INAKALA NG BILYONARYO NA ISANG MASAYANG PAMILYA ANG UUWIAN NIYA MULA EUROPE—NGUNIT NAGDILIM ANG KANYANG PANINGIN NANG MAABUTAN ANG 7-ANYOS NIYANG ANAK NA LUMULUHA, NAGKUKUSKOS NG SAHIG, AT SINASAKTAN NG KANYANG BAGONG ASAWA!
Si Leandro ay isang sikat at matagumpay na real estate tycoon. Bilang isang biyudo, ang buong mundo niya ay umiikot sa kanyang 7-anyos na anak na si Nico. Nang makilala niya si Valerie, isang maganda at tila malambing na babae, inakala niyang natagpuan na niya ang perpektong tatayong ina para sa kanyang anak.
Laging sinasabi ni Valerie, “Mahal na mahal ko si Nico, Leandro. Ituturing ko siyang parang tunay kong dugo.” Dahil dito, pinakasalan niya ang babae. Makalipas ang ilang buwan, kinailangan ni Leandro na lumipad pa-Europe para sa isang napakalaking proyekto na inabot ng tatlong buwan.
Para makabawi sa pangungulila, nagdesisyon si Leandro na umuwi ng Pilipinas nang mas maaga ng isang linggo. Wala siyang sinabihan. Gusto niya itong maging isang malaking sorpresa. Bitbit niya ang mga mamahaling laruan para kay Nico at isang diamond necklace para kay Valerie.
Ang Pag-uwi sa Mansyon
Gabi na nang dumating si Leandro sa kanilang mansyon. Tahimik niyang binuksan ang main door gamit ang kanyang susi. Inaasahan niyang sasalubungin siya ng tahimik at payapang bahay.
Ngunit habang naglalakad siya sa pasilyo papunta sa kusina, nakarinig siya ng pamilyar na hikbi. Iyak ng isang bata.
Sumunod ang isang matinis na sigaw.
“Ang bagal-bagal mo! Sabi ko kuskusin mo ‘yang mantsa! Wala kang silbi, manang-mana ka sa patay mong nanay!”
Nanigas si Leandro. Boses iyon ni Valerie.
Dahan-dahan siyang sumilip sa nakabukas na pinto ng kusina. Ang eksenang bumungad sa kanya ay parang patalim na bumaon sa kanyang dibdib.
Ang kanyang nag-iisang tagapagmana, ang 7-anyos na si Nico, ay nakaluhod sa malamig na sahig. Nakasuot lang ito ng manipis at lumang t-shirt, basang-basa ng pawis at luha. Namumula ang maliliit nitong kamay habang pilit kinukuskos ang sahig gamit ang isang basahan.
Sa likod ng bata, nakatayo si Valerie. Nakasuot ito ng mamahaling silk robe, umiinom ng wine, at may hawak na pamalo. Nang huminto si Nico para punasan ang kanyang sipon, walang awang pinalo ni Valerie ang braso ng bata.
“Ouch! Tita Valerie, tama na po… masakit po… pagod na po ako,” pagmamakaawa ni Nico habang nanginginig.
“Huwag mo akong tawaging Tita! At huwag kang mag-inarte diyan! Wala ang Daddy mo para kampihan ka! Linisin mo ‘yan kundi sa labas ka matutulog kasama ng mga aso!” sigaw ni Valerie.
Ang Pagbagsak ng Maskara
Bumagsak ang mga paper bags na hawak ni Leandro. Kumalabog ang mga laruan at regalo sa sahig.
Napalingon si Valerie. Nanlaki ang kanyang mga mata at nabitawan ang hawak na wine glass. Naubos ang kulay sa kanyang mukha na tila nakakita ng multo.
“L-Leandro?! B-Babe?! A-Akala ko ba next week ka pa…” nanginginig na nauutal na sabi ni Valerie. Agad niyang itinago ang pamalo sa kanyang likuran.
“DADDY!” umiiyak na tumakbo si Nico palapit sa kanyang ama at yumakap sa mga binti nito. “Daddy, nandito ka na! Daddy, natatakot po ako!”
Nang buhatin ni Leandro ang kanyang anak, doon bumagsak ang kanyang mga luha. Nakita niya ang mga pasa sa braso at binti ni Nico. Payat na payat ang bata, malayong-malayo sa masiglang Nico na iniwan niya tatlong buwan na ang nakararaan.
Nanginig ang buong katawan ni Leandro—hindi sa iyak, kundi sa matinding galit.
“Leandro, let me explain!” tarantang palusot ni Valerie, pilit na lumalapit. “Naglalaro lang kami! Makulit kasi siya, tinuturuan ko lang ng leksyon para maging responsable!”
“Responsable?!” dumadagundong ang boses ni Leandro sa buong bahay. “Ginawa mong katulong ang anak ko! Sinaktan mo siya sa sarili naming pamamahay habang nagpapakasasa ka sa pera ko?!”
Ang Hustisya
Tumawag agad si Leandro ng mga security guards ng mansyon.
“Kaladkarin niyo palabas ang babaeng ito,” malamig at mariing utos ni Leandro.
“No! Leandro, asawa mo ako! Hindi mo pwedeng gawin ‘to! May karapatan ako sa bahay na ‘to!” nagwawalang sigaw ni Valerie habang hinahawakan siya ng dalawang guwardiya.
“Wala kang karapatan sa kahit ano,” sagot ni Leandro, nakayakap nang mahigpit kay Nico para protektahan ang bata sa ingay. “Pinakasalan kita dahil akala ko mapagmahal ka. Isa ka palang halimaw. Bukas na bukas din, ipapasa ko sa abogado ko ang lahat ng CCTV footage sa bahay na ‘to. I-pa-freeze ko lahat ng accounts mo, at idedemanda kita ng Child Abuse. Wala kang makukuhang ni isang sentimo sa akin. Mabulok ka sa kulungan.”
Pinalayas si Valerie nang gabing iyon na walang bitbit kundi ang damit na suot niya. Ang mga katulong na nagbulag-bulagan at hinayaang saktan si Nico ay tinanggal din sa trabaho agad-agad.
Nang tuluyan nang tumahimik ang bahay, dinala ni Leandro si Nico sa kwarto nito. Ginabayan niya ang bata sa pagligo, ginamot ang mga pasa nito, at pinakain ng paborito nitong pagkain.
“Sorry, anak. Patawarin mo si Daddy,” umiiyak na bulong ni Leandro habang pinapatulog ang anak sa kanyang dibdib. “Pangako, hinding-hindi na kita iiwan sa mga taong hindi ko lubos na kilala. Tayong dalawa na lang ulit.”
Simula nang gabing iyon, napatunayan ni Leandro na walang yaman sa mundo ang mas mahalaga pa kaysa sa kaligtasan at kaligayahan ng kanyang anak.
Gusto mo ba ng isa pang kwento na may katulad na tema, o may iba ka pang plot twist na gustong ipasulat sa akin?v
