INIWAN AKO NG ASAWA KO SA WHEELCHAIR SA PARK PARA MAG-TRAVEL KASAMA ANG SECRETARY NIYA—HUMINTO ANG ISANG LIMOUSINE AT BUMABA ANG SIKAT NA DOKTOR: “MISS, ORAS NA PO PARA SA SURGERY NIYO NA PONDO NG SIKRETO NIYONG MANA.”
Dalawang taon na ang nakalipas mula nang maaksidente ako. Simula noon, nakulong ako sa isang wheelchair. Nawalan ako ng kakayahang maglakad, at kasabay nito, unti-unting nawala ang pagmamahal ng asawa kong si Dennis.
Isang maaliwalas na hapon ng Sabado, dinala ako ni Dennis sa pampublikong parke. Ang akala ko ay ipapasyal niya ako para makalanghap ng sariwang hangin.
Pero pagdating namin sa gitna ng parke, huminto siya. Nakita ko ang isang itim na SUV na naka-park sa gilid. Bumaba mula rito si Vanessa, ang bata at ambisyosang sekretarya ng asawa ko. May bitbit itong malalaking maleta.
“Dennis? Anong ibig sabihin nito?” kinakabahan kong tanong habang nakatingin sa mga maleta.
Bumuntong-hininga si Dennis at tinignan ako nang walang kahit anong bahid ng awa.
“Clara, pagod na ako,” malamig na sabi ni Dennis. “Dalawang taon kitang pinunasan, binuhat, at inalagaan. Hindi ako pumasok sa marriage na ‘to para maging caregiver. Kailangan ko ng babaeng kayang sumabay sa akin, hindi ‘yung kailangan ko pang itulak.”
Lumapit si Vanessa at pumulupot sa braso ng asawa ko. Ngumisi siya sa akin.
“Sorry, Clara,” natatawang sabi ni Vanessa. “Pero flight na namin pa-Paris ngayon. One month kaming mawawala. Magpapakasaya kami. Tinawagan ko na ang kapatid mo para sunduin ka rito sa park in an hour. Bye!”
“Dennis, please…” lumuluha kong pakiusap, sinusubukang abutin ang kamay niya. “Asawa mo ako. Nangako tayo sa harap ng altar. Huwag mo naman akong iwan dito nang ganito.”
Hinawi ni Dennis ang kamay ko.
“Wala ka nang silbi sa akin, Clara. Ipadadala ko na lang ang annulment papers pag-uwi namin. Magpakabulok ka diyan sa wheelchair mo.”
Tumalikod sila. Sumakay sila sa SUV at masayang umalis, iniiwan akong mag-isa sa gitna ng parke, umiiyak at pinagtitinginan ng mga dumadaan.
Pero habang pumapatak ang luha ko, unti-unting nawala ang sakit at napalitan ng isang malalim na ginhawa.
Pinunasan ko ang mga luha ko. Kinuha ko ang cellphone ko mula sa bag at nag-dial ng isang numero.
“Atty. Fernando,” sabi ko sa kabilang linya, kalmado na ang boses ko. “Umalis na siya. Bumagsak siya sa test. Pwede na nating ituloy ang plano.”
Wala pang limang minuto, isang napakahabang Black Limousine ang pumasok sa parke at huminto sa mismong harapan ko. Bumaba ang mga lalaking naka-suit at mabilis na nag-cordon sa paligid ko.
Bumukas ang pinto ng limousine, at bumaba ang isang matangkad at kagalang-galang na dayuhang lalaki. Siya si Dr. Henrik Castillo, ang pinakasikat at pinakamahal na neurosurgeon sa buong mundo na naka-base sa Switzerland.
Lumapit siya sa akin at magalang na yumuko.
“Miss Clara,” bati ni Dr. Castillo. “Nakahanda na po ang private jet. Oras na po para sa spinal surgery niyo na pinondohan ng sikreto niyong mana. Are you ready to walk again?”
Ngumiti ako. “Yes, Doctor. I am ready.”
