PINILIT AKO NG STEPSISTER KO NA MAKIPAG-BLIND DATE SA ISANG “MAHIRAP NA JANITOR” PARA IPAHIYA AKO—PERO MUNTIK SIYANG HIMATAYIN NANG SUNDUIN AKO NITO SAKAY NG ROLLS-ROYCE AT NAGPAKILALANG BILYONARYONG CEO.
Ako si Elisse. Simula nang pumanaw ang aking tatay, naiwan ako sa puder ng aking madrasta na si Tita Martha at ang kanyang anak na si Vanessa. Habang si Vanessa ay nabubuhay sa luho, ako naman ay ginawang taga-linis at taga-luto sa sarili naming bahay.
Si Vanessa ay nagtatrabaho bilang isang Junior Manager sa Empire Group, ang pinakamalaking real estate company sa bansa. Sobrang taas ng tingin niya sa sarili niya.
Isang araw, umuwi si Vanessa na nakangisi nang nakakaloko.
“Elisse,” sabi ni Vanessa habang nagpapaypay ng sarili. “I-set up kita ng blind date. Kawawa ka naman kasi, tumatanda ka nang walang boyfriend. Don’t worry, perfect match kayo.”
“Sino naman ‘yan?” nagdududang tanong ko.
Tumawa nang malakas si Tita Martha. “Naku, napakabait nitong si Vanessa! I-de-date mo ang isa sa mga janitor sa building nila! Bagay na bagay kayo! Isang katulong sa bahay, at isang tagalinis ng inidoro sa opisina!”
Nag-apir ang mag-ina at nagtawanan nang malakas.
Gusto kong umiyak sa pang-iinsulto nila. Pinilit nila akong pumunta sa date na iyon, pananakot na palalayasin nila ako sa bahay kapag hindi ako sumunod.
Ang Kakaibang Blind Date
Kinabukasan, pumunta ako sa isang simpleng coffee shop na napag-usapan. Wala akong magagarang damit kaya nagsuot lang ako ng malinis na puting blouse at maong na pantalon.
Maya-maya, may dumating na lalaki. Matangkad siya, may magandang tindig, pero nakasuot ng medyo kupas na t-shirt at lumang sapatos. Siya raw si Lucas.
“Hi, ako si Lucas. Ikaw ba si Elisse?” tanong niya. Medyo nahihiya siya. “Pasensya na, galing pa kasi akong trabaho. Sabi ni Ma’am Vanessa, okay lang daw na ganito ang suot ko.”
Imbes na mandiri gaya ng inaasahan ni Vanessa, ngumiti ako nang tapat.
“Walang problema, Lucas. Umupo ka. Ako na ang oorder para sa atin,” sagot ko.
Habang nagkakape kami, nalaman kong napakatalino at napakabait ni Lucas. Nagkwentuhan kami tungkol sa mga pangarap namin, sa mga paborito naming libro, at sa pananaw namin sa buhay. Wala siyang yabang. Hindi ko na inisip ang trabaho niya; naramdaman ko lang na napakagaan niyang kasama.
Nang magbabayad na kami, inilabas niya ang lumang wallet niya.
“Ako na ang magbabayad, Lucas,” nakangiti kong pigil sa kanya. “Alam kong nag-iipon ka. Ako na ang bahala rito. Treat ko.”
Natigilan si Lucas. Tinitigan niya ako nang malalim, parang may hinahanap sa mga mata ko. Pagkatapos ay ngumiti siya nang napakatamis. “Salamat, Elisse. Sana… magkita pa tayo.”
At nagkita nga kami. Sa loob ng isang buwan, palihim kaming nagkikita. Sa parke, sa mga murang kainan, at sa mga simpleng pasyalan. Nahulog ang loob ko sa kanya, hindi dahil sa pera, kundi dahil sa busilak niyang puso.
Ang Patibong ng Mag-ina
Nalaman ni Vanessa na nagkikita pa rin kami ng “janitor” na ni-reto niya.
Gusto niya akong ipahiya nang lubusan. Isang gabi, nag-organisa siya ng isang malaking Family Dinner sa aming bahay at inimbita ang mga mayayamang kamag-anak ni Tita Martha.
“Elisse, papuntahin mo ‘yung boyfriend mong janitor ngayong gabi,” utos ni Vanessa, nakangisi. “Ipakilala mo naman sa pamilya! O baka nahihiya kang malaman nilang amoy-zonrox ang jowa mo?”
