IBINENTA NG ASAWA KO ANG ASO KO PARA IBILI NG MAMAHALING BAG ANG KABIT NIYA—NANG HANAPIN KO ANG BUMILI, ISANG MATANDANG BILYONARYO ANG NAG-ALOK SA AKIN NG TULONG PARA PAUBUSIN ANG YAMAN NILA.
Ako si Maya. Sa loob ng limang taong pagsasama namin ni Anton, ang kaisa-isang nagpapaligaya sa akin kapag madalas siyang wala sa bahay dahil sa “business meetings” ay ang aking Golden Retriever na si Bruno. Para ko na siyang anak.
Isang hapon, pag-uwi ko galing sa trabaho, napansin kong sobrang tahimik ng bahay. Wala ang masayang tahol ni Bruno na laging sumasalubong sa akin.
Hinanap ko siya sa buong bahay. Nang buksan ko ang aparador para tignan ang kanyang tali, nakita ko ang isang resibo mula sa isang sikat na pet breeder at exporter, at isa pang resibo mula sa isang luxury brand boutique na nagkakahalaga ng kalahating milyong piso para sa isang bag.
Sakto namang dumating si Anton.
“Nasaan si Bruno?!” umiiyak at nanginginig kong tanong.
Hindi man lang siya kinabahan. Kumuha pa siya ng tubig sa ref bago sumagot.
“Binenta ko na,” walang emosyong sagot ni Anton. “Ang dumi-dumi sa bahay, puro balahibo. Tsaka kailangan ko ng cash. Ibinili ko ng limited edition na bag si Cindy. Nakakahiya naman kasi sa kanya, business partner ko siya at kailangan niyang magmukhang presentable.”
Si Cindy. Ang babaeng matagal ko nang pinaghihinalaang kabit niya, na ngayon ay lantaran na niyang inuuna kaysa sa akin—at sa aso ko.
“Hayop ka, Anton! Aso ko ‘yun! Pamilya ko ‘yun!” sigaw ko.
“Aso lang ‘yun, Maya. Wag kang maarte. Kung gusto mo, bumili ka ng bago,” sagot niya bago pumasok sa kwarto at nag-lock ng pinto.
Hindi ako nag-aksaya ng oras. Kinuha ko ang resibo ng breeder na binigyan niya ng aso ko. Ginamit ko ang lahat ng ipon ko at binayaran ang breeder para sabihin kung kanino napunta si Bruno.
Nang makuha ko ang address, agad akong sumakay ng taxi.
Ang Paghahanap at Ang Hindi Inaasahang Kakampi
Dumating ako sa isang napakalaki at eksklusibong mansyon sa Forbes Park. Nanginginig akong nag-doorbell. Nang bumukas ang malaking gate, sinalubong ako ng mga security guard. Nagmakaawa ako.
“Please, nandiyan po ang aso ko! Ninakaw po siya ng asawa ko at binenta sa inyo! Ibabalik ko po ang pera, makuha ko lang si Bruno!” hagulgol ko.
Mula sa likod ng mga gwardya, lumabas ang isang matandang lalaki na nakaupo sa wheelchair. Siya si Don Emilio, isang kilalang bilyonaryo at business tycoon. Sa tabi niya, masayang nakaupo si Bruno.
“Bruno!” sigaw ko. Agad na tumakbo palapit sa akin ang aso ko, pilit na dinidilaan ang mga luha ko.
Tinitigan ako ni Don Emilio. Seryoso ang mukha niya.
“Binili ko ang asong ‘yan dahil kamukhang-kamukha niya ang aso ng yumaong asawa ko,” malamig na sabi ng matanda. “Pero nakikita ko sa reaksyon ng aso na ikaw ang tunay niyang amo. Bakit siya ibinenta sa akin?”
Umiiyak kong ikinwento ang lahat. Ang pagtataksil ni Anton. Ang kabit nitong si Cindy. At ang pagbenta kay Bruno para lang maibili ng luho ang babae niya.
Nakita ko kung paano nagbago ang reaksyon ni Don Emilio. Mula sa pagiging seryoso, nakita ko ang matinding galit sa mga mata niya.
“Pera at pagtataksil,” mariing sabi ni Don Emilio. “Naranasan ng anak ko ang ganyang klaseng panloloko, kaya galit ako sa mga lalakeng walang bayag para manindigan sa asawa nila.”
Humarap siya sa akin.
