KINULONG NG MAPAGPANGGAP KONG BRIDE ANG 6-ANYOS KONG ANAK SA ISANG INABANDONANG BANYO SA MISMO NAMING KASAL—NANG MABASA KO ANG SULAT NA HAWAK NG BATA, WINASAK KO ANG AMING WEDDING RECEPTION UPANG IPAMUKHA SA KANYA ANG JUNK-SHOP NIYANG UGALI.
Ang Engrandeng Kasal sa Bukid
Ako si Elias, tatlumpu’t limang taong gulang. Bilang nagmamay-ari ng isang malaki at sikat na hacienda at vineyard sa probinsya, napagpasyahan naming ganapin ang aking kasal sa sarili kong lupain. Biyudo ako, at ang buong mundo ko ay umiikot sa aking kaisa-isang anak na si Luna, na anim na taong gulang pa lamang.
Ang nobya ko ay si Stella. Isang maganda at sopistikadang babae mula sa Maynila. Sa harap ko, napakalambing ni Stella kay Luna. Palagi niya itong binibilhan ng mga mamahaling laruan at pinapangakuan na magiging isang buong pamilya na kami. Dahil gusto kong magkaroon ng ina ang anak ko at naniwala ako sa kanyang mga ngiti, inalok ko siya ng kasal.
Napakaganda ng setup ng aming kasal. Puno ng mga fairy lights, bulto-bultong imported na bulaklak, at mayayamang bisita ang aming farm. Inaasahan kong si Luna ang magiging flower girl at maglalakad sa unahan ni Stella.
Ngunit nang magsimula na ang pagtugtog ng musika at naglakad na si Stella sa aisle, napansin kong wala si Luna.
“Babe, nasaan si Luna?” pabulong kong tanong kay Stella nang makarating siya sa altar at hawakan ang kamay ko.
Ngumiti nang matamis si Stella. “Babe, sumakit daw ang tiyan niya kanina kaya nagpahinga muna sa kwarto niya kasama ang yaya niya. Hayaan na muna natin siyang matulog, okay? This is our special day.”
Naniwala ako noong una. Itinuloy namin ang seremonya hanggang sa makarating kami sa engrandeng reception sa labas ng hardin kung saan nagkakasiyahan at umiinom ng alak ang lahat.
Ang Lihim na Paghahanap
Kahit nagkakasiyahan ang lahat at nagtatawanan, hindi mapakali ang puso ko bilang isang ama. Palaging nakadikit sa akin si Luna, lalo na sa mga maraming tao dahil napakamahiyain niya. Nagpaalam ako sandali kay Stella upang silipin ang anak ko sa main house ng hacienda.
Pagdating ko sa kwarto ni Luna, wala siya roon. Maayos ang kama at walang bakas na may natulog. Hinanap ko rin ang kanyang yaya, ngunit sinabi ng ibang katulong na pinag-day off daw ito ni Stella kaninang umaga pa dahil marami raw bisita at nakakaistorbo lang daw ang yaya!
Bumilis ang tibok ng puso ko. Pumasok ang matinding kaba sa aking dibdib. Gabi na at napakalawak ng farm. Nasaan ang anak ko?!
Kinuha ko ang aking flashlight at nag-umpisang maghanap sa mga lumang bahagi ng hacienda, malayo sa maingay at maliwanag na party. Hanggang sa mapadaan ako sa isang lumang bodega malapit sa mga kwadra ng kabayo. May isang maliit at madilim na banyo roon na matagal nang hindi ginagamit dahil sira ang ilaw, madumi, at walang maayos na bentilasyon.
Nakita kong may malaking padlock sa labas ng pinto nito. At mula sa loob, nakarinig ako ng isang mahina, paos, at pamilyar na paghikbi.
“Papa… Papa, tulong po… natatakot po ako…”
Ang Eksena sa Madilim na Banyo
“Luna?!” sigaw ko, patakbong lumapit sa pinto.
Kumuha ako ng isang malaking bato at walang-awa kong hinampas ang kalawangin na padlock hanggang sa masira ito. BLAAAG! Pabigla kong binuksan ang pinto.
Ang eksenang bumungad sa akin sa liwanag ng aking flashlight ay parang isang matalim na kutsilyong ibinaon sa aking lalamunan.
Nakasiksik sa sulok ng malamig, madilim, at maduming banyo ang anak kong si Luna. Suot niya ang kanyang magandang flower girl dress na ngayon ay puno na ng putik at alikabok. Nanginginig siya sa matinding takot at lamig, basang-basa ng sariling luha at pawis. Nang makita niya ako, humagulgol siya at mabilis na yumakap sa aking mga binti.
“Papa! Papa! Ayoko po rito! Madilim po!” iyak niya.
Binuhat ko siya nang mahigpit at hinalikan ang kanyang noo. “Shhh… nandito na si Papa. Sino ang nagkulong sa’yo rito, anak? Bakit ka nandito?”