Kahit labag sa loob ko dahil alam kong lalaitin lang nila si Lucas, pinapunta ko siya. Tinext ko siya na mag-ingat.
Pumatak ang alas-otso ng gabi. Nagsisimula nang magkainan at magyabangan ang mga bisita.
“Kawawa naman ‘tong si Elisse,” rinig kong bulong ng isang tita. “Janitor daw ang boyfriend? Wala talagang ambisyon sa buhay.”
Biglang may tumigil na sasakyan sa tapat ng bahay namin. Hindi ito simpleng sasakyan. Wala itong ingay, makintab, at napakahaba.
Isang Black Rolls-Royce Phantom.
Nanlaki ang mga mata ng mga bisita at ni Vanessa na nakadungaw sa bintana.
“Oh my gosh!” tili ni Vanessa. “May VIP ba tayong bisita, Mommy? Rolls-Royce ‘yan ah! Halos 50 Million ang ganyang sasakyan!”
Bumaba ang isang naka-unipormeng driver at pinagbuksan ng pinto ang sakay nito.
Lumbas ang isang lalaking nakasuot ng mamahaling custom-tailored Italian suit, makintab na sapatos, at may suot na relong kumikinang sa ilalim ng ilaw ng poste. Ang kanyang buhok ay maayos na maayos, at ang kanyang aura ay nag-uumapaw sa kapangyarihan.
Naglakad siya papasok sa gate namin.
Nalaglag ang panga ko. “L-Lucas?!”
Halos himatayin si Vanessa nang makilala niya kung sino ang pumasok. Nanginig ang buong katawan niya.
“S-Sir Lucas?!” nanginginig na sigaw ni Vanessa. Napatakip siya ng bibig.
“Sino siya, Vanessa?” naguguluhang tanong ni Tita Martha.
“Mommy…” bulong ni Vanessa, halos maiyak sa takot. “Siya po si Mr. Lucas Empire… ang nag-iisang tagapagmana at CEO ng kumpanyang pinagtatrabahuhan ko!”
Katahimikan. Parang huminto ang paghinga ng lahat ng tao sa sala. Ang “janitor” na pinagtawanan nila ay ang bilyonaryong may-ari ng buong kumpanya!
Lumapit si Lucas sa akin at hinalikan ang likod ng kamay ko.
“Good evening, my love,” malambing niyang bati sa akin. Humarap siya kay Vanessa na namumutla na parang nakakita ng multo.
“Good evening, Ms. Vanessa,” malamig na bati ni Lucas. “Salamat sa pag-set up mo sa amin ni Elisse. Kung hindi dahil sa masama mong intensyon na ipahiya siya, hindi ko sana makikilala ang babaeng pakakasalan ko.”
“S-Sir… hindi ko po alam! Ang akala ko po—”
“Ang akala mo ay isa akong hamak na janitor?” putol ni Lucas. “Nagpanggap akong janitor sa sarili kong kumpanya sa loob ng isang buwan para makita kung sino sa mga empleyado ko ang may tunay na respeto sa kapwa. At nakita ko kung paano mo tratuhin ang mga tao sa ibaba mo, Vanessa. Pati na rin ang sarili mong kapatid.”
Lalo pang namutla si Vanessa.
“Kaya bilang CEO ng Empire Group,” patuloy ni Lucas, ang boses ay dumadagundong sa buong sala. “You are officially terminated. Wala akong puwang sa kumpanya ko para sa mga taong mataas ang pinag-aralan pero walang breeding.”
Bumagsak sa upuan si Vanessa, humahagulgol. Si Tita Martha ay hindi makapagsalita sa matinding hiya sa harap ng mga bisita.
Hinarap ako ni Lucas at ngumiti.
“Elisse, noong una tayong magkita, hindi mo tinignan ang suot ko. Tinignan mo ang puso ko. Nililibre mo pa ako ng kape kahit maliit lang ang ipon mo,” natatawa niyang sabi. “Ngayon, hayaan mong ako naman ang mag-alaga sa’yo habambuhay. Kunin mo na ang mga gamit mo. Aalis na tayo sa bahay na ‘to.”
Umalis kami sakay ng Rolls-Royce, iniwan ang mag-inang lunod sa sarili nilang kahihiyan. Napatunayan ko na ang tunay na yaman ng isang tao ay hindi ang nilalaman ng kanyang pitaka, kundi ang kabutihan ng kanyang puso—at ang tadhana ay may napakagandang paraan para gantimpalaan ito.
