ININSULTO AKO NG HIPAG KO AT BINIGYAN NG “WALANG LAMAN NA KAHON” SA ARAW NG KASAL KO—PERO NAPALUHOD AKO SA IYAK NANG MATUKLASAN KO ANG $1 MILLION CHEQUE NA PATAGONG INILAGAY NG ASAWA NIYA SA ILALIM NITO.
Ako si Leni. Galing ako sa isang simpleng pamilya. Nang magpakasal ako kay Anton, alam kong hindi magiging madali ang lahat, lalo na pagdating sa kanyang nakatatandang kapatid na si Valerie.
Si Valerie ay ang tipo ng babaeng mahilig magyabang. Nakapangasawa siya ng isang napakayamang bilyonaryo na si Arthur. Dahil dito, ang tingin ni Valerie sa sarili niya ay reyna, at ang tingin niya sa akin ay isang linta na gusto lang perahan ang kapatid niya. Si Arthur naman ay kabaligtaran ni Valerie—tahimik, magalang, at laging nakangiti, pero halatang kontrolado ng asawa niya kapag nasa public.
Araw ng kasal namin ni Anton. Ginanap ang reception sa isang magandang hotel. Masaya ang lahat, hanggang sa dumating ang oras ng pagbubukas ng mga regalo (Gift Opening).
Kinuha ni Valerie ang mikropono. May bitbit siyang isang malaki at napakagandang kahon na binalot sa mamahaling gintong papel at may malaking ribbon.
“Leni, Anton,” tawag ni Valerie nang may nakakalokong ngiti. “Ito ang special wedding gift ko para sa inyo. Leni, gusto kong buksan mo ito ngayon din, sa harap ng lahat ng bisita natin.”
Nag-alangan ako, pero hinawakan ni Anton ang kamay ko para palakasin ang loob ko. Dahan-dahan kong kinuha ang kahon. Ang bigat ng tingin ng lahat ng bisita ay nasa akin.
Tinanggal ko ang ribbon. Pinunit ko ang gintong wrapper. Binuksan ko ang takip.
Natigilan ako.
Walang laman ang kahon. Ito ay isang magandang kahon na may pulang velvet lining sa loob, pero literal na walang laman. Ni isang pirasong papel o barya, wala.
Nagtawanan ang mga kaibigan ni Valerie.
“Oh, bakit ganyan ang mukha mo, Leni?” tanong ni Valerie sa mikropono, boses na puno ng pang-iinsulto. “Nagtataka ka ba kung bakit walang laman? Well, sinadya ko ‘yan. Ang kahon na ‘yan ay sumisimbolo sa’yo. Maganda tignan sa labas dahil inayusan ka ngayon, pero sa totoo lang… WALA KANG LAMAN. Walang laman ang bank account mo, walang laman ang background mo, at wala kang maiaambag sa kapatid ko.”
Nanghina ang mga tuhod ko sa hiya. Narinig ko ang bulungan ng mga tao. Namula sa galit si Anton at akmang susugurin ang kapatid niya.
“Ate! Sumusobra ka na!” sigaw ni Anton.
Pero pinigilan ko siya. Pinunasan ko ang nagbabadya kong luha at ngumiti nang pilit.
“Salamat po sa regalo, Ate Valerie,” mahinahon kong sabi. “Tatabi ko po ito bilang paalala na ang tunay na halaga ng tao ay hindi nasusukat sa materyal na bagay.”
Inirapan lang ako ni Valerie at bumalik sa upuan niya. Nakita ko si Arthur, ang asawa niya, na nakayuko at halatang hiyang-hiya sa ginawa ng asawa.
KINAGABIHAN…
Nasa hotel room na kami ni Anton. Nakaupo ako sa lapag, pinagmamasdan ang walang laman na kahon. Tahimik akong umiiyak habang naliligo si Anton. Ang sakit-sakit ng ginawa ni Valerie.
Dahil sa inis, napagdesisyunan kong itapon na lang ang kahon. Kinuha ko ito para ilagay sa basurahan, pero napansin kong parang umangat ang pulang velvet lining sa ilalim ng kahon.
