ETSO SA MATA.
“Bagay na bagay kayo, Maya! Isang utusan at isang bulag na lumpo! Hahaha!”
Iyan ang huling narinig ko mula sa magaling kong kapatid na si Clara bago ako lumabas ng kwarto suot ang aking simpleng wedding gown.
Nalubog sa utang ang pamilya namin. Para makabayad, nakipagkasundo ang aming madrasta sa pamilya ng mga Zobel, ang pinakamayamang angkan sa bansa. Ang kasunduan: Ipapakasal ang isa sa mga anak na babae kay Arthur Zobel.
Dapat ay si Clara ang ikakasal, pero umatras siya nang mabalitaan niyang si Arthur daw ay nabulag dahil sa isang aksidente, nagtamo ng matinding peklat sa mukha, at naging isang malupit na ermitanyo.
“Yuck! Ayokong maging nurse ng isang halimaw!” sabi ni Clara. Kaya ako ang ginawa nilang sakripisyo.
Sa araw ng kasal, halos walang bisita. Nakatayo ako sa altar, nanginginig ang mga kamay.
Bumukas ang malaking pinto ng simbahan. Pumasok si Arthur. Nakasuot siya ng itim na suit, may makapal na dark glasses, at gumagamit ng white cane (tungkod ng bulag). Inaalalayan siya ng dalawang bodyguard. Nakayuko siya kaya hindi ko masyadong makita ang mukha niya.
Narinig ko ang mahinang tawanan ni Clara at ng madrasta ko sa likuran. “Tignan mo, nangangapa. Kawawang Maya, naging alalay.”
Paglapit ni Arthur sa altar, dahan-dahan kong inabot ang kamay niya. Magaspang ito pero mainit.
“Dito po,” malambing kong bulong, inaalalayan siyang humakbang para hindi siya matisod sa carpet. “Ako na po ang aalalay sa inyo.”
Naramdaman kong natigilan siya nang marinig ang boses ko. Humigpit nang bahagya ang hawak niya sa kamay ko, pero hindi siya nagsalita.
Natapos ang seremonya. Walang grand reception. Dumiretso kami agad sa napakalaking mansyon ni Arthur na nasa tuktok ng burol.
Nang pumasok kami sa Master Bedroom, pinaupo ko siya sa malambot na sofa.
“Gusto niyo po ba ng tubig? O baka gusto niyo munang magpahinga? Ipapaayos ko po sa mga katulong ang higaan para hindi kayo mahirapan,” sunod-sunod kong sabi habang maingat na inaalis ang kanyang coat para hindi siya mainitan.
Nagsalita si Arthur. Ang boses niya ay malalim, buo, at nagpapabilis ng tibok ng puso ko.
“Hindi ka ba nandidiri sa akin, Maya?” tanong niya, nakatingin sa kawalan. “Sabi nila, ako ay isang bulag, walang silbi, at may mukhang nakakatakot.”
Umiling ako, kahit alam kong hindi niya nakikita. Umupo ako sa sahig, sa tapat ng mga tuhod niya, at hinawakan ang kanyang mga kamay.
“Arthur,” panimula ko, seryoso at puno ng sinseridad. “Hindi ko kailangan ng asawang perpekto ang paningin o perpekto ang mukha. Ang kailangan ko ay asawang may mabuting puso. Bulag man ang mga mata mo, hindi ibig sabihin ay hindi mo na kayang magmahal. Nandito ako para maging mga mata mo.”
Katahimikan.
Pagkatapos, nakita kong gumuhit ang isang maliit na ngiti sa kanyang mga labi.
“Totoo ba ang sinasabi mo?” bulong niya.
“Opo. Pangako,” sagot ko.
Biglang binitawan ni Arthur ang kanyang tungkod. Gumulong ito sa sahig.
Dahan-dahan niyang inangat ang kanyang mga kamay at tinanggal ang kanyang dark glasses.
Inasahan kong makakita ng mapuputing mata o malalalim na peklat. Pero nang iangat niya ang kanyang mukha… napanganga ako.
Wala siyang peklat. Wala siyang depekto sa mata. Sa halip, tumambad sa akin ang isang lalaking may perpektong hugis ng panga, matangos na ilong, at mga matang kulay tsokolate na diretsong nakatingin sa mga mata ko.
Napakagwapo niya. Para siyang isang modelong bumaba mula sa isang magazine.
“T-Tumitingin ka sa akin…” nauutal kong sabi, nanlalaki ang mga mata. Humakbang ako patalikod. “N-Nakakakita ka?!”
Tumayo si Arthur nang tuwid. Wala na ang bakas ng pagiging pilay o bulag. Lumapit siya sa akin at hinawakan ang aking pisngi.
“Oo, Maya. Nakakakita ako. At nakikita ko kung gaano ka kaganda, sa labas at sa loob,” nakangiti niyang sagot.
“P-Pero… bakit? Bakit mo pinalabas na bulag ka at may peklat?” naguguluhan kong tanong.
Tumawa siya nang mahina.
“Dahil gusto kong makahanap ng asawang hindi pera o hitsura ang habol sa akin,” paliwanag niya. “Ang kapatid mong si Clara, alam kong siya dapat ang ikakasal sa akin. Pero nang ikalat ko ang tsismis na isa akong bulag na halimaw, umatras siya dahil nandidiri siya. Pinadala ka nila bilang kapalit, iniisip na parusa ito para sa’yo.”
Inilapit ni Arthur ang mukha niya sa akin.
“Pero ang hindi nila alam, Maya… ikaw talaga ang gusto ko. Nakita na kita noon pa man sa flower shop na pinagtatrabahuan mo. Nakita ko kung gaano ka kabait sa mga tao. Ginawa ko ang plano na ito para iligtas ka mula sa pamilya mong mapang-abuso.”
Umiyak ako. Hindi dahil sa lungkot, kundi dahil sa sobrang saya. Sa buong buhay ko, ngayon lang may isang taong nagplano at gumawa ng paraan para piliin at pahalagahan ako.
ILANG BUWAN ANG NAKALIPAS…
Isang araw, bumisita si Clara sa mansyon. Ang akala niya, madadabutan niya akong naglilinis ng sahig habang inaalalayan ang isang “bulag na halimaw.”
Nang magbukas ang pinto, nalaglag ang panga ni Clara.
Nakita niya akong nakasuot ng mamahaling silk dress, may suot na diyamanteng kwintas, at masayang kumakain ng breakfast. At sa tabi ko? Si Arthur—na nakasuot ng tailored suit, walang salamin, walang tungkod, at perpektong gwapo habang sinusubuan ako ng prutas.
“M-Maya?! B-Bakit… sino ‘yan?!” tili ni Clara, nanlalaki ang mga mata sa inggit. “Nasaan ang asawa mong bulag?!”
Lumingon si Arthur kay Clara. Ang tingin niya ay malamig at puno ng awtoridad.
“Ako ang asawa niya, Clara,” sagot ni Arthur. “At hindi ako bulag. Pero malinaw na ikaw ang nabulag sa sarili mong kayabangan.”
Nangisay sa inis at inggit si Clara. Nalaman din niyang binili na ni Arthur ang bahay at kumpanya ng pamilya nila, at ngayon ay kami na ang nagmamay-ari ng lahat. Umiiyak at nagsisisi siyang umalis ng mansyon, habang kami ni Arthur ay masayang nagpatuloy sa aming buhay.
Ang babaeng tinawanan dahil ipinakasal sa “bulag,” ay naging reyna ng isang lalaking malinaw na nakita ang kanyang tunay na halaga.
