HINDI ALAM NG KABIT NG ASAWA KO NA AKO ANG MAY-ARI NG LUXURY APARTMENT KUNG SAAN NIYA AKO PINAHIYA. NANG TAPUNAN NIYA NG ALAK ANG SAHIG, PINUNIT KO ANG DESIGNER DRESS NIYA PARA IPAMUNAS DITO!
Akala niya, mananalo siya. Akala niya, isa lang akong mahinang asawa na madaling tapakan at utus-utusan. Pero ang hindi alam ng kabit ng asawa ko—ang mismong mamahaling sahig na tinatapakan niya ay pag-aari ko.
Ang “Malayong Kamag-anak”
Limang taon na kaming kasal ni Anton. Para protektahan ang pride niya nang malugi ang negosyo niya noon, itinago ko ang totoo kong yaman. Binili ko ang luxury penthouse kung saan kami nakatira, pero pinalabas kong nakapangalan ito sa isang “kaibigan” na nagpaparenta sa amin nang napakamura.
Isang gabi, umuwi si Anton na may kasamang magandang babae. Nakasuot ito ng mamahaling designer dress at amoy na amoy ang pampaganda.
“Maya, si Valerie,” pakilala ni Anton, hindi makatingin nang diretso sa akin. “Malayong kamag-anak ko mula sa probinsya. Dito muna siya titira ng ilang araw.”
Hindi ako tanga. Nakita ko kung paano humawak si Valerie sa braso ng asawa ko. Nakita ko ang mapanuksong ngiti niya sa akin. Kabit siya. Pero nanatili akong tahimik. Gusto kong makita kung hanggang saan ang kapal ng mukha nila.
Ang Baso ng Alak
Sa unang gabi pa lang, umasta na si Valerie na parang reyna ng bahay. Umupo siya sa kabisera ng hapag-kainan. Inutusan niya akong kumuha ng tubig. Nanood lang si Anton.
Habang kumakain kami, tinitigan ako ni Valerie mula ulo hanggang paa. Siguro, dahil nakapambahay lang ako at walang alahas, inisip niyang isa lang akong katulong.
Bigla niyang kinuha ang baso ng Red Wine. Tumingin siya sa akin, ngumisi, at sinadyang itapon ang mapulang alak sa malinis at puting marmol na sahig.
CRAAASH.
“Oops. Nadulas sa kamay ko,” mataray na sabi ni Valerie. “Ate, paki-punasan nga agad. Baka madulas ako eh. Make it fast, please.”
Tumahimik ang buong dining room. Tumingin ako kay Anton. Nakayuko lang siya, duwag na ipagtanggol ang sarili niyang asawa.
Ang Pamunas
Huminga ako nang malalim. Kalmado akong tumayo. Hindi ako pumunta sa kusina para kumuha ng basahan. Sa halip, naglakad ako palapit kay Valerie.
Bago pa siya makapag-react, hinawakan ko ang laylayan ng kanyang mamahaling silk designer dress.
At sa isang mabilis at malakas na galaw… RIIIIIP!
Pinunit ko ang isang malaking piraso ng tela mula sa damit niya.
“AHHH! ANONG GINAGAWA MO?!” tili ni Valerie, nanlalaki ang mga mata sa gulat at galit.
Hindi ko siya pinansin. Lumuhod ako sa sahig at kalmadong ginamit ang pinunit kong mamahaling tela para punasan ang natapong alak.
“Bastos ka!” sigaw ni Valerie, halos maiyak sa nasirang damit. Humarap siya kay Anton. “Anton! Nakita mo ba ginawa ng baliw mong asawa?! Palayasin mo nga ang babaeng ‘to dito! Ngayon din!”
Ang Pagbagsak ng Pride
Hinintay ni Valerie na magalit si Anton. Hinintay niyang ipagtanggol siya nito at itaboy ako palabas.
Pero namutla si Anton. Nanginginig ang mga kamay niya. Tumingin siya sa akin, at doon niya nakita ang lamig sa mga mata ko—ang tingin ng isang babaeng ubos na ang pasensya.
Tumayo si Anton. Humarap siya kay Valerie.
“Valerie…” nanginginig na sabi ni Anton. “Umalis ka na. Lumabas ka na.”
Napanganga si Valerie. “A-Ano?! Siya ang palayasin mo! Kamag-anak mo ako, di ba?!”
Tumayo ako at ibinagsak ang basang tela sa hita ni Valerie. Mantsado ito ng pulang alak.
“Hindi ka niya pwedeng palayasin,” malamig kong sabi habang nakatingin nang diretso sa mata ng kabit. “Dahil AKO ang nagmamay-ari ng buong penthouse na ito. Ako ang nagbabayad ng kuryente, ng tubig, at ng kinakain niyo ngayon. Kaya ikaw ang lumayas sa pamamahay ko.”
Nawala ang kulay sa mukha ni Valerie. Tumingin siya kay Anton para magtanong kung totoo ba, pero nakayuko lang si Anton at umiiyak sa hiya. Wasak ang pride ng kabit, kinuha niya ang bag niya at patakbong lumabas ng pinto habang sira ang damit at umiiyak.
Ang Huling Desisyon
Nang isara ko ang pinto, napaluhod si Anton sa harapan ko. Umiiyak siya at nagmamakaawa. Sinasabi niyang nabulag lang siya, na ako pa rin ang mahal niya, at handa siyang magbago.
Pinanood ko siyang umiyak sa sahig na kakapunas ko lang. Sa loob ng limang taon, itinago ko ang yaman ko para hindi masaktan ang ego niya at para maging hari siya sa paningin ng iba. Pero pinili niyang maging duwag at pagtaksilan ako. Natutunan ko na hindi mo kailanman dapat paliitin ang sarili mo para lang magmukhang malaki ang isang lalaking walang kwenta.
“Tumayo ka diyan, Anton,” sabi ko, walang kahit anong emosyon sa boses ko. “Mag-impake ka na rin.”
Pero ang susunod na nangyari pagkatapos niyang mag-impake ang magpapabago sa buhay naming dalawa habambuhay…
Gusto mo bang malaman kung anong ginawa ko sa mga gamit niya at kung paano siya nagbayad sa korte nang subukan niyang kunin ang kalahati ng yaman ko?
