BINATO AKO NG PERA SA MUKHA NG BAGONG NOBYO NG EX KO AT TINAWAG AKONG “HAMPASLUPA”—PERO NAMUTLA SILA AT HALOS LUMUHOD NANG TUMAKBO ANG MANAGER NG RESTAURANT PARA YUMUKO AT TAWAGIN AKONG “MR. PRESIDENT.”
Ako si Leo. Nakasuot ako ng kulay kahel na jacket, may hawak na helmet, at pawis na pawis habang bitbit ang dalawang malaking paper bag ng pagkain. Isa akong food delivery rider.
O ‘yan ang akala nila.
Ang totoo, ako ang nag-iisang Founder at CEO ng SpeedEats, ang pinakamalaking food delivery app sa buong bansa. Napagdesisyunan kong mag-undercover at mag-deliver ng pagkain sa loob ng isang linggo. Gusto kong maranasan mismo ang hirap ng mga riders ko para malaman kung paano ko pa mapapaganda ang aming system at kung paano tinatrato ng mga partner restaurants ang aming mga empleyado.
Pero hindi ko inasahan kung sino ang makakasalubong ko sa huling delivery ko para sa araw na iyon.
Ang location: Ang VIP Lounge ng La Bella, isang napakamahal at eksklusibong restaurant.
Pagpasok ko sa VIP room para i-deliver ang pagkain, natigilan ako. Ang um-order ay walang iba kundi ang ex-girlfriend kong si Mia, kasama ang bago niyang nobyo na si Carlos—ang lalaking ipinagpalit niya sa akin dalawang taon na ang nakararaan dahil “mas mayaman” daw ito at may magandang kotse.
Nanlaki ang mata ni Mia nang makita niya ako.
“Leo?!” gulat na gulat na sabi ni Mia. Tinignan niya ang suot kong orange jacket at ang dala kong pagkain. Bigla siyang ngumisi nang nakakaasar. “Oh my god. Nagde-deliver ka na lang ng pagkain ngayon? Akala ko ba magtatayo ka ng negosyo? Hanggang diyan ka na lang ba talaga?”
Napakunot ang noo ni Carlos at inakbayan si Mia. “Babe, sino ‘tong gusgusing rider na ‘to? Ex mo?”
“Oo, Babe,” tawa ni Mia. “Kaya ko nga hiniwalayan eh. Walang pangarap sa buhay. Tignan mo, naka-motor pa rin siguro hanggang ngayon.”
Hindi ako sumagot. Inilapag ko nang maayos ang pagkain sa lamesa.
“Sir, Ma’am, heto na po ang order niyo. Bayad na po ito sa app, kaya aalis na po ako. Have a good evening,” kalmado kong sabi, pinapanatili ang propesyonalismo ko bilang isang “rider.”
Akmang tatalikod na ako nang biglang sumigaw si Carlos.
“Teka lang, Boy!” Bumunot si Carlos ng limang piraso ng isang libong piso mula sa kanyang mamahaling wallet. Nilukot niya ito sa kanyang kamay.
“Dahil naaawa ako sa’yo, at dahil naging ‘charity case’ ka ng girlfriend ko dati, heto ang tip mo,” mayabang na sabi ni Carlos.
At sa halip na iabot nang maayos… IBINATO ni Carlos ang lukot na pera sa mukha ko.
Bumagsak ang mga libuhin sa sahig. Nagtawanan nang malakas sina Mia at Carlos.
“Pulutin mo ‘yan, Leo,” pang-iinsulto ni Mia. “Kailangan mo ‘yan pampa-gas.”
“Oo nga,” dagdag ni Carlos, humahalakhak. “Magsumikap ka at magtrabaho nang maigi, boy! Baka sakaling balang araw, makabili ka rin ng magarang sports car tulad ng dala ko sa labas, at hindi ka na nauulanan sa lumang motor mo!”
Tahimik akong yumuko. Pinulot ko ang mga lukot na pera. Inayos ko ito, pinagpag, at dahan-dahang ipinatong sa ibabaw ng mesa nila.
“Salamat sa offer, Sir Carlos,” sabi ko, nakatingin nang diretso sa mga mata niya. “Pero hindi ko kailangan ng limos galing sa taong walang modo. Keep your change.”
Namula si Carlos sa galit. “Aba’t ang yabang mong hampaslupa ka ah! Tatawagin ko ang manager! Ipapatanggal kita sa trabaho mo! Hindi mo ba alam kung sino ako?!”
Sa sandaling iyon, biglang bumukas ang pinto ng VIP room.