Nanginginig na iniabot sa akin ni Luna ang isang nilukot na piraso ng papel.
“S-Sabi po ni Tita Stella… ibigay ko raw po ito sa inyo kapag nahanap niyo ako… tapos kinulong niya na po ako…”
Binuksan ko ang lukot na papel at itinapat sa ilalim ng flashlight. Ito ay isang sulat na mismong handwriting ni Stella. Nakasaad doon:
“Elias, kung nababasa mo ito, ibig sabihin nahanap mo na ang pabigat mong anak. Let’s be honest. Ayoko siyang makita sa kasal ko dahil sinisira niya ang aesthetic ng araw ko. Simula ngayon, ako na ang reyna ng hacienda. Ipadala mo ang batang ‘yan sa boarding school dahil ayokong mag-alaga ng anak ng iba. We are married now, you have no choice.”
Nagdilim ang paningin ko. Ang babaeng pinangakuan ko ng buhay ko ay isang demonyong nagkukubli sa likod ng mamahaling wedding gown.
Ang Pagwasak sa Pangarap ni Stella
Hindi ako nag-atubili. Karga-karga ko si Luna—na umiiyak at puno ng dumi ang damit—naglakad ako pabalik sa reception.
Nang makarating ako sa garden, tumutugtog ang isang live band at sumasayaw si Stella kasama ang kanyang mga kaibigang socialite. Nang makita ako ng mga bisita na may buhat na umiiyak at madungis na bata, unti-unting namatay ang ingay.
Naglakad ako patungo sa entablado. Kinuha ko ang mikropono mula sa bokalista ng banda.
“Itigil niyo ang musika!” dumadagundong na sigaw ko.
Tumahimik ang buong paligid. Namutla si Stella nang makita niya si Luna na buhat-buhat ko. Patakbo siyang lumapit sa stage na umaaktong nag-aalala.
“Oh my god, Babe! Anong nangyari kay Luna?! Bakit siya madumi? My poor baby!” pilit niyang inabot ang anak ko, ngunit tinapik ko nang malakas ang kamay niya.
“Huwag mong hahawakan ang anak ko gamit ang marurumi mong kamay, Stella,” malamig at mabagsik kong utos.
Tiningnan ko ang daan-daang bisita, kabilang ang mga magulang at maimpluwensyang kaibigan ni Stella. Itinaas ko ang lukot na papel na hawak ko.
“Kanina, nagtaka ako kung bakit wala ang anak ko sa seremonya. Ang sabi ng ‘asawa’ ko, masama raw ang tiyan. Iyon pala, DAHIL IKINANDADO NIYA ANG ANIM NA TAONG GULANG KONG ANAK SA ISANG INABANDONANG BANYO SA LIKOD NG KABAYUAN!”
Napasigaw sa gulat ang mga bisita. Nagkatinginan ang mga magulang ni Stella, bakas ang matinding hiya.
“Babe, h-hindi totoo ‘yan! Gawa-gawa lang ‘yan ng batang ‘yan dahil ayaw niya sa akin!” tarantang palusot ni Stella.
“Gawa-gawa?!” Iniharap ko ang papel sa mikropono at binasa ko nang malakas ang bawat salitang isinulat niya. Ipinarinig ko sa lahat kung paano niya tinawag na ‘pabigat’ si Luna at kung paano niya binalak na itapon ang anak ko sa boarding school matapos niyang makuha ang pera at apelyido ko.
Nang matapos kong basahin ang sulat, ibinato ko ito sa mukha niya.
“Kasal na tayo sa papel, Stella,” sabi ko, habang pinipigilan ang nanginginig kong panga sa galit. “Pero bukas na bukas din, ipapawalang-bisa ko ito. You committed child abuse, at idedemanda kita. Hindi ko ibibigay sa’yo ang apelyido ko, at lalong hindi kita hahayaang makakuha kahit isang sentimo sa haciendang ito.”
“Elias, please! Nagkamali lang ako! Stress lang ako sa kasal!” lumuhod si Stella sa harap ko, umiiyak at nakikiusap habang nasisira ang makeup at gown niya.
“Security!” tawag ko sa aking mga tauhan. “I-escort niyo ang babaeng ito at ang pamilya niya palabas ng lupain ko. Ngayon din.”
Habang kinakaladkad si Stella palabas, nagwawala siya at pilit na inaabot ang kamay ko. Pinanood lamang siya ng kanyang mga socialite na kaibigan na ngayon ay nandidiri sa ginawa niya.
Doon nagtapos ang gabi. Winasak ko ang kasal namin, ngunit nailigtas ko ang kinabukasan ng aking anak. Nalaman ni Stella sa pinakamasakit na paraan na ang isang ama ay kayang sunugin ang kahit anong imperyo para protektahan ang kanyang kaisa-isang prinsesa.
