GINASTOS NG ISANG DELIVERY RIDER ANG KAHULI-HULIHAN NIYANG PERA PARA SAKLOLOHAN ANG MATANDANG BUMAGSAK SA KALSADA—KINABUKASAN, NAPALUHOD SIYA NANG ISANG BILYONARYA ANG KUMATOK SA KANILANG PINTO!
Si Leo ay isang masipag na delivery rider. Araw-araw, binabayo niya ang init ng araw at lakas ng ulan para lang kumita. Malaki ang pangangailangan niya: ang nakababata niyang kapatid na si Maya ay nasa ospital at nangangailangan ng agarang operasyon sa puso.
Nang araw na iyon, kailangan ni Leo na maka-limampung delivery para makuha ang bonus incentive. Huling delivery na niya sana. Nagmamadali siya dahil naghihintay ang customer at kailangan na niyang maiuwi ang pera para sa gamot ni Maya.
Pero habang binabagtas niya ang isang abalang kalsada, may nakita siya.
Isang matandang babae, nakasuot ng kupas na daster at may bitbit na lumang bayong, ang biglang hinimatay at bumagsak sa gilid ng bangketa.
Maraming tao ang naglalakad. May mga nakasuit, may mga estudyante, pero lahat sila ay nilampasan lang ang matanda. “Hayaan mo ‘yan, baka modus lang ‘yan,” bulong pa ng isang dumaraan.
Huminto si Leo. Tumingin siya sa orasan niya. Na-late na siya. Tumunog ang cellphone niya—kinansela ng customer ang order at nireport siya. Nawala ang bonus niya.
Ngunit hindi nag-alangan si Leo.
Bumaba siya sa motor niya at tumakbo palapit sa matanda.
“Nay! Nay, ayos lang po ba kayo?” tinapik-tapik ni Leo ang pisngi ng matanda. Namumutla ito at tuyong-tuyo ang mga labi.
Binuhat ni Leo ang matanda at isinakay sa isang tricycle. Dinala niya ito sa pinakamalapit na klinika. Dahil walang ID o pera ang matanda, ginamit ni Leo ang kahuli-hulihang dalawang libong piso sa kanyang wallet—ang perang pambili sana ng gamot ng kapatid niya—para bayaran ang dextrose at check-up ng matanda.
Nang magkamalay ang matanda, tinitigan niya si Leo.
“Sino ka, iho? Bakit mo ako tinulungan?” mahinang tanong ng matanda.
“Ako po si Leo, Nay. Nakita ko po kayong hinimatay sa init. Huwag po kayong mag-alala, bayad na po ang klinika. Kumain po muna kayo,” inabotan ni Leo ang matanda ng mainit na sopas na binili niya sa kanto.
“Pero… paano ang trabaho mo? Mukhang nagmamadali ka kanina,” sabi ng matanda.
Ngumiti lang si Leo, kahit may lungkot sa mga mata. “Ayos lang po ‘yun, Nay. Kikitain ko pa po ang pera bukas. Pero ang buhay niyo po, iisa lang. May sakit din po kasi ang kapatid ko, kaya alam ko po ang pakiramdam ng walang tumutulong.”
Makalipas ang ilang oras, nagpaalam saglit si Leo para bumili ng tubig. Pagbalik niya, wala na ang matanda.
Ang naiwan lang sa kama ay isang kapirasong tissue kung saan nakasulat: “Salamat, Leo. Hindi ko makakalimutan ang kabutihan mo.”
Umuwi si Leo nang bagsak ang balikat. Wala siyang pera, nawalan pa siya ng trabaho dahil sa report ng customer. Umiyak siya nang tahimik habang yakap ang kapatid niyang may sakit. “Panginoon, kayo na po ang bahala sa amin,” dasal niya.
ANG KINABUKASAN…
Paggising ni Leo, may malakas na komosyon sa labas ng kanilang maliit na bahay sa eskinita.
Pagbukas niya ng pinto, nanlaki ang mga mata niya. May tatlong itim na luxury SUVs na nakaparada. Bumaba ang mga bodyguards na naka-suit. At mula sa pinakagarang sasakyan, bumaba ang isang babae.
Nakasuot ito ng eleganteng puting damit, may suot na mamahaling perlas, at naglalakad nang may awtoridad.
Siya ang matandang tinulungan niya kahapon!
“N-Nay?” gulat na gulat na sabi ni Leo.
Ngumiti ang matanda at lumapit sa kanya.
“Leo, anak. Ako si Doña Carmen Valderrama,” pakilala ng matanda. Siya lang naman ang nagmamay-ari ng pinakamalaking chain ng mga ospital at real estate sa bansa!
“D-Doña Carmen? Pero… bakit po kayo nakasuot ng luma kahapon?”
“Madalas akong maglakad nang nakapang-mahirap para makita ang totoong mundo,” paliwanag ni Doña Carmen. “Kahapon, inatake ako ng heatstroke. Daan-daang tao ang dumaan, pero ikaw lang ang huminto. Isinakripisyo mo ang trabaho mo at ang pera mo para sa isang taong hindi mo kilala.”
May iniabot na isang polder ang abogado ni Doña Carmen kay Leo.
“Nalaman ko ang sitwasyon ng kapatid mong si Maya,” patuloy ng bilyonarya. “Huwag ka nang mag-alala. Ang pinakamagaling na surgeon sa ospital ko ang mag-oopera sa kanya ngayong araw—all expenses paid. Bukod pa roon, binayaran ko na ang buong hospital bills niyo.”
Napaluhod si Leo at humagulgol. Hindi siya makapaniwala sa naririnig.
“At para sa’yo, Leo…” inalalayan siya ni Doña Carmen patayo. “Hindi mo na kailangang mag-delivery habang nagpapaulan. Binibigyan kita ng posisyon bilang Logistics Manager sa kumpanya ko, may sariling sasakyan, at sweldong sapat para mabuhay kayo nang marangya ng kapatid mo. Dahil ang kumpanya ko ay nangangailangan ng mga taong hindi lang matalino, kundi may busilak na puso.”
Sa araw na iyon, natutunan ni Leo na ang pagtulong sa kapwa nang walang hinihintay na kapalit ay nagbubunga ng pinakamagandang biyaya. Hindi niya sinagip ang matanda dahil mayaman ito; sinagip niya ito dahil tao siya. At dahil doon, nagbago ang buhay nila ng kanyang kapatid habambuhay.
Gusto mo bang subukan natin ang isa pang kwento tungkol naman sa isang taong minaliit sa isang reunion pero siya pala ang pinakamatagumpay sa kanila?
