IPINAPUNAS NG MAYABANG KONG BOSS ANG SAPATOS NIYA SA HARAP NG LAHAT—TAHIMIK KONG GINAWA, TAPOS TINAWAGAN KO ANG TATAY KONG CHAIRMAN PARA TANGGALIN SIYA.
Ako si Maya. Isa akong bagong Junior Assistant sa Prime Global Holdings, isa sa pinakamalalaking kumpanya sa bansa. Araw-araw, pumapasok ako nang naka-commute, suot ang simpleng slacks at blouse, at laging may bitbit na kape para sa mga senior staff.
Ang hindi alam ng lahat—ako ang nag-iisang anak ni Don Alejandro, ang Founder at Chairman ng kumpanya. Utos ng tatay ko na magsimula ako sa pinakamababang posisyon nang walang nakakaalam ng tunay kong pagkatao para raw matutunan ko ang tunay na takbo ng negosyo at makilala ang mga tao.
Dito ko nakilala ang boss ng aming departamento na si Mr. Vargas.
Si Mr. Vargas ay kilala bilang isang “terror boss.” Mahilig siyang manigaw, mamahiya ng empleyado, at higit sa lahat, sipsip siya sa mga nasa itaas habang malupit naman sa mga nasa ibaba niya. At dahil ako ang pinakabago at mukhang “probinsyana,” ako ang laging paborito niyang pag-initan.
Isang maulan na Lunes, pumasok si Mr. Vargas sa opisina. Nagmamadali siya dahil may board meeting. Habang naglalakad siya sa gitna ng opisina kung saan naroon ang lahat ng empleyado, aksidente niyang naapakan ang isang maliit na putik na galing sa sapatos ng isang delivery man kanina.
Nanginig ang panga ni Mr. Vargas nang makita ang dumi sa kanyang makintab na Italian leather shoes.
“Sino ang nag-iwan ng putik dito?!” sigaw niya na nagpatahimik sa buong opisina.
Walang sumagot. Nakayuko lang ang lahat ng empleyado sa takot.
Tumingin si Mr. Vargas sa paligid at huminto ang paningin niya sa akin. Nakatayo ako malapit sa pantry, may hawak na basahan dahil katatapos ko lang maglinis ng natapong kape.
“Ikaw! Maya!” turo niya sa akin. “Lumapit ka rito!”
Lumapit ako nang mahinahon. “Yes, Sir?”
“Punasan mo ang sapatos ko. Ngayon din,” utos niya nang may matinding kayabangan.
Nag-init ang mga mata ng mga katrabaho ko. Ang iba ay napasinghap. Oo, assistant ako, pero hindi ko trabaho ang maglinis ng sapatos ng boss ko. Isa itong matinding panghihiya sa harap ng limampung empleyado.
“Sir, pwede ko pong tawagin ang janitor natin para—”
“Bingi ka ba?!” putol niya sa akin. “Sabi ko punasan mo! Ibinabayad ng kumpanya ang sweldo mo kaya gawin mo ang inuutos ko! O baka gusto mong mawalan ng trabaho ngayong araw din?”
Tinitigan ko si Mr. Vargas. Nakita ko ang pagkasabik sa mga mata niyang makitang lumuhod ako sa harap niya. Sa halip na umiyak o magalit, huminga ako nang malalim.
“Sige po, Sir,” kalmado kong sagot.
Kumuha ako ng malinis na tissue. Dahan-dahan akong lumuhod sa harap niya, at sa harap ng lahat ng naawang empleyado, pinunasan ko ang dumi sa sapatos niya.
Ngumisi si Mr. Vargas. Narinig ko pa siyang bumulong, “That’s right. Alamin mo ang lugar mo, hampaslupa.”
Nang makasiguro akong malinis na ang sapatos niya, tumayo ako. Itinapon ko ang tissue sa basurahan. Pagkatapos, naglabas ako ng alcohol, nag-sanitize ng kamay, at kinuha ang cellphone ko mula sa aking bulsa.
“Ayan, malinis na po, Mr. Vargas,” sabi ko habang nagda-dial.
