DINALA NG MISTER KO ANG BUNTIS NIYANG KABIT SA MANSYON PARA PALAYASIN AKO SA ARAW NG ANIBERSARYO NAMIN—NGUNIT NANIGAS SILA NANG MALAMAN NILANG AKO ANG BILYONARYANG MAY-ARI NG LAHAT.
Sa loob ng limang taon, nagtiis ako at naging isang martir na asawa kay David.
Nang magpakasal kami, isa lamang siyang ordinaryong empleyado na nagsisimula pa lang bumuo ng pangarap. Ngunit sa paglipas ng panahon, umangat ang kanyang posisyon hanggang sa maging CEO siya ng isang malaking kumpanya. At kasabay ng paglaki ng kanyang sweldo ay ang paglaki rin ng kanyang ulo—pati na rin ng kanyang inang si Doña Clara.
Trinato nila akong parang isang alila sa loob ng sarili naming bahay. “Mahirap,” “walang kwenta,” at “pabigat”—iyan ang mga salitang madalas nilang ipukol sa akin. Ang akala kasi nila, isa lamang akong hamak na probinsyana na walang maipagmamalaking yaman.
Ang hindi nila alam, isa akong bilyonarya. Ako ang nag-iisang tagapagmana ng Cojuangco-Sy Empire. Sadyang itinago ko ang aking tunay na estado at nagpanggap na mahirap dahil gusto kong makasiguro kung tunay ba at walang kondisyon ang pagmamahal sa akin ni David.
Ngayong gabi ang aming ika-limang anibersaryo. At ngayong gabi rin, matatanggap ko ang pinal na sagot na matagal ko nang hinihintay.
Ang Mapait na Regalo
Pinaghandaan ko siya. Nagluto ako ng paborito niyang steak at naglabas ng mamahaling red wine, maayos na nakalatag sa aming mahabang dining table.
Alas-nuwebe na ng gabi nang bumukas ang malaking pinto ng mansyon. Dumating si David, ngunit hindi siya mag-isa.
Naka-angkla sa kanyang braso ang isang babaeng nakasuot ng masikip na pulang bestida. Siya si Valerie, ang Head ng Marketing sa kumpanyang pinapasukan ni David. At ang mas nakadurog sa paningin ko—malaki ang tiyan ni Valerie. Buntis siya.
Nakasunod sa kanila ang biyenan kong si Doña Clara, na may malapad at nakakainsultong ngiti sa labi.
“David? Anong ibig sabihin nito?” tanong ko, nakatayo nang tuwid sa dulo ng mesa.
Walang emosyong lumapit si David. Inilapag niya ang isang brown envelope sa ibabaw ng hapag-kainan, eksakto sa ibabaw ng niluto kong steak.
“Annulment papers,” malamig niyang sabi. “Pirmahan mo na ’yan, Maya. Limang buwan na ang tiyan ni Valerie at lalaki ang anak namin. Kailangan ko ng asawang makapagbibigay sa akin ng tagapagmana, hindi isang baog at walang kwentang tulad mo.”
Tumawa nang malakas si Doña Clara. “Oh, wag ka nang umiyak diyan, Maya. Tanggapin mo na ang katotohanan na hindi ka bagay sa anak ko. Mayaman na kami ngayon. Kailangan niya ng asawang kasing-level niya!”
Pumasok si Valerie sa sala at nag-inarte, nagtatakip pa ng ilong. “Babe, ang baho naman ng amoy ng niluto niya. At tsaka, pwede ba siyang mag-impake na ngayon? Gusto ko na kasing matulog at magpahinga sa Master Bedroom natin.”
Tiningnan ako ni David mula ulo hanggang paa nang may pandidiri.
“Narinig mo ang future wife ko, Maya. Umakyat ka na sa taas. Kunin mo ang mga mumurahin mong damit at lumayas ka na sa pamamahay ko. Bibigyan kita ng 50,000 pesos bilang pamasahe mo pauwi sa probinsya. Magpasalamat ka pa.”
Ang Pagpunit sa Kasinungalingan
Hindi ako umiyak. Walang tumulong luha sa mga mata ko, ni isang patak. Sa halip, dahan-dahan akong ngumiti.
Kinuha ko ang annulment papers, kumuha ng pen, at walang pag-aalinlangang pinirmahan ito sa harap nila.
“Ayan,” sabi ko sabay hagis ng papel sa dibdib ni David. “Malaya ka na. Pero may isang malaking problema, David.”
“Anong problema? Gusto mo pa ng dagdag na pera?!” asik niya.
“Hindi,” kalmado kong sagot.
Naglakad ako palapit sa isang maliit na safe sa gilid ng sala. Binuksan ko ito at kinuha ang isang asul na folder. Padabog ko itong inilapag sa mesa sa harap nilang tatlo.
“Ang problema ay… hindi ako ang aalis. Kayo.”
Kumunot ang noo ni Doña Clara. “Anong pinagsasabi mong baliw ka?! Bahay ng anak ko ’to!”
“Buksan niyo ang folder,” malamig kong utos.
Kinuha ni David ang folder. Nang mabasa niya ang unang pahina, tila naubos ang dugo sa kanyang mukha. Nagsimulang manginig ang kanyang mga kamay.
“T-Transfer of Title?” basa ni David, garalgal ang boses. “N-Nakapangalan ang mansyong ito kay… Maya Cojuangco-Sy?!”
“Surprise,” malamig kong ngisi. “Ang mansyong pinagmamalaki mo, David? Binili ko ’yan cash tatlong taon na ang nakaraan gamit ang sarili kong pera. Pinangalanan ko sa sarili ko para protektahan ang assets ko.”
Bago pa sila makapagsalita, pumitik ako sa hangin. Agad na pumasok ang apat na matitipunong security guards mula sa labas.
“Guards,” utos ko. “Palabasin niyo ang tatlong ito sa pamamahay ko. Huwag niyo silang hahayaang magdala ng kahit anong gamit maliban sa suot nila. Lahat ng appliances, sasakyan, at furniture dito ay galing sa pera ko.”
“MAYA! WALANG HIYA KA! SUSUMPAIN KITA!” nagwawalang sigaw ni Doña Clara habang kinakaladkad siya ng dalawang guwardiya palabas ng pinto.
Si David naman ay tila naging tuod. Tulalang nagpahila sa mga guards, tuluyang nawasak ang kanyang buong pagkatao at kayabangan matapos malamang ang asawang tinawag niyang walang kwenta ay ang mismong bilyonaryang nagpapasweldo sa kanya.
Ang Bagong Simula
Nang maisara ang malaking pinto, isang nakakaginhawang kapayapaan ang bumalot sa buong mansyon.
Umupo ako sa dining table. Kinuha ko ang baso ng mamahaling red wine at itinaas ito sa hangin.
“Cheers to a new beginning,” nakangiti kong bulong sa sarili.
Kinabukasan, naging mainit na usap-usapan sa buong business world ang pagbagsak ni David. Mula sa pagiging tinitingalang CEO, naging blacklisted siya sa lahat ng kumpanya dahil sa utos ko.
Si Doña Clara ay napilitang umuwi sa probinsya at makitira sa mga kamag-anak na dati niyang minamaliit at inaalipusta. Si Valerie naman? Tuluyan niyang iniwan si David nang malamang wala na itong pera at baon na sa utang.
Sa huli, ang mga taong naging sakim ay nawalan ng lahat, habang ako ay nagpatuloy sa buhay, mas matapang at mas malaya.
