PINAGKAGULUHAN AKO NG TATAY AT KUYA KO SA BOARDROOM AT TINANONG KUNG MAGSISILBI BA AKO NG KAPE—PERO NANG PUMASOK ANG MISTERYOSONG INVESTOR, YUMUKO ITO AT IBINIGAY SA AKIN ANG UPUAN NG CEO.
Bagsak na ang Navarro Shipping, ang negosyong itinayo ng Lolo ko. Mula nang ipamana ito ng Tatay ko sa paborito niyang anak na si Kuya Leo, nalubog ito sa bilyun-bilyong utang. Dahil sa kayabangan at maling desisyon ni Kuya, napilitan silang ibenta ang kumpanya para hindi tuluyang makulong sa mga kaso.
Ako si Diana. Ang bunsong anak na babae. Ang “walang alam sa negosyo.” Sa loob ng maraming taon, tinrato nila akong parang utusan sa sarili naming kumpanya dahil naniniwala ang Tatay ko na ang mga babae ay pang-bahay lang at walang silbi sa boardroom.
Araw ng pirmahan ng kontrata. Ibebenta ang kumpanya sa Vanguard Global, isang higanteng investment firm na pag-aari ng isang misteryosong bilyonaryo.
Pumasok ako sa executive boardroom. Nakasuot ako ng simpleng itim na blazer at slacks.
Pagkakita pa lang sa akin ng Tatay ko at ni Kuya Leo, umikot na ang mga mata nila.
“Anong ginagawa mo rito, Diana?” asik ng Tatay ko, nakakunot ang noo. “May mahalaga kaming meeting ngayon. Nandito ka ba para magpunas ng sahig o magtimpla ng kape? Dahil kung oo, bilisan mo na at baka dumating na ang bagong may-ari.”
Tumawa nang malakas si Kuya Leo. Inilagay niya ang mga paa niya sa ibabaw ng mamahaling mesa.
“Hayaan mo na, Pa,” pang-iinsulto ni Kuya. “Gusto lang yatang makakita ng bilyonaryo nitong kapatid ko. O baka naman mag-a-apply kang janitress sa bagong management? Balita ko kasi, tatanggalin na ang mga walang silbing palamunin dito.”
Pinagtawanan nila ako sa harap ng mga abogado namin. Masakit, pero nanatili akong kalmado. Hindi ako umiyak o sumagot pabalik. Umupo lang ako sa isang silyang nasa pinakadulo, malapit sa pinto.
“Maghintay lang kayo,” bulong ko sa sarili ko.
Maya-maya, bumukas ang malaking pintuan.
Pumasok ang tatlong lalaking naka-suit, pinangungunahan ni Mr. Arthur Sterling, ang kilalang Chief Operating Officer ng Vanguard Global.
Agad na tumayo si Tatay at Kuya Leo. Inayos nila ang kanilang mga necktie at nag-unahang kamayan si Mr. Sterling. Namimilipit sila sa sobrang pagpapabida.
“Mr. Sterling! Isang malaking karangalan!” bati ni Tatay. “Nasaan po ang CEO niyo? Ang sabi sa email, personal siyang pipirma sa kontrata ngayon.”
“Nandito na ang CEO namin, Mr. Navarro,” malamig na sagot ni Mr. Sterling.
Luminga-linga si Kuya Leo. “Nandito? Eh kayo lang naman po ang pumasok ah.”
Hindi sumagot si Mr. Sterling. Sa halip, naglakad siya lampas kina Tatay at Kuya Leo. Naglakad siya papunta sa pinakadulo ng kwarto—papunta sa akin.
Sa harap ng lahat, ang kinatatakutang COO ng Vanguard Global ay yumuko nang 90-degrees sa harap ko.
“Madam CEO,” magalang na bati ni Mr. Sterling. “Handa na po ang mga dokumento para sa turnover. Kayo na po ang inaantay namin sa kabisera.”
Parang binagsakan ng bomba ang buong boardroom. Nawala ang tunog ng aircon sa sobrang tahimik.
Nalaglag ang panga ng Tatay ko. Nanlaki ang mga mata ni Kuya Leo, parang luluwa ito sa gulat.
“M-Madam CEO?!” nauutal na sigaw ni Kuya Leo. “Mr. Sterling, nagkakamali po kayo! Kapatid ko ‘yan! Si Diana ‘yan! Utusan lang namin ‘yan dito!”
Dahan-dahan akong tumayo. Tumingin ako kay Mr. Sterling at tumango, bago ako humarap sa aking “pamilya.”
“Hindi siya nagkakamali, Leo,” seryoso at malamig kong sagot. Naglakad ako papunta sa kabisera—ang upuan ng pinakamataas na pinuno ng kumpanya. Inalalayan ako ni Mr. Sterling para makaupo.
“A-Ano’ng ibig sabihin nito, Diana?!” nanginginig na tanong ni Tatay. Namumutla ang mukha niya, halatang kinakain na ng matinding kaba.
Inilapag ko ang folder sa mesa at tinignan sila nang diretso.
“Ang ibig sabihin nito, Pa, ay nabili ko na ang kumpanyang pinalubog ng paborito ninyong anak,” sagot ko. “Noong mga panahong tinatawag niyo akong walang silbi, nagtayo ako ng sarili kong tech at investment firm sa abroad. Pinalago ko ito hanggang sa naging Vanguard Global. At ngayon, ako na ang may-ari ng lahat ng tinituntungan ninyo.”
“Diana… anak…” lumambot ang boses ni Tatay, halatang natatakot sa kung ano ang pwede kong gawin. “Pamilya tayo. Baka naman pwede mo kaming panatilihin ni Leo bilang mga Board of Directors?”
Umiling ako. Walang halong galit, puro katotohanan lang.
“Hindi pwede, Pa. Negosyo ito, hindi charity. Binigyan ko kayo ng pagkakataon na ayusin ito, pero pinili ni Leo ang kayabangan at pinili niyo siyang kunsintihin.”
Tinignan ko si Kuya Leo na ngayon ay nakayuko at hindi makatingin sa akin.
“Kanina, tinanong niyo ako kung nandito ba ako para maglinis ng sahig,” pagpapatuloy ko. Tumawag ako ng dalawang security guard na nasa labas. “Ang totoo, oo. Nandito ako para maglinis. Lilinisin ko ang kumpanyang ito mula sa mga incompetent na opisyal na sumira sa pangarap ni Lolo.”
Humarap ako sa mga guards.
“Paki-escort sina Mr. Navarro at Leo palabas ng building. Wala na silang posisyon dito.”
Habang nilalabas sila ng boardroom, walang nagawa ang Tatay at Kuya ko kundi yumuko sa matinding hiya at pagsisisi. Nalaman nila sa pinakamasakit na paraan na ang taong minaliit nila at ginawang “tagalinis” ay ang mismong taong may hawak ng kanilang kapalaran.
