Ang “Plastik” na Singsing ni Elena
Matagal ko nang iniiwasan ang mga ganitong klaseng pagsasama-sama. High tea sa lobby ng isang 5-star hotel, kasama ang mga dati kong kaibigan sa kolehiyo na sina Bea, Carla, at Denise. Sila ‘yung tipo ng mga tao na ang tingin sa halaga ng isang tao ay nakabase sa tatak ng bag na dala nito.
Ako lang ang naiiba sa grupo. Simple lang ang pamumuhay namin ng fiancé kong si Miguel. Isang guro si Miguel sa probinsya, at masaya kami sa payak naming buhay. Pero dahil mapilit sila, pumunta na rin ako para “makibalita.”
Sa kalagitnaan ng kwentuhan tungkol sa kanilang mga Europe trips at bagong sasakyan, napansin ni Bea ang kaliwang kamay ko habang inaabot ko ang tasa ng tsaa.
“OMG, Elena! Engaged ka na?” tili ni Bea, sabay hila sa kamay ko.
Nanlamig ako. Suot ko ang engagement ring na bigay ni Miguel noong nakaraang linggo. Isa itong simpleng singsing na may maliit na bato sa gitna na may kakaibang kulay—medyo mapusyaw na rosas. Para sa akin, ito ang pinakamagandang bagay sa mundo dahil galing ito sa taong mahal ko.
Pero iba ang nakita ng mga kaibigan ko.
Tumahimik ang mesa. Nagkatinginan sina Carla at Denise bago sumabog sa mahinang tawanan.
“Wait, seryoso ba ‘to?” tanong ni Carla, habang sinusuri ang singsing na parang isang dumi sa kuko niya. “Anong bato ‘to? Parang ‘yung nakukuha sa loob ng kinderegg na laruan.”
“Huy, grabe ka naman,” gatong ni Denise habang humahagikgik. “Baka naman ‘yan ‘yung freebie sa sitsirya. Ang baduy ng kulay, pink? Parang pambata.”
Ramdam ko ang pag-init ng mukha ko sa hiya. Gusto kong bawiin ang kamay ko pero mahigpit ang pagkakahawak ni Bea.
“Alam mo, Elena,” simula ni Bea sa kanyang mapang-matang tono, “Okay lang naman magtipid, pero engagement ring ‘to eh. Ito ba talaga ang binigay ni Miguel? Nakakahiya naman isuot ‘yan sa publiko. Mukhang plastik. Mas mahal pa yata ‘tong platito ng cake natin kaysa diyan eh.”
Nagtawanan silang tatlo nang malakas, dahilan para mapalingon ang ibang mga nasa kabilang mesa. Gusto kong lumubog sa kinauupuan ko. Ang sakit. Hindi para sa sarili ko, kundi para kay Miguel na nagsumikap para sa singsing na ‘to.
“Mahalaga ito sa akin,” mahina kong depensa, pero tinawanan lang nila ako.
“Hay naku, girl. Tanggalin mo na ‘yan, baka magka-allergy ka pa sa fake jewelry,” pang-iinsulto ni Bea.
Sa puntong iyon, handa na akong tumayo at umalis habang pinipigilan ang luha ko.
Biglang may isang lalaking may edad na, nakasuot ng napaka-eleganteng suit at may dalang leather briefcase, ang lumapit sa aming mesa. Galing siya sa katabing table.
“Paumanhin sa pang-iistorbo, mga binibini,” sabi niya sa isang malalim at kagalang-galang na boses. Nakatuon ang kanyang paningin sa kamay ko na hawak pa rin ni Bea.
Nagtaas ng kilay si Bea. “Yes? May kailangan po kayo?” Akala siguro nila ay isang manager na pagsasabihan kami dahil sa ingay, o baka isang matandang admirer.
“Hindi ko maiwasang marinig ang usapan ninyo, at hindi ko rin maalis ang paningin ko sa singsing na ‘yan,” sabi ng lalaki, sabay turo sa suot ko.
Ngumisi si Carla. “Ah, ito po ba? Pasensya na, pinagtatawanan lang namin. Masyado kasing cheap tignan.”
