TINAWAG AKONG “PALAMUNIN” NG TATAY KO SA GITNA NG FIESTA AT PINALAYAS SA BAHAY—KAYA NANG MAG-IMPAKE AKO, ISINAMA KONG KANSELAHIN ANG LAHAT NG AUTO-DEBIT SA MGA BILLS NILA MULA SA SIKRETO KONG BANK ACCOUNT.
Ako si Maya. Sa loob ng limang taon, nagtrabaho ako bilang isang Senior Software Engineer para sa isang kumpanya sa Amerika. Dahil Work-From-Home ang set-up ko, madalas akong nasa kwarto lang, nakaharap sa laptop, at naka-pajama buong araw.
Para sa Tatay ko na si Mang Tomas, ang hindi pag-alis ng bahay nang nakapang-opisina ay katumbas ng pagiging “tambay” at “walang kwenta.”
Ang paborito niya ay ang kuya kong si Carlo, na isang clerk sa munisipyo. Laging naka-barong si Kuya, pero ang totoo, baon siya sa utang at ang sweldo niya ay pambayad lang sa bisyo niya. Ang hindi alam ng Tatay ko, ako ang nagbabayad ng lahat. Naka-auto-debit sa bank account ko ang kuryente, tubig, internet, pati na ang monthly hulog sa motorsiklo ni Kuya Carlo. Hindi ko na ito ipinagmamalaki dahil ayokong ipahiya ang Kuya ko, at gusto ko lang ng tahimik na buhay.
Hanggang sa dumating ang araw ng Fiesta sa aming barangay.
Nasa labas ang mga bisita, nag-iinuman at nagtatawanan. Lumabas ako saglit sa kusina para kumuha ng tubig. Doon ko narinig ang usapan nila.
“Uy Tomas, kamusta na ‘yung bunso mong si Maya? Wala pa rin bang trabaho?” tanong ng isang kapitbahay.
Lasing na ang Tatay ko. Tumawa siya nang malakas at umiling.
“Naku, palamunin! Laging nakakulong sa kwarto, puro computer ang inaatupag!” malakas na sagot ni Tatay. “Buti pa si Carlo, kagalang-galang. Eh ‘yung babaeng ‘yun? Pahirap sa buhay! Ako na nga ang nagpapakain, ako pa ang nagbabayad ng kuryente sa maghapon niyang pag-computer!”
Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Siya ang nagbabayad ng kuryente? Ni hindi nga siya nag-aabot ng pera sa bahay dahil naka-pension na siya.
Lumabas ako at hinarap siya. “Pa, bakit niyo po sinasabi ‘yan? Alam niyo namang nagtatrabaho ako.”
Nagalit si Tatay dahil napahiya siya na sumagot ako. Tumayo siya at dinuro ako sa harap ng lahat ng kapitbahay.
“Aba’t sumasagot ka pa?! Anong trabaho? ‘Yung pag-pindot-pindot mo diyan?! Wala kang naiambag sa bahay na ‘to! Kung gusto mong magpabigat, dun ka sa kalsada! Hindi charity ward ang bahay ko! Lumayas ka!”
“Pa, sigurado po ba kayo?” mahinahon kong tanong, pinipigilan ang panginginig ng boses ko.
“Oo! Lumayas ka ngayon din! Wag kang aasa sa mga padala namin ng Kuya mo!”
Hindi na ako sumagot. Pumasok ako sa kwarto, kinuha ang laptop ko, ilang damit, at ang lahat ng mahahalagang dokumento ko. Paglabas ko, nagtatawanan pa rin sila. Sumakay ako ng taxi at nag-book ng isang magandang hotel sa syudad.
Nang gabing iyon, binuksan ko ang laptop ko. Nag-log in ako sa aking online banking.
Isa-isa, kinansela ko ang lahat ng naka-link na bills.
Meralco Auto-Debit? Cancelled.
Manila Water? Cancelled.
PLDT Fiber Internet? Cancelled.
Motorcycle Installment ni Kuya Carlo? Cancelled.
Pinutol ko rin ang buwanang automatic transfer ng ₱20,000 na allowance ko sa bank account ng Tatay ko. Simula ngayon, bahala na silang patunayan na sila ang nagbubuhay sa bahay na iyon.
ISANG BUWAN ANG NAKALIPAS…
Nakatira na ako sa isang luxury condo na matagal ko na palang kayang bilhin kung hindi ko lang sinosoportahan ang pamilya ko. Payapa ang buhay ko.
Isang hapon, nakatanggap ako ng sunod-sunod na missed calls mula kay Kuya Carlo at Tatay. Sinagot ko ang isa.
“Maya! Nasaan ka?!” pasigaw at tila naiiyak na boses ni Tatay.
“Nasa sarili kong bahay po, Pa. Bakit?”
“Bumalik ka na dito! Pinutulan tayo ng kuryente at tubig! Ang laki raw ng utang natin! Tapos ‘yung internet, pinutol na rin! Hindi makapag-work ang Kuya mo! Pati ‘yung motor niya, hinatak ng bangko kaninang umaga!”
Napangiti ako habang nakatingin sa magandang view ng city skyline mula sa bintana ko.
“Akala ko ba kayo ang nagbabayad ng kuryente, Pa?” malamig kong tanong. “Di ba sabi niyo sa harap ng mga kapitbahay, palamunin ako at kayo ang nagpapakain sa akin? Bakit po kayo namomroblema ngayon?”
Natigilan si Tatay sa kabilang linya. Natauhan siya.
“M-Maya… anak… ikaw ba ang nagbabayad ng lahat ng ‘yun?” nanginginig niyang tanong. Halatang kinain na siya ng matinding hiya.
“Opo, Pa. Anim na digit po ang sweldo ko buwan-buwan mula sa ‘pagpindot-pindot’ ko sa computer. At dahil sinabi niyong hindi kayo charity, nagdesisyon po akong itigil na rin ang pagiging charity ko sa inyo ni Kuya.”
“Anak, parang awa mo na. Ang init dito. Walang tubig. Ibalik mo na ‘yung auto-debit mo, please.” nagmamakaawa niyang sabi.
“Sorry, Pa. Baka isipin ng mga kapitbahay umaasa lang kayo sa isang ‘palamunin’.”
Pinatay ko ang tawag at blinock ang mga numero nila.
Nalaman ko na lang mula sa isang pinsan ko na naging usap-usapan sa buong barangay kung paano napahiya ang Tatay ko. Nakita ng mga kapitbahay na hinatak ang motor ni Kuya, at gabi-gabi silang nagpapaypay sa dilim. Napatunayan nila kung sino talaga ang tunay na palamunin.
At ako? Ipinagpatuloy ko ang pagiging tahimik, pero ngayon, alam ko na ang tunay kong halaga.
