PINALAYAS AKO AT SINAMPAL NG ANAK-ANAKAN KO PARA IBIGAY SA “TUNAY” NIYANG INA ANG UPUAN KO SA KASAL NIYA—KAYA SA HARAP NG DAAN-DAANG BISITA, BINIGYAN KO SILA NG REGALONG HINDI NILA MAKAKALIMUTAN: ANG PAGGUHO NG KANILANG MUNDO.
Ako si Elena. Limang taon na ang nakalipas nang mamatay ang asawa kong si Albert dahil sa isang aksidente. Naiwan sa akin ang pangangalaga sa kanyang nag-iisang anak na si Julian, na noo’y nasa high school pa lamang.
Kahit hindi ako ang kanyang biological na ina, minahal ko si Julian nang buong puso. Inialay ko ang buong buhay ko, ang oras ko, at ang mga negosyong iniwan ng asawa ko para palakihin siya at bigyan ng magandang kinabukasan. Ako ang nagpaaral sa kanya sa isang mamahaling unibersidad. Ako ang bumili ng una niyang sports car. At ngayon, ako ang nagbayad ng halos 3 Milyong Piso para sa napakarangyang kasal nila ng kanyang mapagmataas na nobya, si Isabella.
Ang biological na ina ni Julian ay si Carmen. Inabandona niya si Julian noong pitong taong gulang pa lang ito para sumama sa isang mayamang foreigner sa ibang bansa. Sa loob ng higit isang dekada, wala itong ginawa kundi manghingi ng pera kay Julian (na nanggagaling din sa bulsa ko). Pero sa bulag na paningin ni Julian, si Carmen pa rin ang perpektong ina. Ako? Isa lang akong “pamalit,” isang ATM machine na nagbibigay ng mga luho niya.
Araw ng kasal.
Ginanap ang Grand Reception sa isang eksklusibong Glass Pavilion na may dalawandaang (200) VIP guests. Ang mga bulaklak ay inangkat pa mula sa Holland, at ang pagkain ay inihanda ng isang Michelin-star chef. Nakangiti akong pumasok sa ballroom, suot ang isang eleganteng emerald green gown. Bitbit ko ang saya sa puso ko dahil sa wakas, nakita kong nagtagumpay ang anak-anakan ko.
Naglakad ako patungo sa Presidential Table. Umupo ako sa upuang may magarbong nameplate na nakasulat: “Mother of the Groom”.
Ngunit hindi pa man ako nakakainom ng tubig, nakita ko si Julian na nagmamadaling naglakad palapit sa akin. Salubong ang kanyang mga kilay, namumula ang mukha sa galit, at kasunod niya ang nobya niyang si Isabella na nakahalukipkip at nakangisi.
Huminto si Julian sa harap ko at, sa harap ng mga bisitang nakatingin sa amin, hinampas niya ang mesa.
“Anong ginagawa mo rito?!” malakas at galit na bulyaw ni Julian. “Sino ang nagbigay sa’yo ng karapatang umupo diyan?!”
Napatigil ako. Tumingin ako sa paligid. Nakatingin na sa amin ang mga bilyonaryong bisita, mga kamag-anak, at mga kaibigan.
“Julian, anak, anong problema? Ito ang upuan ko…” mahinahon kong sagot, pilit na ngumingiti para hindi kami gumawa ng eksena.
“Hindi kita anak!” sigaw niya. “At hindi ikaw ang nanay ko!”
Mula sa likuran nina Julian at Isabella, lumabas ang isang babaeng nakasuot ng sobrang garbong pulang gown. Si Carmen. Ang babaeng nang-iwan sa kanya. Umiiyak ito ng peke at nagpupunas ng luha gamit ang tissue.
“Julian, hayaan mo na,” pag-iinarte ni Carmen. “Sanay naman akong maging anino lang. Kahit ako ang nagluwal sa’yo, alam kong si Elena ang may hawak ng pera kaya siya ang bida.”
Lalong nag-init ang ulo ni Julian. Tumingin siya sa akin na parang ako ang pinakamasamang tao sa mundo.
“Tumayo ka diyan, Elena. Kay Mama ang upuang ‘yan. Siya ang tunay kong ina. Wala kang karapatang umupo sa Presidential Table! Doon ka sa likod, sa table ng mga empleyado!” utos ni Julian.
Naramdaman ko ang panginginig ng aking mga kamay. “Julian, ako ang nag-asikaso ng lahat ng ito. Ako ang nagbayad ng kasal mo. Paano mo ito nagagawa sa akin?”
“Huwag mong isumbat ang pera mo!”
At sa isang iglap, bago pa ako makakurap—PAK!
Dumapo ang isang malakas na sampal sa pisngi ko. Sinampal ako ni Julian. Ang batang pinalaki ko, inalagaan ko noong may sakit siya, at binigyan ko ng lahat ng luho sa mundo—sinampal ako sa harap ng 200 bisita.