“Iha, isama mo na si Bruno. Hindi ko kukunin ang pera mo,” sabi niya. Pagkatapos, ngumisi siya—isang ngiting may halong panganib. “Pero may alok ako sa’yo. Gusto mo bang turuan natin ng leksyon ang asawa mo at ang kabit niya? Gusto mo bang paubusin natin ang yaman na ipinagmamalaki nila?”
Hindi ako nagdalawang-isip. “Opo.”
Ang Masterplan ng Bilyonaryo
Nalaman ni Don Emilio na ang kumpanya nina Anton at Cindy ay naghahanap ng malaking investor para sa isang mega-project na magpapasok sa kanila sa high society.
Narito ang ginawa namin:
Ang Pain: Nagpadala si Don Emilio ng mga kinatawan mula sa kanyang kumpanya para magkunwaring interesadong mag-invest ng 500 Milyong Piso sa proyekto nina Anton.
Ang Kapalit: Para matuloy ang deal, kinailangan nina Anton at Cindy na maglabas ng “Show Money” at i-collateral ang lahat ng properties at sasakyan nila bilang patunay ng kanilang kakayahang pinansyal.
Ang Kasakiman: Sa kagustuhang maging bilyonaryo, isinangla ni Anton ang aming bahay, ibinenta ang kanyang mga shares, at umutang pa ng milyun-milyon sa mga bangko. Si Cindy ay umutang din gamit ang pangalan ng pamilya niya.
Lumipas ang isang buwan. Handa na ang lahat para sa Contract Signing.
Ang Matamis na Karma
Nasa isang marangyang boardroom sina Anton at Cindy, nakasuot ng pinakamamahaling damit. Si Cindy ay bitbit pa ang bag na binili mula sa pagbenta kay Bruno.
Bumukas ang pinto. Pumasok si Don Emilio sa kanyang wheelchair. Tumayo sina Anton para bumati, ngunit natigilan sila nang makita kung sino ang nagtutulak sa wheelchair.
Ako. Nakasuot ng eleganteng business suit, at nakasunod sa akin si Bruno na may suot na mamahaling leather collar.
“M-Maya?!” gulat na sigaw ni Anton. “Anong ginagawa mo rito?! Bakit kasama mo si Don Emilio?!”
Nanlaki ang mata ni Cindy. “Wait… siya ba ang asawa mo, Anton? The pathetic wife?!”
Tumingin si Don Emilio kay Anton nang may matinding pandidiri.
“Mr. Anton, ipapakilala ko sa inyo ang bago kong Executive Consultant at ang taong magdedesisyon kung itutuloy natin ang 500-Million investment na ito… si Ms. Maya.”
Nalaglag ang panga nilang dalawa.
“No… no, impossible!” nanginginig na sabi ni Anton. “Maya, babe… please. Nakasalalay ang buong buhay ko sa deal na ‘to! Nakasangla lahat ng ari-arian namin ni Cindy!”
Lumapit ako sa lamesa. Tinignan ko ang mamahaling bag na nakapatong sa silya ni Cindy.
“Maganda ang bag mo, Cindy. Binili ‘yan ng asawa ko kapalit ng aso ko,” malamig kong sabi. Binaling ko ang tingin ko kay Anton. “Sabi mo noon, aso lang ‘yan. Ngayon, sasabihin ko sa’yo… Pera lang ‘yan.”
Kinuha ko ang kontrata na nakapatong sa lamesa. At sa harap nilang dalawa, pinunit ko ito nang pira-piraso.
“Deal is off,” anunsyo ko.
“HINDI! MAYA, MAAWA KA!” napaluhod si Anton sa sahig. Si Cindy ay nagsimula nang humagulgol dahil alam niyang baon na sila sa utang na daan-daang milyon. “Mawawala lahat sa amin! Makukulong kami sa utang!”
“That sounds like a ‘you’ problem,” sagot ko, ginagaya ang madalas niyang sabihin sa akin noon.
Hinarap ni Don Emilio ang mga guards. “Palabasin niyo na ang mga basurang ito. Nakakasira sila ng araw.”
Habang kinakaladkad sila palabas, rinig na rinig ang sisihan at sigawan nina Anton at Cindy. Ang relasyon nilang itinayo sa kasakiman ay gumuho rin dahil sa pera.
Ako? Umuwi ako sa bago kong condo na ibinigay ni Don Emilio bilang advance bonus ko sa trabaho. Masaya akong nakaupo sa sofa habang pinapakain ng paborito niyang treats ang aso kong si Bruno.
Napatunayan ko na minsan, kapag kinuha ng mga masasamang tao ang nag-iisang bagay na nagpapaligaya sa’yo, ibabalik ito ng tadhana kasama ang matinding karma para sa kanila.
