GINAWA AKONG TAGALINIS NG BANYO NG MAYABANG KONG MISTER PARA “BUMABA ANG PRIDE” KO—PERO NAPALUHOD SIYA SA HIYA NANG HARAPIN KO SIYA BILANG BILYONARYANG CEO NG KUMPANYANG INIIYAKAN NIYANG MAKA-PARTNER.
Nakaluhod ako sa malamig na tiles ng aming banyo, hawak ang isang brush at sabon. Basang-basa ang tuhod ko at nanginginig ang mga kamay ko sa pagod.
Sa likuran ko, nakatayo ang asawa kong si Troy. Naka-suot siya ng mamahaling suit, amoy mamahaling pabango, at nakatingin sa akin mula ulo hanggang paa na parang nandidiri.
“Kuskusin mo nang maigi ‘yang inidoro, Clara,” malamig at mayabang na utos ni Troy. “Kailangan mong matutong lumugar. Masyado kang nagmamarunong sa mga desisyon ko sa bahay na ‘to. Tandaan mo, ako ang nagpapakain sa’yo. Ako ang hari, at ikaw… asawa ka lang na nakadepende sa akin. Diyan ka nababagay, sa ibaba.”
Tinapon niya sa mukha ko ang isang maruming tuwalya.
“Bilisan mo diyan. May napaka-importanteng meeting pa ako bukas sa Apex Global. Sila ang pinakamalaking investment firm sa Asya. Kapag nakuha ko ang kontrata nila, magiging bilyonaryo na ako. Kaya umayos ka, ayokong umuwi na madumi ang banyo ko.”
Umalis siya at padabog na isinara ang pinto.
Pinulot ko ang tuwalya. Hindi ako umiyak. Sa halip, tumawa ako nang mahina. Isang tawang puno ng pait, pero may kasamang matinding desisyon.
Ang hindi alam ni Troy, sa loob ng limang taong pagsasama namin, pinrotektahan ko ang napakaliit niyang ego. Alam kong insecure siya, kaya noong nag-umpisa kaming mag-asawa, sinabi kong nag-resign na ako sa trabaho at naging “plain housewife” na lang para siya ang magmukhang bida.
Pero ang totoo? Sa loob ng limang taon na iyon, palihim kong pinatakbo mula sa laptop ko sa kusina ang negosyong itinayo ko bago pa kami ikasal.
At ang kumpanyang tinutukoy niya na Apex Global? Ako ang nagmamay-ari noon. Ako ang CEO na hindi nagpapakita sa media at kilala lamang bilang “Madam C”.
Akala ko, kung magpapakababa ako, mamahalin niya ako. Pero naging halimaw siya. At ang pagpapapunas niya sa akin ng inidoro ang huling patak na nagpaapaw sa baso.
KINABUKASAN: ARAW NG MEETING
Umalis nang maaga si Troy. Nakita ko pa siyang sumakay sa kotse kasama ang kanyang secretary na si Cindy—ang babaeng matagal ko nang alam na kinakasama niya nang palihim.
Nang makaalis sila, tumayo ako. Hinubad ko ang duster ko. Naligo ako at binuksan ang pinakatagong bahagi ng closet ko.
Kinuha ko ang isang white designer power suit, isinuot ang aking diamond earrings, at naglagay ng matapang na red lipstick. Tinawagan ko ang aking Head Assistant.
“Marcus, prepare the Grand Boardroom,” utos ko. “I will personally attend the pitch meeting with Mr. Troy Valderama today. Hayaan niyong ako ang humarap sa kanya.”
Pagdating ko sa Apex Global Tower, lahat ng empleyado ay yumuko at bumati sa akin.
Sa kabilang banda, nasa loob na ng boardroom si Troy at Cindy. Kinakabahan sila. Nakasalalay sa meeting na ito ang kumpanya ni Troy. Kapag hindi sila na-approve, tuluyan na silang mababankarote dahil sa mga utang niya sa sugal at luho.
Bumukas ang malaking double doors ng boardroom.
Pumasok ako, kasunod ang limang miyembro ng Board of Directors na nakasunod sa likuran ko. Ang tunog ng aking stiletto heels ay umalingawngaw sa buong tahimik na kwarto.
