INIWAN AKO NG GIRLFRIEND KO PARA SA ISANG “MAYAMAN” NA LALAKI—PERO NAMUTLA SILA NANG MALAMAN NIYANG ANG LALAKING IPINAGMAMAYABANG NIYA AY ANG PERSONAL DRIVER NG TATAY KO.
Ako si Jared. Lumaki ako sa isang napakayamang pamilya; ang tatay ko, si Don Roberto, ay may-ari ng isang malaking real estate empire. Pero lumaki akong nakatapak sa lupa. Tinuruan ako ng tatay ko na huwag ipagmayabang ang pera, kaya simpleng t-shirt, maong, at lumang sasakyan lang ang ginagamit ko araw-araw. Gusto ko kasing makahanap ng taong mamahalin ako nang totoo, hindi dahil sa bank account ko.
Tatlong taon naging kami ni Chloe. Akala ko, siya na. Pero habang tumatagal, napansin ko ang labis niyang pagkahumaling sa mga mamahaling gamit at pagiging status-conscious.
Isang gabi, niyaya ko siyang mag-dinner para i-celebrate ang aming anniversary. Dito ko na sana balak sabihin sa kanya ang totoo kong pagkatao at mag-propose.
Pero bago pa ako makapaglabas ng singsing, malamig niya akong tinitigan.
“Jared, maghiwalay na tayo,” diretsong sabi ni Chloe.
Natigilan ako. “A-Ano? Bakit? May nagawa ba akong mali?”
Bumuntong-hininga siya, halatang inip na inip. “Jared, tatlong taon na tayo pero wala ka pa ring nararating. Tignan mo nga ‘yang suot mo. Tignan mo ‘yung kotseng dala mo. Hindi ko kayang mabuhay sa simpleng pangarap mo. Gusto ko ng lalakeng kayang ibigay ang mundong deserve ko.”
Bago pa ako makasagot, may humintong isang makintab at bagong-bagong Mercedes-Benz G-Wagon sa tapat ng restaurant.
Bumaba ang isang lalaking naka-shades, may makapal na gintong kwintas, at mayabang ang tindig. Lumapit siya sa amin at inakbayan si Chloe.
“Babe, tapos na ba kayo ng charity work mo dito?” pang-iinsulto ng lalaki habang nakatingin sa akin mula ulo hanggang paa.
“Jared, si Denver,” pakilala ni Chloe, nakangiti nang malapad. “Siya ang bagong lalaki sa buhay ko. Anak siya ng isang bilyonaryo. Siya ang nagbigay sa akin ng Rolex na ‘to, at siya ang magdadala sa akin sa Paris next week. Goodbye, Jared.”
Sumakay sila sa G-Wagon. Bago isara ni Denver ang bintana, ngumisi siya sa akin. “Magtrabaho ka kasi nang maayos, bata, para hindi ka iniiwan.”
Pinanood ko silang umalis. Imbes na umiyak, bigla akong napangiti nang tipid.
Kasi pamilyar sa akin ang mukha ni Denver. At lalong pamilyar sa akin ang G-Wagon na minamaneho niya—ang plate number nito ay nakapangalan sa kumpanya ng tatay ko.
Ang Gabi ng Pagbubunyag
Isang buwan ang lumipas. Ginanap ang malaking 60th Birthday Gala ng tatay kong si Don Roberto sa isang 5-star hotel. Bilang nag-iisang tagapagmana, ako ang in-charge sa event. Nakasuot ako ng isang tailored Armani suit, at sa unang pagkakataon, hindi ko itinago kung sino talaga ako.
Habang nakikipag-usap ako sa mga VIP guests sa lobby, nakita ko ang isang pamilyar na bulto.
Si Chloe, suot ang isang kumikinang ngunit halatang inupahang gown. Kasama niya si Denver na naka-tuxedo, nagmamalaki habang papasok sa hotel. Nabalitaan kong nag-gatecrash lang sila dahil sinabi ni Denver na “VIP” siya sa hotel na ito.
Nilapitan ko sila.
“Well, well. Look who’s here,” bati ko.
Nanlaki ang mga mata ni Chloe nang makita ako. Tinignan niya ang mamahaling suit ko, ang Patek Philippe na relo sa pulso ko, at ang mga bodyguard na nakatayo sa likod ko.
“J-Jared? Anong ginagawa mo rito? Bakit ganyan ang suot mo?” naguguluhang tanong ni Chloe.
Sumingit si Denver, pilit na nagmamatapang kahit halatang pinagpapawisan. “Hoy Jared! Wag kang umaligid-aligid sa girlfriend ko. Baka hindi mo alam kung magkano ang ginastos ko sa VIP table namin diyan sa loob. Baka mamaya, waiter ka lang pala rito!”
Saktong pagkasabi niya noon, lumabas mula sa grand doors ang tatay kong si Don Roberto.
“Jared, anak! Nandito ka lang pala, kanina pa kita hinahanap,” sabi ng tatay ko.
Pagtingin ni Don Roberto sa direksyon namin, natigilan siya nang makita si Denver. Kumunot ang noo niya.
“Denver? Anong ginagawa mo rito? At bakit nakasuot ka ng tuxedo?” matigas na tanong ng tatay ko.
Namutla si Denver. Parang naubusan ng dugo ang mukha niya. Mabilis siyang yumuko at tinanggal ang shades niya.
“B-Boss Roberto… S-Sir…” nauutal na sagot ni Denver, nanginginig ang buong katawan.
Nagtaka si Chloe. “Babe? Bakit Boss ang tawag mo sa kanya? Di ba tatay mo ang may-ari ng hotel na ‘to?”
Tumawa nang malakas ang tatay ko. “Anak? Si Denver?! Hahaha! Iha, si Denver ay ang personal driver ko. At the actual fact, natanggal ko na siya sa trabaho kahapon dahil nalaman kong ninanakaw niya ang mga susi ng mga luxury cars ko tuwing gabi para ipang-date at magpanggap na mayaman!”
Nalaglag ang panga ni Chloe. Tumingin siya kay Denver na ngayon ay hindi makatingin nang diretso at nakayuko sa hiya.
“Driver?! Ninanakaw ang sasakyan?!” tili ni Chloe, halos maiyak sa kahihiyan. “P-Pero ‘yung Rolex na binigay mo sa akin?!”
“Peke ‘yan. Nabili ko lang sa Quiapo,” mahinang sagot ni Denver, hiyang-hiya sa mga taong nakatingin sa kanila.
Humarap ako kay Chloe. Ngumiti ako, pero wala nang emosyon sa mga mata ko para sa kanya.
“Sabi mo gusto mo ng lalaking kayang ibigay ang mundong deserve mo, Chloe. Well, nakuha mo na siya. Pareho kayong peke.” Tinawag ko ang Head of Security. “Palabasin niyo ang dalawang ito. Wala sila sa guest list.”
“Jared! Wait! Please!” umiiyak na pagmamakaawa ni Chloe, sinusubukang hawakan ang braso ko. “Hindi ko alam! Niloko niya lang ako! Ikaw talaga ang mahal ko, Jared! Bigyan mo ako ng isa pang chance!”
Tinapik ko ang kamay niya palayo.
“Sorry, Chloe. Masyado nang mataas ang standards ko para sa mga taong mukhang pera.”
Tumalikod ako at pumasok sa loob ng ballroom, iniwan si Chloe na humahagulgol sa lobby habang sinisigawan ang nagpanggap na bilyonaryong driver. Pinili niya ang kislap ng pekeng ginto, kaya naiwan siya nang walang-wala nang lumabas ang tunay na dyamante.
