ISINAULI KO ANG WINNING LOTTERY TICKET SA MAY-ARI AT BINIGYAN NIYA AKO NG $10 BILANG PABUYA—PERO NAGWALA SIYA NANG MALAMAN NIYANG KAHAPON PA PALA ANG DEADLINE NG PAG-CLAIM, HABANG AKO AY NAKATANGGAP NG TUNAY NA JACKPOT.
Ako si Lino, isang simpleng street sweeper sa isang mayamang business district. Mahirap ang buhay. Madalas, barya lang ang naiuuwi ko sa pamilya ko, pero pinalaki ako ng mga magulang ko na may malinis na konsensya.
Isang maulan na umaga, habang nagwawalis ako sa gilid ng isang sikat na kapehan, may napulot akong isang mamahaling leather wallet. Nang buksan ko ito para maghanap ng ID, may nakita akong isang nakatuping Lottery Ticket.
Dahil nakasulat sa isang maliit na papel sa loob ng wallet ang winning numbers mula sa balita noong isang araw, nai-kumpara ko ito. Nanlaki ang mga mata ko. Tumama ang ticket ng 150 Milyong Piso!
Hawak ko ang ticket na pwedeng magpabago sa buhay ng pamilya ko. Pwede ko itong angkinin. Walang makakaalam. Pero nang makita ko ang ID ng nagmamay-ari—si Mr. Arturo, isang kilalang negosyante—nangibabaw ang konsensya ko.
“Hindi sa akin ito,” bulong ko sa sarili ko.
Ang Pabuya ng Sakim
Tinawagan ko ang number na nakalagay sa business card sa loob ng wallet. Nagkita kami ni Mr. Arturo sa labas ng kapehan kung saan ko napulot ang gamit niya. Kasama niya ang kanyang asawa na halatang matapobre dahil panay ang irap sa suot kong uniporme.
Iniabot ko ang wallet at ang ticket.
Binuksan agad ni Mr. Arturo ang wallet at chineck ang lottery ticket. Nang makita niyang nandoon pa ito, biglang nagningning ang mga mata niya sa kasakiman. Hindi niya alam na alam kong winning ticket iyon. Mabilis niya itong ibinulsa na parang natatakot na agawin ko.
“Oh, mabuti naman at hindi mo pinakialaman,” mayabang na sabi ni Mr. Arturo. Dumukot siya sa bulsa niya at kumuha ng isang gusot na $10 bill (humigit-kumulang 500 pesos).
“Heto. Sapat na ‘yan pambili ng bigas mo. Makakaalis ka na,” sabi niya, inihagis ang pera sa mesa na parang naglilimos sa pulubi.
“Salamat po, Sir,” magalang kong sagot. Kinuha ko ang pera nang walang reklamo. Hindi ako naghihintay ng malaking pabuya, gusto ko lang gawin ang tama.
Ang Pait ng Katotohanan
Akmang tatalikod na ako nang biglang sumigaw ang asawa ni Mr. Arturo habang nagbabasa sa cellphone niya.
“Arturo! Basahin mo ‘yung balita!” tili ng asawa niya. “Yung winning ticket… may 1-year expiration period! Ang draw date ay exactly one year ago!”
Namutla si Mr. Arturo. Dali-dali niyang kinuha ang ticket at tinignan ang petsa sa likod.
“Teka… February 21, 2026 ang deadline ng pag-claim…” nanginginig na basa ni Mr. Arturo. Tumingin siya sa relo niya. “Ngayon ay February 22! Kahapon ang deadline! EXPIRED NA ANG TICKET?!”
Nawala ang 150 Milyong Piso na parang bula. Dahil sa kapabayaan niya na i-check ang mga lumang ticket sa wallet niya, naiwala niya ito at nag-expire na.
Sa sobrang frustration, bumaling ang galit ni Mr. Arturo sa akin.
“Kasalanan mo ‘to!” sigaw niya, dinuduro ako sa harap ng maraming tao. “Kung isinauli mo ito kahapon, sana nakuha ko pa ang pera! Ang bagal-bagal mong maghanap! Baka sinadya mo ‘to!”
“Sir, kaninang umaga ko lang po napulot ‘yan sa kalsada. Wala po akong kinalaman diyan,” kalmado kong sagot, kahit pinapahiya na niya ako.
Nagpatuloy siya sa pag-aamok, sinisisi ang buong mundo sa katangahan niya, hanggang sa lapitan siya ng mga gwardya para paalisin dahil sa iskandalo. Naiwan siyang walang pera at puno ng pagsisisi.
Ang Tunay na Jackpot
Habang pinapanood ko silang umalis, may isang lalaking nakasuot ng maayos na suit ang lumapit sa akin. Kanina pa pala siya nakaupo sa kabilang mesa at pinapanood ang buong pangyayari.
Siya si Mr. Delgado, ang may-ari ng buong building complex kung saan ako nagwawalis.
“Nakita ko ang lahat,” sabi ni Mr. Delgado. “Alam mo bang winning ticket ‘yon bago mo isauli?”
“Opo, Sir,” sagot ko.
“At ibinalik mo pa rin, kahit na tinrato ka nilang parang basura at binigyan lang ng $10?” manghang tanong niya.
Tumango ako. “Hindi po kasi mabibili ng pera ang malinis na budhi, Sir.”
Ngumiti si Mr. Delgado. Inilabas niya ang kanyang calling card at inabot sa akin.
“Lino, matagal na akong naghahanap ng taong mapagkakatiwalaan para maging Head of Estate Management sa mga properties ko. Malaki ang sweldo, may bahay na kasama para sa pamilya mo, at higit sa lahat, hindi mo na kailangang magwalis sa kalsada. Gusto kong ikaw ang kumuha ng posisyon.”
Nanlaki ang mga mata ko. Napaluhod ako sa sobrang pasasalamat.
Nang araw na iyon, napatunayan kong ang tadhana ay may sariling paraan para ibigay ang hustisya. Ang mga sakim na nagpapahalaga lang sa pera ay naiwang luhaan dahil sa isang araw na pagka-late. Samantalang ako na nag-uwi lang ng $10 bill, ay nakatanggap ng trabahong babago sa buhay ng pamilya ko habambuhay.