Sinubukan kong hilahin ang tela. May nakita akong isang nakatagong compartment sa pinakailalim.
Kumunot ang noo ko. Pag-angat ko ng board… may nahulog na isang puting envelope.
Nanginginig ang mga kamay ko nang buksan ko ito. Laman nito ay isang Cheque (Seke) at isang nakatuping sulat.
Tinitigan ko ang tseke. Halos lumuwa ang mga mata ko.
Nakapangalan ito sa akin at kay Anton. Ang halaga? $1,000,000.00 (Isang Milyong Dolyar).
Binuksan ko ang sulat. Pamilyar ang sulat-kamay. Galing ito kay Arthur, ang asawa ni Valerie.
“Dear Leni at Anton,
Patawarin niyo sana ang asawa kong si Valerie. Matagal na siyang nagbabalak na ipahiya ka, Leni, gamit ang walang laman na kahon na ito. Nang malaman ko ang plano niya, lihim kong inilagay ang envelope na ito sa ilalim bago niya ipa-wrap ang regalo.
Leni, nakita ko ang sipag at kabutihan ng puso mo. Alam kong pinapangarap ninyo ni Anton na magtayo ng sarili ninyong negosyo. Gamitin ninyo ang perang ito. Ito ay mula sa sarili kong personal na pera, at walang alam si Valerie tungkol dito. >
Huwag ninyong isipin ang sasabihin ng iba. Patunayan ninyo na ang kahon na tinawag niyang ‘walang laman’ ay ang magiging susi sa inyong tagumpay. Congratulations sa inyong kasal.
— Arthur”
Napahagulgol ako, hindi dahil sa hiya, kundi dahil sa sobrang pasasalamat. Lumabas si Anton mula sa banyo at nagulat sa nakita niya. Nang mabasa niya ang sulat at makita ang tseke, napayakap siya sa akin nang mahigpit.
ISANG TAON ANG NAKALIPAS…
Ginamit namin ni Anton ang pera para magtayo ng isang Tech Start-Up Company. Dahil sa sipag at talino ni Anton, at sa husay ko sa pagma-manage ng tao, lumago ang negosyo namin at naging isa sa pinakamalaking kumpanya sa bansa.
Isang araw, bumisita si Valerie sa aming bagong mansyon.
Wala na siyang suot na mamahaling alahas. Mukha siyang stress at pagod. Nalaman namin na hiniwalayan na siya ni Arthur dahil hindi na nito matiis ang ugali niyang matapobre at ang pagiging waldas niya sa pera. Kinuha ni Arthur ang lahat, at naiwan si Valerie na walang-wala.
“Anton… Leni…” nakayukong sabi ni Valerie. “Baka… baka pwede niyo akong pautangin? Malapit na akong palayasin sa condo ko. Kayo na lang ang pag-asa ko.”
Tinignan ko siya nang may awa, pero may halong leksyon.
Naglakad ako papunta sa display cabinet sa sala namin. Kinuha ko ang walang laman na kahon na ibinigay niya sa akin noon. Iningatan ko ito at ginawang display.
Inilapag ko ang kahon sa harap niya.
“Ate Valerie,” sabi ko nang mahinahon. “Naalala mo ba ang kahon na ito? Sabi mo noon, ito ang sumisimbolo sa akin. Walang laman.”
Namutla si Valerie at naiyak sa hiya.
“Pero ang hindi mo alam, sa ilalim ng kahon na ito inilagay ng asawa mo ang puhunan na bumuhay sa aming mag-asawa,” patuloy ko. “Binigyan mo ako ng kahihiyan, pero binigyan niya ako ng kinabukasan.”
Tinulungan pa rin namin si Valerie dahil pamilya siya ni Anton. Binigyan namin siya ng maliit na apartment at trabaho bilang clerk sa kumpanya namin—isang trabaho kung saan kailangan niyang magsimula sa ibaba at matutong makisama sa mga taong dati niyang minamaliit.
Napatunayan ni Valerie na ang taong nagbibigay ng walang laman na kahon para manakit ng kapwa, ay siya ring mauuwi sa buhay na walang laman.
