INAKALA NILANG NAGING ABO AKO SA BUMAGSAK NA EROPLANO—NGUNIT NANG UMUWI AKONG DUGUAN AT SUGATAN, NAABUTAN KO ANG ASAWA KO AT ANG KABIT NIYA NA NAGPAPA-PARTY HABANG MASAYANG BINABASA ANG HULING HABILIN KO!
Ako si Clara, dalawampu’t tatlong (23) taong gulang. Sa aking murang edad, ako ang tumatayong CEO at nag-iisang tagapagmana ng Valderama Group of Companies, isang bilyun-bilyong imperyo ng mga hotel at real estate sa buong Asya. Dahil maaga akong naulila, ang tanging pangarap ko sa buhay ay ang magkaroon ng isang buo at masayang pamilya. Inakala kong natagpuan ko ito nang pakasalan ko si Anton, dalawampu’t pitong (27) taong gulang, isang lalaking nagmula sa isang simpleng pamilya.
Binigyan ko siya ng lahat. Binili ko ang pinakamagarbong mansyon para sa aming dalawa, ibinigay ko sa kanya ang posisyon bilang Vice President ng kumpanya, at tinustusan ko ang lahat ng luho ng kanyang inang si Doña Esmeralda. Akala ko, sapat na ang pagmamahal ko para masuklian nila ako ng katapatan. Ngunit hindi ko alam na ang mga taong pinakain ko sa aking palad ay siya palang magbabaon sa akin sa lupa.
KABANATA 1: Ang Impyerno sa Kabundukan
Tatlong araw na ang nakalipas mula nang mangyari ang pinakamalagim na bangungot sa buhay ko. Lulan ako ng aking private jet pabalik ng Maynila mula sa isang business meeting sa Singapore. Tahimik ang byahe nang biglang pumalya ang magkabilang makina ng eroplano. Binalot kami ng makapal na usok, nag-panic ang mga piloto, at bago pa ako makapagdasal, naramdaman ko ang napakalakas na pagsabog at ang mabilis na pagbagsak namin sa isang liblib na kabundukan.
Nang imulat ko ang aking mga mata, nakita ko ang naglalagablab na apoy at ang mga pira-pirasong bakal ng eroplano. Wala nang buhay ang dalawang piloto at ang aking assistant. Ako lamang ang himalang nakaligtas. Basag ang salamin ng eroplano, may malalim na sugat ang aking noo na patuloy sa pagdurugo, bali ang aking kaliwang braso, at puno ng pasa ang buo kong katawan.
Sa loob ng tatlong araw at tatlong gabi, gumapang ako sa gitna ng maputik na gubat. Uminom ako ng tubig mula sa mga dahon at nagtago sa lamig ng gabi. Ang tanging nagbibigay sa akin ng lakas upang mabuhay ay ang larawan ng asawa kong si Anton. Kailangan kong makauwi. Sigurado akong umiiyak na siya ngayon. Sigurado akong hindi na siya kumakain dahil sa pag-aakalang patay na ako.
Nang matagpuan ako ng isang grupo ng mga mangangahoy, nalaman kong laman na ako ng lahat ng balita sa telebisyon: “BILYONARYANG SI CLARA VALDERAMA, KUMPIRMADONG PATAY SA PLANE CRASH. WALANG SURVIVORS.”
Imbes na magpahatid sa malaking ospital kung saan siguradong pagkakaguluhan ako ng media, nakiusap ako sa kapitan ng baryo na ipuslit ako pabalik sa Maynila. Gusto kong i-surpresa si Anton. Gusto kong ako mismo ang magpunas ng mga luha niya at magsabi, “Buhay ako, mahal ko. Nandito na ako.”
Ngunit napakalaking pagkakamali ng aking inasahan.
KABANATA 2: Ang Mansyon ng mga Linta
Gabi na nang makarating ako sa tapat ng aming malawak na mansyon sa Forbes Park. Madilim ang labas at walang mga itim na laso na nakasabit sa gate. Walang mga nagluluksa. Sa halip, mula sa loob ng bahay, umalingawngaw ang malakas at masiglang club music. Maraming nakaparadang mamahaling sports car sa aming driveway.
Kumunot ang noo ko. Bakit may nagpa-party? Hindi ba dapat ay may burol ko?