Nang mag-angat ng tingin si Troy, nalaglag ang panga niya. Nanlaki ang kanyang mga mata na parang nakakita ng multo. Namutla siya.
“C-Clara?!” gulat na sigaw ni Troy. Napatayo siya. “Anong ginagawa mo rito?! Baliw ka ba?! Paano ka nakapasok dito? Umuwi ka nga! Nakakahiya ka! Susundan-sundan mo pa ako sa trabaho!”
Akmang lalapitan niya ako para hilahin palabas nang biglang humarang ang dalawang malalaking security guards ko.
Nagsalita ang aking assistant na si Marcus.
“Mr. Valderama, please step back. Show some respect to our Chief Executive Officer and Founder, Madam Clara.”
Parang binagsakan ng semento si Troy. Tumingin siya kay Marcus, tapos sa akin, tapos sa mga Board of Directors na nag-o-offer sa akin ng upuan sa kabisera.
Umupo ako nang may matinding poise at dignidad. Pinag-krus ko ang aking mga binti at tinignan ko siya nang malamig.
“Good morning, Mr. Valderama,” panimula ko, ang boses ko ay propesyonal pero may diin. “Take your seat. We don’t have all day.”
“C-Clara… ikaw? Ikaw ang CEO ng Apex?!” nanginginig na tanong ni Troy, hindi pa rin makapaniwala. Nalaglag din ang folder na hawak ng kabit niyang si Cindy.
“Yes,” sagot ko. “Ang asawang pinagkuskos mo ng inidoro kagabi para ‘bumaba ang pride’, ay ang babaeng hinihingian mo ngayon ng 500 Milyong pisong investment para isalba ang palubog mong kumpanya.”
Napalunok si Troy. Pinagpawisan siya nang malapot. Bigla siyang ngumiti nang pilit, sinusubukang bawiin ang sitwasyon.
“B-Babe… Love… Wow! Ang galing naman ng asawa ko! S-Sinusubukan lang naman kita kagabi eh! Kung sa’yo pala ‘to, edi wala na tayong problema! I-approve mo na ‘yung proposal ko! Pera din naman natin ‘to!”
Tinignan ko ang proposal folder niya sa ibabaw ng mesa. Kinuha ko ito… at sa harap niya at ng buong board, PINUNIT ko ito sa gitna.
“Hindi tayo magpa-partner, Troy,” malamig kong sabi. “Binasa ko ang financials mo. Ninanakaw mo ang pondo ng kumpanya mo para bumili ng condo para sa secretary mong si Cindy. Lubog ka sa utang. Your business is garbage. And I don’t invest in garbage.”
“Clara! Asawa mo ako!” sigaw ni Troy, lumuluhod na sa harap ng mesa ko dahil alam niyang ito na ang katapusan niya. “Please! Pagod lang ako kagabi kaya ko nasabi ‘yun! Wag mong gawin ‘to! Mawawala lahat ng pinaghirapan ko!”
Tumayo ako at lumapit sa kanya. Tinitigan ko siya sa mata.
“Tandaan mo ang sinabi mo sa akin kagabi, Troy? Sabi mo, kailangan kong matutong lumugar.”
Hinubad ko ang aking wedding ring at inihagis ito sa mukha niya.
“Ngayon, nakita ko na ang lugar ko. Nasa itaas ako, nagpapatakbo ng imperyo. At ikaw? Nasa ibaba ka, nakaluhod sa harap ko at nagmamakaawa. Diyan ka nababagay.”
Humarap ako sa mga guards.
“Ilabas niyo ang lalakeng ‘to. At siguraduhin niyong i-blacklist ang kumpanya niya sa lahat ng affiliates natin. Ipadala rin ang annulment papers sa bahay niya bukas ng umaga.”
Habang kinakaladkad si Troy palabas ng building, umiiyak siya at sumisigaw ng sorry, habang ang kabit niyang si Cindy ay umiiyak dahil alam niyang wala na siyang makukuha sa lalaking ito.
Naglakad ako pabalik sa opisina ko nang magaan ang pakiramdam. Hindi ko kailangang maghiganti nang pisikal; ang iparanas sa kanya ang tunay na halaga ng taong tinapakan niya ay ang pinakamatamis na tagumpay.
