N NG MASARAP NA LUNCH ANG ASAWA KO PARA IPAKAIN NIYA SA KABIT NIYA—NANG MALAMAN KO ITO, BINUSOG KO ANG KABIT NIYA NG MATATAMIS AT MANTIKA HANGGANG SA IWAN SIYA NG ASAWA KONG MAPANGHUSGA.
Ako si Clara, at ang pinakamalaking love language ko ay ang pagluluto. Araw-araw, gumigising ako ng alas-kwatro ng madaling araw para ipaghanda ng masarap at healthy na bento lunch ang asawa kong si Anton.
Isang araw, biglang nag-request si Anton.
“Hon, pwede bang lakihan mo yung portions ng lunch ko? At baka pwedeng mas maraming ulam at dessert? Masyado kasing nakakagutom sa opisina,” sabi niya.
Siyempre, bilang mabuting asawa, sinunod ko siya. Nilalakihan ko ang tupperware niya at pinag-iigihan ko pa lalo ang pagluluto.
Pero isang hapon, nagpunta ako sa opisina ni Anton para i-surprise siya ng meryenda. Mula sa labas ng pantry nila na may glass wall, nakita ko ang isang bagay na nagpadurog sa puso ko.
Wala si Anton doon. Ang nakaupo sa mesa ay ang bago nilang empleyada—si Valerie. Si Valerie ay kilala bilang “office crush”: bata, makinis, at laging diet daw kaya ganoon kaseksi.
Pero ang nasa harap ni Valerie ay ang pamilyar na asul na tupperware na hinanda ko nang madaling araw. Kinakain niya ang Beef Salpicao na niluto ko para sa asawa ko.
Maya-maya, pumasok si Anton sa pantry. Hinalikan niya sa pisngi si Valerie.
“Masarap ba, Babe? Sabi ko sa’yo, the best ‘yung binili kong pagkain para sa’yo eh,” narinig kong sabi ni Anton.
“Super sarap, Anton! I love it. Hindi na ako magda-diet basta ikaw ang magdadala ng food ko,” malambing na sagot ni Valerie.
Nanginig ako sa galit. Ang asawa ko, ginagawa akong personal chef para pakainin at pormahan ang kabit niya! Gusto ko sanang pumasok at isaboy sa kanila ang dala kong kape, pero pinigilan ko ang sarili ko. May naisip akong mas magandang plano. Gusto kong makita kung hanggang saan ang “pagmamahal” ni Anton kay Valerie.
Ang Lihim na Sangkap
Kinabukasan, nagbago ang menu ko. Kung dati ay olive oil, steamed veggies, at lean meats ang ginagamit ko, ngayon ay inilabas ko ang lahat ng aking secret weapons: Heavy cream, butter, maraming asukal, at deep-frying.
Gumawa ako ng Creamy Bacon Carbonara na may extra cheese. Nagluto ako ng Crispy Pork Belly na pinakuluan sa sprite at pinirito sa mantika ng baboy. Para sa dessert, gumawa ako ng Leche Flan na doble ang asukal at Fudge Brownies na siksik sa calories.
Siyempre, sobrang sarap ng lasa nito. Hindi mo mapapansin na literal itong calorie bomb dahil sa galing kong magbalanse ng pampalasa.
“Wow, Hon! Ang sasarap ng niluluto mo lately! Ubos palagi!” puri ni Anton sa akin tuwing umuuwi siya, walang kaalam-alam na hindi naman siya ang kumakain nito.
“Mabuti naman at nagugustuhan ‘yan sa opisina niyo,” nakangiti kong sagot.
Ang Epekto Makalipas ang Anim na Buwan
Araw-araw, sa loob ng anim na buwan, pinakain ko si Valerie ng libu-libong calories. Dahil sobrang sarap ng libreng pagkain (na akala niya ay galing sa mamahaling restaurant na binibili ni Anton), hindi niya ito matanggihan. Itinigil niya ang kanyang diet.
Hanggang sa nagbago ang lahat.
Isang araw, nakita ko ang post ng opisina nila sa social media para sa kanilang Company Outing. Nakita ko si Valerie sa picture.
Halos hindi ko siya makilala. Dahil sa araw-araw na pagkain ng matataba at sobrang tamis na pagkain, tumaba si Valerie nang sobra. Pumutok ang mga damit niya. Bukod doon, dahil sa sobrang mantika at asukal, lumabas ang napakaraming tigyawat (cystic acne) sa kanyang mukha. Nawala ang “office crush” na dating pinagmamalaki ni Anton.
Pag-uwi ni Anton nang gabing iyon, napansin kong mainit ang ulo niya.
“Ayoko na nung mga pinapabaon mo,” iritableng sabi ni Anton. “Nakakasawa na.”
“Bakit? Hindi na ba nagugustuhan ni Valerie?” mahinahon kong tanong habang nagpupunas ng lamesa.
Natigilan si Anton. Namutla siya at napatingin sa akin. “H-Ha? Anong Valerie?”
Hinarap ko siya. Tinitigan ko siya mula ulo hanggang paa, puno ng pandidiri.
“Alam ko, Anton. Anim na buwan ko nang alam na pinapakain mo sa kabit mo ang pinaghirapan kong lutuin. Kaya sinadya kong lagyan ng sobrang daming butter, asukal, at mantika ang mga ‘yon.”
Nalaglag ang panga ni Anton. “Ikaw ang may gawa nun?! Kaya pala nagkaganoon ang itsura niya! Sobrang taba na niya at ang daming chunak sa mukha! Nakakahiya na siyang isama sa labas!”
Tumawa ako nang mapait.
“Nakita mo na? ‘Yan ang asawa ko,” sabi ko. “Iniwan mo siya dahil lang pumangit siya at tumaba. Ganyan kababaw ang pagmamahal mo. At ganyan din kababaw ang tingin mo sa akin para gawin mo akong kusinera ng kabit mo.”
“Clara, let me explain! Iniwan ko na siya! Break na kami kasi ikaw naman talaga ang mahal ko!” pagmamakaawa ni Anton, akmang yayakapin ako.
Umatras ako.
“Hindi. Iniwan mo siya kasi pumangit siya. Pero ako, iiwan kita kasi ang pangit ng ugali mo.”
Inilapag ko sa ibabaw ng lamesa ang annulment papers na matagal ko nang pinahanda sa abogado ko. Kinuha ko ang maleta ko na nakatago lang sa guest room.
Naiwan si Anton na mag-isa sa bahay—walang asawang magmamahal sa kanya, walang libreng masarap na pagkain, at iniwang mag-isa dahil sa sarili niyang kababawan. Ako naman ay nagtayo ng sarili kong catering business at naging matagumpay, malayo sa lalaking hindi marunong magpahalaga sa tunay na biyaya.
