bahay.”
Pumitik si Leo sa hangin.
Mula sa helicopter, bumaba ang dalawang sikat na fashion designer na may bitbit na isang napakalaking glass box.
Sa loob ng kahon ay isang Wedding Gown.
Pero hindi ito ordinaryong gown. Gawa ito sa pinakamagarang French lace, puno ng libu-libong tunay na Swarovski crystals, at may mahabang train na mukhang pang-reyna. Kumikinang ito sa sikat ng araw.
“Maya,” sabi ni Leo, hinahawakan ang kamay ko. “Nalaman ng mga tauhan ko na sinira ng stepsister mo ang damit mo kagabi. Kaya tinawagan ko agad ang mga designers ko sa Paris. Ipinadala ko ang gown na ito na nagkakahalaga ng $1 Million Dollars… dahil ikaw lang ang karapat-dapat na magsuot nito.”
Napatakip ako ng bibig sa gulat at saya.
Nangisay sa inggit si Vanessa. Nalaglag ang panga niya. Ang damit na pinagtawanan niya ay napalitan ng damit na kahit sa panaginip ay hindi niya kayang bilhin.
“S-Sir Leo!” biglang lumapit si Tita Helen, nagmamakaawa at nakangiti nang peke. “Naku! Biro lang naman yung ginawa ni Vanessa kagabi! Alam niyo naman, sisters! We are so happy for Maya! Pwede ba kaming sumakay sa chopper papunta sa reception?”
Tinignan sila ni Leo nang may matinding pandidiri.
“Hindi kayo imbitado,” mariing sabi ni Leo. “At bukas na bukas din, makakatanggap kayo ng eviction notice mula sa mga abogado ko. Ang bahay na tinitirhan niyo ay pag-aari ng tatay ni Maya. Nabili ko na ang mga utang niyo sa bangko, at papalayasin ko kayo doon bukas.”
“H-Huwag po! Saan kami titira?!” iyak ni Vanessa, lumuluhod na sa damuhan.
“Sa labas,” sagot ko, sa wakas ay nakahanap ng tapang. “Dahil simula ngayon, tapos na ang pang-aapi niyo sa akin.”
Inalalayan ako ni Leo papasok sa helicopter kasama ang gown ko. Iniwan namin sina Vanessa at Tita Helen na umiiyak at nag-aaway sa gitna ng alikabok.
Dinala ako ni Leo sa isang 5-Star Private Island Resort kung saan naghihintay ang isang napakagarang kasal at ang mga mabubuting kaibigan namin. Nang maglakad ako sa aisle suot ang 1-Million Dollar gown, naramdaman ko na sa wakas… nakuha ko na ang happily ever after na nararapat sa akin.