Dahil sugatan, duguan, at nakasuot lamang ng hiniram na malaking t-shirt at pantalon mula sa mga taga-baryo, palihim akong pumasok sa backdoor ng kusina gamit ang aking fingerprint passcode. Tahimik akong naglakad sa madilim na pasilyo patungo sa Grand Living Room. Nagtago ako sa likod ng isang malaking marmol na haligi.
Ang eksenang bumulaga sa akin ay halos magpatigil sa pagtibok ng may-sakit kong puso.
Punong-puno ang sala ng mga bisita—mga kaibigan ni Anton at mga kamag-anak ni Doña Esmeralda. Lahat sila ay may hawak na mamahaling champagne. Walang nakasuot ng itim. Walang umiiyak. Lahat ay nakangiti at nagtatawanan na parang nanalo ng bilyun-bilyon sa lotto!
At sa gitna ng sala, nakatayo ang lalaking inalayan ko ng aking buhay. Si Anton. Nakasuot siya ng pormal na suit, nakangiti nang abot-tenga. Nakapulupot ang braso niya sa baywang ni Bianca, ang dalawampu’t apat (24) na taong gulang kong “Best Friend” at Secretary na tinuring ko nang parang tunay na kapatid. Suot ni Bianca ang paborito kong emerald diamond necklace, at ang pinakamasakit sa lahat… magkahawak sila ng kamay at naghahalikan sa harap ng lahat!
“Attention, everyone!” malakas na sigaw ng biyenan kong si Doña Esmeralda sa mikropono. Sa kabilang kamay niya ay hawak niya ang isang pamilyar na manipis na envelope. Ang aking Last Will and Testament. “Heto na ang pinakahihintay nating sandali! Ang opisyal na pagbubukas ng Huling Habilin ng manugang kong si Clara!”
Nagpalakpakan at naghiyawan ang mga tao. Nanginginig ang buong katawan ko sa sulok. Hindi dahil sa lamig o sa kirot ng bali kong braso, kundi dahil sa matinding poot na nagsisimulang kumulo sa aking dugo.
Binuksan ni Doña Esmeralda ang dokumento at malakas na nagbasa. “Dahil walang ibang pamilya si Clara, nakasaad dito na ang 100% ng kanyang bilyun-bilyong yaman, ang mansyong ito, ang mga hotel, at ang buong kumpanya ay opisyal nang pag-aari ng kanyang asawa… si Anton!”
“YES!!!” sigaw ni Anton, itinaas ang kanyang kopita. Hinalikan niya muli si Bianca nang mapusok.
“I am so proud of you, babe,” malanding bulong ni Bianca kay Anton, ngunit rinig na rinig sa mikropono. “Sabi ko naman sa’yo, hindi tayo mabibigo eh. Ang galing mo. Sulit ang limang milyong piso na ibinayad mo sa mekaniko para sirain ang makina ng private jet ng tangang ‘yon. Ngayon, malaya na tayo at atin na ang lahat ng pera niya!”
Natawa si Anton nang malademonyo. “Siyempre naman. Tatlong taon din akong nagtiis na amuyin, yakapin, at sabihang ‘I love you’ ang babaeng ‘yon kahit diring-diri ako. Ang mahalaga, patay na siya, sunog na sunog na panigurado sa gubat. Bukas na bukas din, ikakasal na tayo, Bianca!”
KABANATA 3: Ang Pagbangon ng Reyna mula sa Abo
Tumigil ang pag-ikot ng mundo ko. Pinasabotahe niya ang eroplano ko? Pinatay niya ang mga inosenteng piloto ko para lang sa pera? Lahat ng luha sa aking mga mata ay biglang natuyo. Ang pusong dating puno ng pagmamahal kay Anton ay naging isang malamig at matigas na bato.
Akala niya, madali siyang makakawala. Akala nila, panalo na sila.
Dahan-dahan, humakbang ako palabas mula sa dilim. Ang bawat hakbang ng aking mga nakayapak at madudugong paa ay nag-iwan ng pulang marka sa makintab na marmol na sahig ng sarili kong mansyon.
Umalingawngaw ang tunog ng pagkabasag. Nalaglag ang baso ng isang bisita nang makita ako.
Unti-unting namatay ang musika. Isa-isang lumingon ang mga tao sa gawi ko. Nang makita nila ang isang duguang babae, may benda sa braso, maputla ang mukha, at may matalim na tingin na parang kamatayan, napasigaw ang ilang mga babae.
