PINAG-AGAWAN NG MGA KAPATID KO ANG MGA LUPA SA SIYUDAD AT ITINIRA SA AKIN ANG “WALANG KWENTANG” BUKID—PERO NAPALUHOD SILA SA INGGIT NANG MAGTAYO ANG GOBYERNO NG INTERNATIONAL AIRPORT SA LUPA KO AT TUMAAS NG 100 BESES ANG VALUATION NITO.
Nang pumanaw ang aming mga magulang, nag-iwan sila ng ilang mga ari-arian na naipundar nila sa buong buhay nila.
Ako si Mateo, ang bunsong anak. Ang mga kapatid ko ay sina Kuya Ramon, isang mayabang na negosyante, at si Ate Susan, isang socialite na mahilig sa luho.
Isang buwan matapos ang libing, ipinatawag kami ng abogado ng pamilya para sa pagbabasa ng Last Will and Testament at sa paghahati ng mga naiwang lupa.
May tatlong pangunahing ari-arian ang aming mga magulang:
Isang tatlong-palapag na Commercial Building sa gitna ng Maynila na kumikita ng daan-daang libo buwan-buwan.
Isang Luxury House and Lot sa isang sikat na subdivision.
Isang 20-Hektaryang Lupa sa Probinsya (San Isidro). Isa itong masukal, mabato, at liblib na bukid na walang kuryente at malayo sa kabihasnan.
Bago pa man makapagsalita ang abogado kung paano ang hatian, nagwala na agad ang mga kapatid ko.
“Bilang panganay, sa akin mapupunta ang Commercial Building!” deklara ni Kuya Ramon, na nakapamewang pa. “Ako ang may alam sa negosyo. Kapag sa inyo napunta ‘yan, malulugi lang!”
“Aba, hindi pwede!” sigaw ni Ate Susan. “Kung sa’yo ang building, sa akin ang Mansyon sa subdivision! Ako ang babae, kailangan ko ng maayos at magarang titirhan. At ibebenta ko ‘yung kalahati ng lote para pambayad sa mga utang ko sa credit card.”
Tumingin sila sa akin.
“At paano naman si Mateo?” tanong ng abogado. “Tatlo kayo. Dapat ay pantay-pantay ang halaga ng makukuha ninyo. Ang lupain sa San Isidro ay halos walang value kumpara sa building at mansyon. Bato-bato iyon at hindi mataniman ng maayos.”
Ngumisi si Kuya Ramon at tinignan ako mula ulo hanggang paa.
“Eh wala namang ambisyon ‘yan si Mateo sa buhay,” pang-iinsulto niya. “Isa lang siyang simpleng empleyado. Bagay sa kanya ang bukid. Magsaka ka doon, Mateo! Tutal, paborito ka nina Papa at Mama, siguro naman kaya mong buhayin ang sarili mo sa damong ligaw.”
“Oo nga!” gatong ni Ate Susan. “Pirmahan mo na ang Waiver, Mateo. Ibigay mo sa amin ang building at mansyon. Sayo na ang walang kwentang lupa sa San Isidro. Wag ka nang maging sakim.”
Gusto sanang pumalag ng abogado, pero itinaas ko ang kamay ko.
Tumingin ako sa mga kapatid ko. Pera lang ang nakikita nila. Nakalimutan nila na ang “walang kwentang” lupang iyon sa San Isidro ang pinakaunang nabili ng aming mga magulang. Doon sila nagsimulang mangarap noong mahirap pa sila. May sentimental value iyon sa akin.
“Sige,” mahinahon kong sagot. “Kukunin ko ang lupa sa San Isidro. Ibibigay ko sa inyo ang mga nasa siyudad. Pero sana, pagkatapos nito, huwag niyo nang guguluhin ang isat-isa.”
Tuwang-tuwa sina Kuya Ramon at Ate Susan. Dali-dali nilang pinirmahan ang mga papeles. Umalis sila nang hindi man lang nagpapasalamat, iniwan akong mag-isa hawak ang titulo ng isang tuyot na bukid.
ANG MATAMIS NA KARMA NG TADHANA
Dalawang taon ang lumipas.
Naging tahimik ang buhay ko. Nagtayo ako ng maliit na kubo sa lupa ko sa San Isidro. Nag-alaga ako ng ilang manok at nagtanim ng mga puno kahit mahirap ang lupa. Masaya ako sa simpleng pamumuhay.
Sa kabilang banda, nabalitaan ko na nagkanda-leche-leche ang buhay ng mga kapatid ko.
Dahil sa bisyo at pagsusugal ni Kuya Ramon, nabaon siya sa utang at napilitang ibenta nang palugi ang Commercial Building. Si Ate Susan naman, na-scam sa isang “investment,” kaya na-foreclose ng bangko ang Mansyon na nakuha niya. Pareho silang nawalan ng yaman dahil sa kayabangan.
Isang araw, nagising ako dahil sa ingay ng mga sasakyan.