Pumasok si Mr. Fernando, ang General Manager ng La Bella restaurant. Humahangos siya, pinapawisan, at kasunod niya ang buong management staff ng restaurant.
Ngumiti si Carlos. “Oh, Mr. Fernando! Buti nandito ka! Gusto kong ipatanggal ang rider na ‘to sa app niyo! Napakabastos! Pinalayas ko na, sumasagot pa!”
Pero hindi pinansin ni Mr. Fernando si Carlos.
Nilampasan ng Manager si Carlos at Mia. Naglakad siya palapit sa akin. At sa harap ng lahat… YUMUKO SIYA NANG 90 DEGREES.
Sumunod din ang buong staff at sabay-sabay na yumuko.
“Good evening, Mr. President!” malakas at magalang na bati ni Mr. Fernando. “Isang malaking karangalan po na bisitahin niyo ang aming restaurant! Pasensya na po kung hindi namin kayo nasundo sa entrance. Hindi po sinabi ng inyong secretary na mag-u-undercover inspection kayo ngayon!”
Parang huminto ang pag-ikot ng mundo nina Mia at Carlos. Nalaglag ang panga ni Mia. Namutla si Carlos na parang nakakita ng multo.
“M-Mr. President?!” nauutal na sigaw ni Carlos. “Fernando, anong kalokohan ‘to?! Delivery boy lang ‘yan!”
Humarap si Mr. Fernando kay Carlos, seryoso ang mukha.
“Sir Carlos, mag-ingat po kayo sa pananalita niyo. Ang lalaking sinisigawan niyo ay si Mr. Leo Valderama. Siya po ang nag-iisang CEO at may-ari ng SpeedEats. Siya rin po ang may-ari ng lupang kinatatayuan ng restaurant na ito at ng condo building kung saan kayo nakatira.”
Nabitawan ni Mia ang hawak niyang wine glass. Nabasa ang damit niya pero hindi siya makakilos sa sobrang gulat.
“L-Leo? Ikaw ang may-ari ng SpeedEats?” nanginginig na tanong ni Mia.
Ngumiti ako at dahan-dahang hinubad ang orange jacket ko. Sa ilalim nito ay nakasuot ako ng isang mamahaling tailored polo.
“Oo, Mia,” kalmado kong sagot. “Yung negosyong sinimulan ko noong tayo pa, na tinawag mong ‘walang kwenta’, ay nagkakahalaga na ngayon ng bilyun-bilyong piso. Gusto ko lang maranasan kung paano itrato ng mga tao ang mga riders ko. At ngayon, nakita ko kung gaano kababa ang tingin niyo sa mga taong nagtatrabaho nang marangal.”
Bumaling ako kay Carlos, na ngayon ay nanginginig na ang mga tuhod. Nabalitaan ko kasi sa secretary ko kaninang umaga na ang pamilya ni Carlos ay nagmamakaawang makakuha ng partnership deal sa kumpanya ko para isalba ang palugi nilang negosyo.
“Carlos, tama ba?” sabi ko. “Nabasa ko ang proposal ng kumpanya ng tatay mo para maging exclusive supplier namin. Ngayong nakita ko na kung paano ka umasal… I-reject mo na ang sarili mo. The deal is completely off. Wala akong balak makipag-negosyo sa mga taong nambabato ng pera sa mukha ng iba.”
“S-Sir Leo! Wait! Parang awa niyo na!” Lumuhod si Carlos sa harap ko. Nawala lahat ng yabang niya. “Babagsak ang kumpanya namin kapag hindi niyo kami tinulungan! Nagbibiro lang po ako kanina! Patawarin niyo po ako!”
Lumapit din si Mia at pilit na hinawakan ang braso ko. “Leo, babe… I’m so sorry. Hindi ko alam! Pwede ba tayong mag-usap? Miss na miss na kita!”
Dahan-dahan kong inalis ang kamay ni Mia.
“Too late, Mia. And please, maglinis kayo ng kalat niyo,” tinuro ko ang lukot na pera sa lamesa. “Gagamitin ko na ang sports car ko sa labas. Medyo pagod na rin kasi ako sa pagmomotor maghapon.”
Tinalikuran ko sila habang lumuluhod at nagmamakaawa si Carlos, at umiiyak naman sa matinding pagsisisi si Mia. Nilisan ko ang VIP room kasama si Mr. Fernando, iniwan ang dalawang taong natutunan sa pinakamasakit na paraan na ang tunay na kapangyarihan ay hindi nagsisigaw, at ang karma ay laging may dalang resibo.