Tumahimik ang buong ballroom. Walang ni isang nakapagsalita. Napasinghap ang mga bisita. Si Isabella ay ngumisi lang, habang si Carmen ay palihim na napangiti.
Hinawakan ko ang namumula kong pisngi. Ang sakit ng sampal ay mabilis na nawala, pero ang sakit sa puso ko ay napalitan ng isang napakalamig at matinding galit. Ang mga luhang gusto sanang tumulo ay natuyo. Namatay ang lahat ng pagmamahal ko sa kanya sa sandaling iyon.
Dahan-dahan akong tumayo. Tumingin ako kay Julian, hindi na bilang isang ina, kundi bilang isang may-ari ng imperyong bumubuhay sa kanya.
“Gusto mo ang upuang ito, Carmen?” malamig kong tanong. “Sige. Sa’yo na.”
Kinuha ko ang mikropono mula sa nakatayong host sa gilid ng stage. Tumingin ako sa buong ballroom.
“Ladies and gentlemen,” umalingawngaw ang kalmado ngunit nakakatakot kong boses sa buong Glass Pavilion. “Pasensya na sa munting aberya. Tama ang Groom. Hindi ako ang kanyang ina. Isa lamang akong ‘pamalit’. Ang babaeng naka-pula ang kanyang tunay na ina na nang-iwan sa kanya noong bata pa siya, at bumalik lang ngayon para makikain sa kasal na hindi siya ang gumastos.”
“Tumigil ka nga! Nakakahiya ka!” sigaw ni Julian, akmang lalapit para agawin ang mikropono pero hinarang siya ng dalawa kong personal bodyguards.
“Makinig kayo,” patuloy ko. Tumingin ako sa Event Coordinator at sa Head Chef na nakatayo sa gilid.
“Miss Coordinator, Mr. Chef. Ang tseke na ibinigay ko kahapon na nagkakahalaga ng 3 Milyong Piso para sa buong event na ito… ay ipina-cancel ko na sa bangko limang minuto ang nakalipas.”
Nanlaki ang mga mata ni Isabella. “A-Ano?! Anong ibig mong sabihin?!”
Ngumiti ako. “Ibig sabihin, Isabella, walang nagbayad ng venue na ito. Walang nagbayad ng mga bulaklak, ng kuryente, at ng pagkaing nasa mesa niyo. Dahil hindi ako ang ina ng Groom, wala akong obligasyong gumastos ng kahit isang kusing para sa inyo.”
Bumaling ako kay Carmen na ngayon ay namumutla na.
“Carmen, ikaw ang ‘Mother of the Groom’, ‘di ba? Sayo ang upuan. Kaya sayo rin ang bill. Miss Coordinator, ibigay niyo ang 3 Million peso bill sa babaeng naka-pula. Kung hindi niya kayang bayaran in cash ngayon din… hakutin niyo ang lahat ng pagkain at patayin ang mga ilaw.”
“Wait, Elena, hindi mo pwedeng gawin ‘to!” sigaw ni Isabella na halos maiyak na. Pangarap niya ang kasal na ito para ipagmayabang sa mga kaibigan niya.
“Ginawa ko na,” sagot ko.
Hinarap ko si Julian na ngayo’y nanginginig na sa kaba at pagkalito.
“At Julian, bukas na bukas din, kukunin ng mga tauhan ko ang sports car na minamaneho mo dahil nakapangalan ‘yun sa kumpanya ko. Ang condo na tinitirhan niyo ni Isabella? Pag-aari ko rin ‘yun. Binibigyan ko kayo ng 24 oras para mag-impake at lumayas.”
“Ma… Ma, nagbibiro ka lang, ‘di ba?” nauutal na sabi ni Julian, biglang nawala ang tapang. “Nadala lang ako ng emosyon ko… Ma, please…”
“Huwag mo akong tawaging Mama,” malamig kong putol sa kanya. “Ang Mama mo ay ang babaeng naka-pula na walang maibigay sa’yo kundi kahihiyan. Congratulations sa kasal niyo. Bagay na bagay kayo.”
Ibinaba ko ang mikropono. Habang naglalakad ako palabas ng Glass Pavilion, narinig ko ang sigawan sa loob. Nag-aaway na sina Isabella at Julian. Sinisingil na ng mga organizer si Carmen na pilit tumatakas papunta sa comfort room. Nagsimula nang hakutin ng mga waiter ang mga plato at pinatay na ang magagarbong chandelier.
Sumakay ako sa aking sasakyan nang nakataas ang noo. Masakit man na itinapon ko ang limang taon ng pagmamahal ko sa isang walang kwentang bata, naramdaman ko rin ang matinding kalayaan.
Wala na akong palamunin. Oras na para sarili ko naman ang mahalin ko.
