HINDI ALAM NG KABIT NI MISTER NA AKO ANG MAY-ARI NG LUXURY RESORT KUNG SAAN NIYA AKO PINAHIYA — KAYA NANG MAG-DEMAND SIYA NG “VIP TREATMENT”, IBINIGAY KO SA KANYA ANG “SPECIAL SERVICE” NA HINDI NIYA MAKALILIMUTAN.
Ako si Amanda, isang tahimik na businesswoman. Sa loob ng pitong taong pagsasama namin ng asawa kong si Eric, naging mapagbigay ako. Ako ang nagpondo ng mga negosyo niya, ako ang nagbayad ng mga utang niya, at ako ang nag-angat sa kanya sa lipunan. Ang akala niya, galing sa kanya ang lahat ng karangyaan niya, pero ang totoo, nakapangalan sa akin ang halos lahat ng ari-arian namin.
Kamakailan lang, bumili ako ng isang napakagarang luxury resort sa Palawan—ang Isla Majestica. Hindi ko pa ito sinasabi kay Eric dahil napapansin kong lumalamig na ang pakikitungo niya sa akin. Lagi siyang “busy” at madalas mag-out of town.
Hanggang sa nakita ko ang billing statement ng credit card niya (na konektado sa account ko). Nag-book siya ng Presidential Suite sa Isla Majestica para sa isang weekend getaway. At ang pangalan ng kasama niya? Chloe.
Imbes na umiyak at mag-iskandalo sa bahay, nag-book ako ng flight papuntang Palawan. Oras na para mag-inspect ng bagong negosyo.
Pagdating ko sa resort, hindi ako nagsuot ng mamahaling damit. Naka-simpleng puting linen dress lang ako at flat sandals. Naglakad-lakad ako sa lobby para i-check ang mga staff.
Eksaktong pagdating ko sa VIP Lounge, narinig ko ang isang matinis at maarte na boses.
“What do you mean hindi pa ready ang room?! Do you know who my boyfriend is? VIP kami dito!”
Tumingin ako. Si Chloe. Bata, naka-designer beachwear (na binili gamit ang pera ko), at may hawak na mamahaling bag. Sa tabi niya ay si Eric, na nagkukunwaring mayaman habang pinapagalitan ang Front Desk Manager.
“Miss, ayusin niyo ‘to. Nagbayad ako ng malaki para sa Presidential Suite,” mayabang na sabi ni Eric.
Dahan-dahan akong lumapit sa kanila.
“Eric?” tawag ko nang mahinahon.
Napalingon si Eric. Nang makita niya ako, parang nakakita siya ng multo. Nawala ang kulay sa mukha niya. Nalaglag ang hawak niyang sunglasses.
“A-Amanda?! Anong ginagawa mo rito?!” nanginginig niyang tanong.
Bago pa ako makasagot, pumagitna si Chloe. Tinignan niya ako mula ulo hanggang paa, tinaasan ng kilay ang simpleng dress ko.
“Oh, so ikaw pala ‘yung boring na asawa?” mataray na sabi ni Chloe. Tumawa siya nang nakakainsulto. “Ano, sinundan mo kami dito para magmakaawa? Gosh, tignan mo nga ang suot mo. Mukha kang chambermaid. Kaya ka iniiwan ni Eric eh. Dito sa Isla Majestica, bawal ang mga cheap na katulad mo.”
Hinawakan ni Eric ang braso ni Chloe. “Chloe, tumahimik ka…” bulong niya, pinagpapawisan ng malapot.
Pero sige pa rin si Chloe. Humarap siya sa Front Desk Manager.
“Manager! Nakikita niyo ba ang babaeng ‘to? Hinaharass niya kami! As a VIP guest, I demand that you kick her out! Gusto ko ng VIP treatment! Bigyan niyo kami ng Special Service at ipakaladkad niyo ang babaeng ‘to sa security!”
Tahimik ang buong lobby. Nakatingin sa akin ang Manager.
Ngumiti ako. Isang kalmado, malamig, at matapang na ngiti.
“Manager Perez,” tawag ko sa manager.
“Yes, Madam Amanda?” magalang na sagot ng manager, sabay yuko ng 90 degrees sa harap ko.
Kumunot ang noo ni Chloe. “Madam? Bakit niyo tinatawag na Madam ang losyang na ‘yan?!”
Lumapit ang General Manager mula sa likod ng opisina, kasama ang limang miyembro ng executive staff at apat na security guards. Lahat sila ay humilera at yumuko sa akin.
“Good afternoon, Madam Owner. Ready na po ang inspection niyo para sa buong resort,” bati ng General Manager.
Nalaglag ang panga ni Chloe. Umawang ang bibig ni Eric.
“O-Owner?!” tili ni Chloe, nanlalaki ang mga mata. “E-Eric, anong ibig sabihin nito?!”
Tumingin ako kay Eric, na ngayon ay halos lumuhod na sa kaba.
“Surprise, Eric,” sabi ko. “Ako ang bumili ng resort na ito noong nakaraang buwan. At alam mo ba kung ano pa ang nakakatawa? Ang credit card na ginamit mo pambayad sa Presidential Suite niyo ay naka-link sa personal bank account ko.”
Humarap ako kay Chloe, na ngayon ay namumutla na parang papel at nanginginig ang mga binti.
“Miss Chloe,” sabi ko nang may matamis na ngiti. “Sabi mo kanina, gusto mo ng ‘VIP Treatment’ at ‘Special Service’, tama ba?”
“M-Ma’am… a-ako po…” nauutal na si Chloe, hindi makatingin nang diretso.
“Manager Perez, ibigay ang Special Service na hinihingi ng bisitang ito,” utos ko.
“Ano po ‘yon, Madam?”
Itinuro ko sina Eric at Chloe.
“Cancel their reservation. Refund the money back to MY account. At para sa Special VIP Service… i-escort sila ng security palabas ng resort ko. Gusto ko, sumakay sila sa pinaka-murang tricycle papunta sa pantalan, at siguraduhin niyong hindi na sila makakatapak sa kahit anong property ko habambuhay.”
“Amanda, please! Mag-usap tayo!” pagmamakaawa ni Eric, pilit na inaabot ang kamay ko. “Nagkamali lang ako! Asawa mo ako!”
“Asawa na tatanggalan ko ng lahat ng prebilehiyo simula ngayon,” malamig kong sagot. Naglabas ako ng gunting mula sa desk ng reception, kinuha ang credit card ni Eric mula sa counter, at ginupit ito sa dalawa sa harap nila.
“Good luck sa pagbabayad ng bangka niyo pauwi. Kasi simula ngayon, frozen na lahat ng joint accounts natin, Eric. Kausapin mo na lang ang abogado ko.”
Kinuyog sila ng mga security guards. Habang kinakaladkad sila palabas ng lobby, nagsisigaw si Chloe sa hiya dahil pinapanood sila ng lahat ng mayayamang bisita.
“Eric! Paano tayo uuwi?! Wala akong cash! Akala ko ba mayaman ka?!” rinig kong sigaw ni Chloe habang nag-aaway sila palabas ng gate.
Tinalikuran ko sila at humarap sa staff ko.
“Manager Perez,” sabi ko habang inaayos ang buhok ko. “Pakipadala ang pinakamasarap na wine sa penthouse. I think I’m going to enjoy my vacation.”
Natapos ang araw na iyon na wala akong iniluha. Bakit ako iiyak? Naiwan sa akin ang pera ko, ang negosyo ko, at ang dignidad ko, habang ang dalawang taong sumubok na tapakan ako ay umuwing walang-wala.