Paglabas ko ng kubo, nakita ko ang isang convoy ng mga itim na SUV at mga sasakyan ng Gobyerno. Bumaba ang isang grupo ng mga lalaking naka-suit, kasama ang ilang matataas na opisyal at mga banyagang investors.
“Kayo po ba si Mr. Mateo?” tanong ng isang opisyal.
“Opo, ako nga po. Ano po ang kailangan nila?”
Ngumiti ang opisyal at naglabas ng isang makapal na blueprint.
“Mr. Mateo, congratulations. Inaprubahan na po ng National Government ang construction ng San Isidro Mega International Airport. At base po sa aming surveying, ang inyong 20-hektaryang lupain ay nasa eksaktong lokasyon ng itatayong Main Terminal at Runway.”
Nanlaki ang mga mata ko. “A-Airport po?!”
“Yes, sir,” sabi ng isa sa mga banyagang investor. “Dahil po dito, kailangan naming bilhin ang lupa niyo. Dati po, ang bentahan dito ay ₱500 per square meter lang. Pero dahil sa Mega Project, handa po ang gobyerno at ang consortium namin na bilhin ito sa halagang ₱50,000 per square meter.”
Nanghina ang mga tuhod ko nang i-multiply ko ang halaga sa utak ko.
20 hektarya… ibig sabihin ay 200,000 square meters.
Multiplied by ₱50,000…
Ang lupang itinapon sa akin ng mga kapatid ko ay nagkakahalaga na ngayon ng 10 BILYONG PISO. Mula sa pagiging simpleng tagaprobinsya, naging bilyonaryo ako sa isang iglap.
ANG PAGBABALIK NG MGA SAKIM
Wala pang isang linggo mula nang pumutok ang balita sa national TV, may kumatok sa gate ng inuupahan kong pansamantalang opisina.
Pagbukas ng security guard, nakita ko sina Kuya Ramon at Ate Susan.
Pareho silang mukhang losyang, pawisan, at mukhang walang tulog. Nang makita nila ako, bigla silang nagpilit ng ngiti.
“Mateo! Kapatid ko!” sigaw ni Kuya Ramon, akmang yayakapin ako pero pinigilan siya ng guard ko. “Ang galing ng balita! Nabasa namin sa dyaryo! Bilyonaryo na ang pamilya natin!”
“Oo nga, bunso!” mangiyak-ngiyak na sabi ni Ate Susan. “Grabe, blessing talaga ito kina Papa at Mama para sa ating tatlo!”
Tinitigan ko sila nang malamig.
“Ating tatlo?” tanong ko. “Anong pinagsasabi niyo?”
Namutla si Kuya Ramon. “Eh… Mateo, kapatid, naisip kasi namin ni Susan na… hindi naman naging fair ang hatian natin noon eh. Lugi ka masyado kasi bukid lang ang nakuha mo, tapos building at mansyon sa amin. Kaya ngayon na kumita na nang malaki yung lupa, dapat paghatian natin nang pantay-pantay ang 10 Bilyon! Di ba, pamilya naman tayo?”
“Ang kapal ng mukha,” bulong ko, pero sapat para marinig nila.
“Anong sabi mo?!” asik ni Ate Susan, lumalabas ang tunay na ugali.
Naglakad ako palapit sa kanila.
“Naaalala niyo ba ang sinabi niyo sa akin noong pinapipirma niyo ako ng Waiver? Sabi niyo, ‘Sayo na ang walang kwentang lupa, Mateo. Wag kang sakim.’ Kayo ang pumili ng mga ari-arian sa siyudad. Kayo ang nagwalis sa akin papunta dito dahil akala niyo basura ang napunta sa akin.”
“Pero nalugi kami, Mateo! Wala na kaming pera! Titira na kami sa kalsada!” iyak ni Kuya Ramon, lumuluhod na sa harap ko.
“Kasalanan niyo ‘yan dahil sa kasakiman at bisyo niyo,” mariin kong sagot. “Wala kayong karapatan sa kahit isang kusing ng lupang ito. Ito ang lupang minahal nina Mama at Papa, at ito ang lupang inalagaan ko nang ipagtabuyan niyo ako.”
Kumuha ako ng checkbook mula sa bulsa ko. Nagsulat ako ng dalawang tseke, nagkakahalaga ng tig-isang milyong piso. Ibinato ko ito sa paanan nila.
“Ito ang huling tulong na makukuha niyo sa akin. Pambayad niyo sa mga utang niyo para hindi kayo makulong. Pero pagkatapos nito, huwag na huwag na kayong magpapakita sa akin.”
Tinalikuran ko sila at pumasok sa loob. Rinig ko ang pag-iyak at pagsisisi nina Ramon at Susan sa labas, habang pinupulot ang tsekeng ibinato ko.
Nakuha nila ang gusto nilang yaman noon, pero nawala ito dahil sa kasakiman. Samantalang ako na tinanggap ang “basura” nang may pagpapakumbaba, ay ginantimpalaan ng tadhana nang higit pa sa aking pinangarap. Sa huli, hindi lang lupa ang nagmahal ng presyo, kundi pati ang dignidad at kapayapaan na hindi kailanman mabibili ng salapi.
