BUMAGSAK AKO SA INTERVIEW DAHIL NA-LATE AKO KAKATULONG SA ISANG BUNTIS NA HINIMATAY SA KALSADA—PERO NATIGILAN ANG HR MANAGER NANG BUMABA ANG CEO AT YAKAPIN AKO SA HARAP NG LAHAT.
Ako si Lara. Anim na buwan na akong naghahanap ng trabaho. Nang makatanggap ako ng imbitasyon para sa isang final interview sa Vanguard Holdings, isa sa pinakamalaking kumpanya sa bansa, ibinuhos ko ang lahat ng oras ko para maghanda. Ito na sana ang sagot sa mga pangarap ng pamilya ko.
Maaga akong umalis ng bahay. Suot ang aking nag-iisang white blazer at hawak ang aking portfolio, naglakad ako papunta sa matayog na gusali ng kumpanya. Mayroon pa akong isang oras bago ang interview.
Pero pagdating ko sa mismong tapat ng building, may nakita akong isang babae.
Nasa gilid siya ng kalsada, nakahawak sa kanyang malaking tiyan, at namimilipit sa sakit. Namumutla siya at hirap na hirap huminga. Ang mga taong nagmamadaling pumasok sa opisina ay nilalagpasan lang siya. Walang pumapansin.
“Tulong… tulungan niyo ako… ang baby ko,” daing ng babae, bago siya tuluyang nawalan ng malay at bumagsak sa semento.
Hindi ako nagdalawang-isip. Binitawan ko ang portfolio ko at tumakbo palapit sa kanya. Inalalayan ko ang ulo niya at agad akong tumawag ng ambulansya.
Lumipas ang bente minuto, pero wala pa rin ang mga medic dahil sa matinding traffic. Kinuha ko ang aking malinis na panyo at pinunasan ang pawis niya. Kinakausap ko siya para subukang gisingin. Nang dumating ang ambulansya, sumama ako hanggang sa isakay siya sa stretcher para ibigay sa mga nurse ang detalye ng nangyari.
Pag-alis ng ambulansya, tinignan ko ang relo ko.
Patay. Late na ako ng 45 minuto.
Tumakbo ako papasok ng building, pawisan, gulo-gulo ang buhok, at may kaunting dumi sa tuhod ng palda ko. Sumakay ako ng elevator papunta sa 15th floor at humangos sa harap ng HR Manager na si Ms. Miranda.
Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa nang may matinding pandidiri.
“Ms. Lara, tama ba?” malamig na tanong ni Ms. Miranda, nakahalukipkip. “Your interview was scheduled at 9:00 AM. It’s almost 10:00 AM. In this company, we value punctuality. Kung sa interview pa lang ay late ka na, paano pa kapag nagtatrabaho ka na?”
“Ms. Miranda, humihingi po ako ng pasensya,” hinihingal kong paliwanag. “May tinulungan po kasi akong ginang na nagdadalang-tao sa labas. Hinimatay po siya at kailangan kong hintayin ang ambulansya—”
“Excuses,” putol ni Ms. Miranda, itinaas ang kamay para patigilin ako. “Lahat ng palpak na aplikante, may pambihirang rason. Hindi namin kailangan ng mga taong hindi marunong sumunod sa oras. You are rejected. Makakaalis ka na.”
Bumagsak ang balikat ko. Gusto kong umiyak. Ang trabahong pinaghirapan kong paghandaan ay nawala lang sa isang iglap dahil pinili kong tumulong. Pero habang naglalakad ako palabas, sinabi ko sa sarili ko: Kung ibabalik ang oras, tutulungan ko pa rin ang buntis na ‘yon. Buhay ang nakasalalay.
ANG HINDI INAASAHANG PAGBALIKTAD NG MUNDO
Bumaba ako sa lobby ng building, mabigat ang mga hakbang. Akmang lalabas na sana ako ng glass doors nang biglang huminto ang isang pamilyar na itim na SUV sa entrance.
Bumaba ang isang lalaking naka-suit, mukhang seryoso at puno ng awtoridad. Siya si Mr. Alejandro, ang bilyonaryong CEO at may-ari ng buong Vanguard Holdings. Nakikita ko lang siya sa mga magazine.
May kausap siya sa telepono, halatang nagpapanic.
“Yes, doc! Papunta na ako diyan sa ospital! Salamat sa Diyos at ligtas ang asawa ko at ang baby namin!” sabi niya sa phone. “Ano? Isang aplikante dito sa building natin ang nagligtas sa kanya? Naka-white blazer?”
Eksaktong ibinaba ni Mr. Alejandro ang telepono nang magtama ang mga mata namin. Tinitigan niya ang suot kong puting blazer, ang portfolio ko, at ang dumi sa tuhod ko.
“Miss,” tawag niya, mabilis na lumapit sa akin. “Ikaw ba ang tumulong sa babaeng hinimatay sa labas kanina?”
Nahihiya akong tumango. “O-Opo, Sir.”
Huminga nang malalim ang bilyonaryo. Ang mukha niyang seryoso ay napalitan ng matinding emosyon. Sa harap ng maraming empleyado at gwardya sa lobby, niyakap niya ako nang mahigpit.
“Maraming salamat,” garalgal ang boses na sabi ng CEO. “Ang babaeng iniligtas mo ay ang asawa ko. Kung hindi dahil sa mabilis mong pagtawag ng ambulansya, baka nawala na siya at ang panganay namin.”
Gulat na gulat ako. Ang buntis na iyon… asawa ng CEO?!
Bago pa ako makapagsalita, bumaba mula sa elevator si Ms. Miranda. Nakita niya ang CEO kaya mabilis siyang lumapit para bumati nang nakangiti.
“Good morning, Mr. Alejandro! Paalis na po ba kayo?” bati ni Ms. Miranda. Tapos ay napatingin siya sa akin at sumimangot. “Ikaw? Bakit nandito ka pa? Sabi ko sa’yo rejected ka na dahil late ka, di ba? Umalis ka na, nakakaabala ka kay Sir.”
Kumunot ang noo ni Mr. Alejandro. Humarap siya kay Ms. Miranda nang may madilim na aura.
“Ikaw ang nag-reject sa kanya?” malamig na tanong ng CEO.
“Y-Yes, Sir,” nauutal na sagot ng HR Manager. “Late po kasi siya ng 45 minutes sa interview. Gumagawa pa ng palusot na may tinulungan daw na buntis—”
“Hindi ‘yon palusot!” sigaw ni Mr. Alejandro, na nagpatahimik sa buong lobby. “Na-late siya dahil iniligtas niya ang buhay ng asawa ko habang ang mga empleyado mong ‘on time’ pumasok ay nilagpasan lang ang asawa kong nakahandusay sa kalsada!”
Namutla si Ms. Miranda. Halos lumubog siya sa kinatatayuan niya sa sobrang takot at hiya.
Humarap muli sa akin si Mr. Alejandro, pinalambot ang boses niya.
“Miss Lara, tama ba?” “Opo, Sir.”
“Hindi mo na kailangan ng interview,” nakangiting sabi ng CEO. “Ang isang taong may ganyang klaseng malasakit, integridad, at mabilis na pag-iisip sa oras ng krisis ang kailangan kong maging kanang-kamay. Mula ngayon, ikaw na ang aking bagong Executive Assistant. Doble ang sweldo sa in-apply-an mo. You start on Monday.”
Hindi ko napigilan ang pagtulo ng luha ko sa sobrang tuwa. Tinawag man akong palpak ng iba dahil sa oras, napatunayan ko naman na ang oras na ginugol sa paggawa ng mabuti ay kailanman hindi nasasayang.