“Mabuti. Bumalik ka na sa trabaho mo bago pa kita—”
Bago siya matapos magsalita, nai-loudspeaker ko na ang tawag. Tumunog ito ng dalawang beses bago sinagot ng isang pamilyar, malalim, at makapangyarihang boses na kilala ng lahat ng tao sa kumpanya.
“Hello, Maya, anak? Napatawag ka? Kumusta ang trabaho mo diyan sa baba?” bati ni Don Alejandro mula sa kabilang linya.
Parang binagsakan ng malamig na tubig ang buong opisina. Nanlaki ang mga mata ng lahat ng empleyado. Nalaglag ang panga ni Mr. Vargas, at unti-unting nawala ang kulay sa mukha niya.
“Dad,” kalmado kong sagot. “Okay naman po ang trabaho. Kaya lang, gusto ko po sanang ipaalam na idadagdag ko pala sa job description ng mga Junior Assistants natin ang pagpapakintab ng sapatos ng mga department heads. Katatapos ko lang pong lumuhod at punasan ang sapatos ni Mr. Vargas sa harap ng lahat ng empleyado natin.”
Katahimikan. Nakakabinging katahimikan.
Pagkatapos ng ilang segundo, narinig ang dumadagundong na boses ng Chairman sa kabilang linya.
“ANO?! IPINAPUNAS NI VARGAS ANG SAPATOS NIYA SA’YO?!” sigaw ng tatay ko. Ramdam ang galit nito kahit sa telepono lang. “Nasaan ang lalakeng ‘yan?!”
Nanginginig na ang buong katawan ni Mr. Vargas. Pinagpapawisan siya nang malapot. Akmang magsasalita siya pero pinigilan ko siya ng tingin.
“Nasa harap ko po siya ngayon, Dad,” sagot ko.
“Security! HR! Pumunta kayo sa departamento ni Vargas ngayon din!” sigaw ni Don Alejandro sa kanyang sekretarya sa background. Binalikan niya ako sa linya. “Maya, ibigay mo sa kanya ang telepono.”
Iniabot ko ang cellphone ko sa nanginginig na si Mr. Vargas.
“H-Hello… S-Sir Alejandro… M-Misunderstanding lang po ito…” garalgal na boses ni Mr. Vargas.
“Shut up, Vargas!” asik ng Chairman. “Tinayo ko ang kumpanyang ito para magbigay ng trabaho at dignidad sa mga tao, hindi para maging palaruan ng mga aroganteng tulad mo! You are fired! Effective immediately! Ayokong makita ang pagmumukha mo sa building ko!”
Pinatayan siya ng telepono.
Nalaglag ni Mr. Vargas ang cellphone ko pabalik sa kamay ko. Bigla siyang lumuhod sa mismong pwesto kung saan ako lumuhod kanina.
“M-Ma’am Maya… parang awa niyo na! May pamilya po ako! Hindi ko po alam na anak kayo ng Chairman! Patawarin niyo po ako!” umiiyak niyang makaawa, hawak ang laylayan ng slacks ko.
Tinignan ko siya mula ulo hanggang paa.
“Kung alam mo bang anak ako ng Chairman, igagalang mo ako?” tanong ko. “Ang problema sa’yo, Mr. Vargas, rumerespeto ka lang sa mga taong may posisyon. Pero ang mga taong akala mo ay walang laban, tinatapak-tapakan mo.”
Bumukas ang elevator at lumabas ang Head ng HR kasama ang apat na malalaking security guards.
“Mr. Vargas, please pack your things. You are being escorted out,” malamig na utos ng HR.
Habang kinakaladkad si Mr. Vargas palabas, nagpalakpakan ang buong opisina. Nakahinga nang maluwag ang lahat ng empleyadong matagal na niyang inaapi.
Humarap ako sa mga katrabaho ko at ngumiti.
“Back to work, everyone,” sabi ko. “At huwag kayong mag-alala, walang luluhod para maglinis ng sapatos ng kahit sino sa kumpanyang ito kailanman.”