Hindi pinansin ng lalaki si Carla. Tumingin siya sa akin nang diretso sa mata. “Ako po si Ginoong Vittorio. Isa akong master gemologist at appraiser ng mga antique na alahas sa loob ng apatnapung taon. Maaari ko bang masuri sandali ang iyong singsing, Hija?”
Nagtaka ako pero tumango. Dahan-dahang binitawan ni Bea ang kamay ko. Inilabas ni Mr. Vittorio ang isang maliit na lente (loupe) mula sa kanyang bulsa at sinuri ang bato sa aking daliri.
Ang mga “kaibigan” ko ay tahimik na naghihintay, handa nang marinig ang kumpirmasyon na isa itong walang kwentang piraso ng salamin o plastik.
Pagkatapos ng ilang sandali na parang walang katapusan, bumuntong-hininga si Mr. Vittorio—isang hininga ng pagkamangha. Tinanggal niya ang kanyang lente at tumingin sa akin na may halong respeto at gulat.
“Saan mo nakuha ang singsing na ito?” tanong niya.
“Bigay po ng fiancé ko. Pamana raw po ng lola niya sa tuhod,” sagot ko.
Tumango siya nang dahan-dahan. Humarap siya sa mga kaibigan ko na nakanganga na ngayon.
“Mga binibini, ang tinatawag ninyong ‘plastik’ o ‘laruan’ ay hindi isang ordinaryong bato,” panimula niya sa seryosong tono.
“Ito ay isang natural, untreated Argyle Pink Diamond.”
Kumunot ang noo ni Bea. “Pink diamond? Eh ‘di ba mura lang ‘yun kung hindi puti?”
Napangiti nang mapait si Mr. Vittorio. “Nagkakamali ka, Hija. Ang mga natural na pink diamond ay isa sa pinakabihira at pinakamahal na hiyas sa buong mundo. At ang kulay at kalidad ng batong ito? Ito ay nasa pinakamataas na antas.”
Binalik niya ang tingin sa akin. “Hindi ko alam kung alam ng fiancé mo ang tunay na halaga nito, pero Hija, iniingatan mo ang isang kayamanan.”
“Magkano?” garalgal na tanong ni Denise.
Tumingin si Mr. Vittorio sa paligid ng marangyang hotel lobby bago sumagot.
“Sa kasalukuyang merkado, ang singsing na ‘yan na nasa daliri mo…” huminto siya para tumingin sa mga mata ni Bea, Carla, at Denise isa-isa. “…ay nagkakahalaga ng mas higit pa sa pinagsama-samang halaga ng mga bahay at sasakyan ninyong tatlo. At sobra pa para bilhin ang buong hotel na ito.”
Katahimikan.
Parang tumigil ang ikot ng mundo sa aming mesa. Namutla si Bea na parang nakakita ng multo. Ang mapang-matang ngisi ni Carla ay napalitan ng gulat na ekspresyon. Si Denise ay halos mabilaukan sa kanyang sariling laway.
Ang “plastik” na singsing ay biglang kumislap sa ilalim ng chandelier, na parang nang-aasar sa kanila.
Ngumiti si Mr. Vittorio sa akin, isang totoong ngiti. “Congratulations sa iyong engagement, Hija. Isang napakaswerteng lalaki ng fiancé mo dahil nakahanap siya ng babaeng nagpahalaga sa singsing hindi dahil sa presyo nito, kundi dahil sa pagmamahal na kasama nito. Mag-ingat ka palagi.”
Tumalikod na ang matanda at naglakad palayo.
Naiwan akong nakatingin sa aking kamay, habang ang tatlo kong “kaibigan” ay nakaupo sa harap ko, mga mukhang basag, hiyang-hiya, at walang masabi.
Dahan-dahan kong inayos ang aking bag, tumayo, at nag-iwan ng pambayad para sa aking tsaa.
“Mauna na ako,” sabi ko nang may bagong kumpiyansa. “Baka kasi magasgasan pa ‘tong ‘plastik’ ko.”