“M-Multo… M-MULTO!” tili ng isang bisita, nagkukumahog na tumakbo palayo.
Lumingon si Anton. Nang magtama ang aming paningin, nalaglag ang panga niya. Ang ngiti niyang abot-tenga kanina ay napalitan ng matinding takot. Namutla siya na parang inubusan ng dugo.
“C-Clara…?” nanginginig na usal ni Anton. Umatras siya at halos matumba, nabitawan ang kanyang mamahaling baso.
Napahawak si Bianca sa kanyang dibdib, dilat na dilat ang mga mata habang pilit na nagtatago sa likod ni Anton. Si Doña Esmeralda ay nanghina ang mga tuhod at napabagsak sa sahig, nabitawan ang hawak na Huling Habilin.
“Bakit kayo tumigil?” malamig at nakakakilabot kong tanong. Ang boses ko ay umalingawngaw sa buong sala, bumaon sa kanilang mga buto. “Ipagpatuloy niyo ang party. Ipagpatuloy niyo ang pagbabasa ng Huling Habilin ko. Gusto kong marinig kung paano niyo pinaghati-hatian ang buhay ko.”
Naglakad ako palapit sa kanila. Ang mga bisita ay nagsi-atrasan, nanginginig na parang nakakita ng diyablo.
“B-Babe… b-buhay ka…” pilit na ngumiti si Anton, ngunit nanginginig ang kanyang buong katawan. Sinubukan niyang lumapit upang yakapin ako, nagpapanggap at umaarte na naman. “S-Salamat sa Diyos at buhay ka! T-Tingnan mo, nagpa-party kami bilang… bilang pasasalamat na baka buhay ka!”
PAAAAK!!!
Isang napakalutong at napakalakas na sampal gamit ang aking walang-baling kamay ang pinadapo ko sa mukha ni Anton. Sa sobrang lakas ay pumutok ang kanyang labi at napabagsak siya sa sahig.
“Wag mong dudumihan ang balat ko, hayop ka!” nanggagalaiting sigaw ko. “Narinig ko ang lahat! Ang pagbabayad mo sa mekaniko! Ang relasyon ninyo ng linta kong secretary! At ang plano niyong nakawin ang yaman ko!”
“B-Bestfriend, let me explain…” umiiyak na pakiusap ni Bianca, nakaluhod sa sahig.
Mabilis ko siyang nilapitan. Hinablot ko nang napakalakas ang emerald necklace sa kanyang leeg kaya napatili siya sa sakit, at hinila ko ang kanyang buhok pataas upang iharap ang mukha niya sa akin.
“Explain? Ipapaliwanag mo kung paano mo nilandi ang asawa ko sa sarili kong kama?!” sigaw ko bago ko siya ibinalibag sa sahig katabi ni Anton. “Hindi bagay sa isang makating katulad mo ang diyamante ng pamilya ko!”
KABANATA 4: Ang Nakakagimbal na Huling Alas
“W-Wala kang mapapatunayan, Clara!” biglang tumayo si Doña Esmeralda, nanginginig ngunit sinusubukang magmatapang. “Buhay ka man, asawa pa rin kita ng anak ko! Kalahati ng yaman mo ay sa amin pa rin! At kami ang may hawak ng kumpanya dahil nag-iwan ka ng Special Power of Attorney bago ka umalis!”
Ngumisi ako. Isang nakakatakot na ngisi na lalong nagpapanic sa kanila. Kinuha ko ang cellphone ko sa aking bulsa na basag ang screen ngunit gumagana pa.
“Kalahati ng yaman ko? Power of Attorney?” Tumawa ako nang mapakla. “Bago pa man ako sumakay sa eroplanong iyon, matagal na akong nagdududa sa’yo, Anton. Napansin ko ang mga nawawalang pondo at ang mga palihim mong bank transfers. Kaya alam niyo ba kung anong ginawa ko isang araw bago ang flight?”
Nanlaki ang mga mata ni Anton. “A-Anong ginawa mo?”
“Inilipat ko ang 100% ng buong yaman ko, ang kumpanya, at ang lahat ng properties sa isang Irrevocable Blind Trust fund na nakapangalan lamang sa akin, at kung mamatay man ako, lahat ng ito ay mapupunta sa mga charity at sa mga pamilya ng empleyado ko. Hinding-hindi mapupunta sa isang asawang taksil.” Tiningnan ko ang hawak nilang papel. “Ibig sabihin, ang pinanghahawakan niyong Huling Habilin at Power of Attorney… ay walang kwentang basura na lang.”