Ang hindi alam ni Dennis, ako ang nag-iisang tagapagmana ng aking yumaong Lolo, isang bilyonaryong nagmamay-ari ng mga real estate at minahan sa Asya. Bago mamatay ang Lolo ko, nag-iwan siya ng bilyun-bilyong piso sa isang trust fund na nakapangalan sa akin, na maaari ko lang ma-access kapag sumapit ako sa edad na 30.
Kahapon ang ika-30 na kaarawan ko.
Pwede ko sanang sabihin kay Dennis ang tungkol sa pera para ipagamot ako noon pa. Pero gusto kong makita kung mananatili siya sa tabi ko sa pinakamababang punto ng buhay ko. Pinili niyang umalis at itapon ako na parang basura. Ngayon, wala na siyang babalikan.
ANIM NA BUWAN ANG NAKALIPAS…
Naging matagumpay ang operasyon ko sa Switzerland. Pagkatapos ng matinding physical therapy, nakaya ko nang tumayo, maglakad, at muling magsuot ng high heels. Bumalik ako sa Pilipinas hindi bilang kaawa-awang Clara sa wheelchair, kundi bilang CEO ng Alcantara Group of Companies.
Isang araw, nasa opisina ako nang i-report ng HR head ko na may nag-a-apply para sa posisyon ng Senior Manager. Nabangkarote raw ang dating negosyo nito dahil nalustay ang pondo sa pagta-travel.
Ang pangalan ng aplikante? Dennis Vargas.
“Papasukin mo siya sa opisina ko,” utos ko nang may matamis na ngiti.
Bumukas ang pinto. Pumasok si Dennis, gusot ang polo, mukhang pagod na pagod, at halatang problemado. Nawala na ang yabang niya noong iniwan niya ako sa parke. Nang makita niya kung sino ang nakaupo sa CEO’s chair, nalaglag ang mga papeles na hawak niya.
“C-Clara?!” nanginginig na sigaw ni Dennis. Napatingin siya sa mga binti ko na nakadekwatro sa ilalim ng glass table. “Nakakalakad ka na?! At… at ikaw ang CEO?!”
Tumayo ako. Dahan-dahan akong naglakad palapit sa kanya. Bawat tunog ng takong ko sa marmol na sahig ay parang kabaong na sumasara para sa kanya.
“Hello, Dennis. Long time no see,” malamig kong bati. “Kamusta ang Paris? Kamusta si Vanessa?”
Lumuhod si Dennis sa harapan ko. Umiyak siya na parang bata.
“Clara! Patawarin mo ako! Iniwan ako ni Vanessa nang maubos ang pera ko! Nagkamali ako, Mahal! Binalikan kita sa bahay niyo pero wala ka na! Mahal pa rin kita, Clara! Pwede ba tayong magsimula ulit?”
Tinignan ko siya mula ulo hanggang paa. Wala akong naramdamang awa.
“Nagsimula na ako ulit, Dennis,” sagot ko. “Pero hindi kasama ang lalakeng itatapon ako kapag hindi na ako pakinabang.”
Kinuha ko ang envelope sa desk ko at inihagis sa mukha niya.
“Ito ang annulment papers natin. Pinirmahan ko na. At by the way, binili ko na rin ang bangkong pinagkakautangan mo. Kaya kapag hindi ka nakapagbayad ngayong buwan, kukunin ko ang bahay at kotse mo.”
Nanlaki ang mata ni Dennis. “Clara, parang awa mo na! Wala na akong pupuntahan! Wala na akong pera!”
“Oh?” ngumisi ako. “Bakit hindi ka pumunta sa parke? Baka may sumundong kapatid mo sa’yo doon in an hour.”
Tinawag ko ang security.
“Guards, escort Mr. Vargas out. Bawal na siyang makatapak sa building na ito.”
Habang kinakaladkad si Dennis palabas ng opisina ko, nagsisigaw siya at nagmamakaawa. Nakinig lang ako habang unti-unting naglalaho ang boses niya.
Bumalik ako sa upuan ko, tumingin sa malawak na bintana ng opisina ko, at ngumiti. Ang wheelchair na nagkulong sa akin noon ay siya palang naging susi para makita ko kung sino ang tunay na dapat kong alisin sa buhay ko.
At ngayon, malaya na akong maglakad patungo sa magandang kinabukasan ko.
