Ang Nawalang Anghel ng Kahapon
Sa isang maliit at madilim na barung-barong, ang labing-walong taong gulang na si Isla ay umiiyak habang nakaluhod sa harap ng kanyang mga magulang. Hawak ng kanyang ama ang isang makapal na sobre ng pera—ang bayad ng isang matandang negosyante kapalit ng kanyang kalayaan.
“Nay, Tay, huwag po! Magtatrabaho po ako kahit anong hirap, huwag niyo lang akong ibenta!” pagmamakaawa ni Isla.
Ngunit umiwas ng tingin ang kanyang ina. “Isla, baon na tayo sa utang. Ito lang ang tanging paraan para hindi tayo mamatay sa gutom.”
Noong gabing iyon, kinaladkad si Isla patungo sa itim na sasakyan ng matandang seltisista. Ang huling nakita niya ay ang kanyang mga magulang na binibilang ang pera nang walang bahid ng pagsisisi.
Pagkalipas ng 20 Taon
Tumanda na sina Mang Tomas at Aling Rosa. Ang perang nakuha nila noon ay mabilis na naubos sa sugal at maling desisyon. Ngayon, sila ay may karamdaman, walang matuluyan, at nagugutom.
Nabalitaan nila ang tungkol sa “Gintong Puso Foundation”, isang tanyag na organisasyong tumutulong sa mga mahihirap at nagbibigay ng libreng pagpapagamot. Sa huling pag-asa, naglakad sila nang malayo para humingi ng tulong sa chairman ng foundation.
Pagdating sa opisina, namangha sila sa karangyaan. Isang babaeng elegante, nakasuot ng puting amerikana, at may awtoridad ang nakatalikod sa kanila habang tumitingin sa bintana.
“Ma’am, parang awa niyo na po,” pakiusap ni Mang Tomas habang umuubo. “Wala na po kaming makain at may sakit po ang asawa ko. Kayo na lang po ang pag-asa namin.”
Ang Katotohanan
Dahan-dahang humarap ang babae. Sa sandaling magtagpo ang kanilang mga mata, tila huminto ang mundo para sa mag-asawa. Ang mga matang iyon—malamig, malalim, ngunit pamilyar.
“Kumusta, Nay? Tay?” malamig na sabi ng babae.
Nanlaki ang mga mata ni Aling Rosa. “I-Isla? Ikaw ba ‘yan?”
“Ako nga,” sagot ni Isla habang nakatayo nang tuwid. “Ang anak na ipinagpalit niyo sa pera dalawampung taon na ang nakakaraan. Namatay ang matandang pinagbentahan niyo sa akin matapos ang isang taon, ngunit bago siya pumanaw, tinuruan niya akong bumangon. Iniwan niya sa akin ang kanyang yaman, na ginamit ko para makapagtapos at makatulong sa iba.”
Napaluhod sa hiya at pagsisisi ang mag-asawa. “Patawarin mo kami, anak! Nagkamali kami… kailangan lang namin ng tulong ngayon.”
Ngumiti nang mapait si Isla at lumapit sa kanila. “Huwag kayong mag-alala. Tutulungan kayo ng foundation ko. Bibigyan namin kayo ng pagkain at gamot dahil iyon ang layunin ng organisasyong ito—ang tumulong sa mga taong walang-wala.”
Huminto siya sandali at tumitig nang diretso sa kanila.
“Ngunit bilang inyong anak? Patay na si Isla noong gabing isinakay niyo siya sa sasakyang iyon. Ang kaharap niyo ngayon ay ang babaeng binuo ang sarili mula sa pagkabasag na idinulot niyo.”
Iniwan ni Isla ang mga magulang na umiiyak, hindi dahil sa gutom, kundi dahil sa bigat ng katotohanang nawalan sila ng isang hiyas na kailanman ay hindi mabibili ng anumang halaga ng salapi.