“HINDI TOTOO YAN!” nagwawalang sigaw ni Anton, sinasabunutan ang sarili. “AKIN ANG PERA MO! AKIN ANG MANSYON NA ‘TO! PINAGHIRAPAN KO ‘TO!”
“Hindi pa ako tapos,” putol ko sa kanya, mas tinaasan ang aking boses.
Bumukas ang malaking pintuan ng mansyon. Sunud-sunod na pumasok ang mahigit tatlumpung miyembro ng PNP Criminal Investigation and Detection Group (CIDG) na naka-uniporme at armado, kasama ang aking personal na grupo ng mga abogadong nakasuot ng itim.
Tinawagan ko sila habang nasa byahe pa lamang ako pabalik ng Maynila. At ang hindi nila alam, habang nagtatalumpati sila kanina sa mikropono, naka-live stream ang audio nila nang palihim sa telepono ko patungo sa hepe ng pulisya. Narinig ng awtoridad ang pag-amin ni Anton sa pag-sabotahe ng eroplano.
“Anton Valderama, Bianca Suarez, at Doña Esmeralda,” pormal na anunsyo ng Police Captain. “Kayo ay inaaresto sa kasong Conspiracy to Commit Murder, Multiple Homicide para sa pagkamatay ng dalawang piloto, at Grand Estafa. You have the right to remain silent!”
KABANATA 5: Ang Huling Paghuhukom
“HINDI! HINDI AKO MAKUKULONG! CLARA, ASAWA MO AKO! MAAWA KA!” humahagulgol na lumuhod si Anton at pilit na yumakap sa binti ko. “Nabulag lang ako kay Bianca! Siya ang nagplano ng lahat ng ito! Ginamit niya lang ako!”
“Walang hiya ka, Anton! Ako pa ang isisisi mo?!” nagwala si Bianca at pinagsasampal ang lalaking kasabwat niya. “Sinabi mo sa akin mahal mo ako at papatayin mo siya!”
Nagkagulo sa sala. Nagsisigawan, nag-iiyakan, at nagsisisihan silang tatlo habang isa-isa silang pinoposasan ng mga pulis. Ang mga “bisita” at “kaibigan” nilang nakiki-party kanina ay nag-uunahang tumakbo palabas ng bahay dahil sa takot na madamay sa kaso.
Pinanood ko silang kaladkarin palabas. Nanginginig si Doña Esmeralda, iyak nang iyak habang isinasakay sa police car, dala ang kahihiyang hindi na mabubura kailanman. Si Anton ay nagsisisigaw ng pangalan ko, nagmamakaawa, ngunit bawat salita niya ay tila hangin na lang na dumadaan sa aking mga tainga.
Nang makalabas na ang lahat at ang natira na lamang ay ako, ang mga pulis, at ang aking mga abogado, tuluyan nang bumigay ang aking katawan. Napaluhod ako sa marmol na sahig at umiyak nang buong pait. Umiyak ako para sa namatay na pag-ibig ko, umiyak ako para sa sakit ng aking mga sugat, at umiyak ako para sa mga inosenteng pilotong nadamay sa kasakiman ng aking asawa.
Ngunit ang mga luhang iyon ay ang huling beses na tutulo para sa kanila.
Makalipas ang ilang buwan, naging pambansang balita ang paghatol ng Habambuhay na Pagkakakulong (Reclusion Perpetua) kina Anton at Bianca. Walang piyansa. Nabubulok sila ngayon sa selda nang walang kahit anong pribilehiyo, habang si Doña Esmeralda ay nagkasakit sa kulungan dahil sa matinding stress at kawalan ng luho. Wala ni isang dumadalaw sa kanila.
Ako? Matagumpay na naghilom ang aking mga sugat. Nakatayo ako ngayon sa tuktok ng pinakamataas na gusali ng aking kumpanya, nakasuot ng pulang power suit, pinagmamasdan ang buong Maynila. Sinubukan nilang ibaon ako sa lupa sa pagbagsak ng eroplano, ngunit hindi nila alam, ang lupang pinagbaunan nila sa akin ay ang mismong lugar kung saan ako muling uusbong—mas matapang, mas matalino, at higit sa lahat… isang reynang hindi na kailanman matitinag.
