“HUWAG MONG HAWAKAN ANG ANAK KO GAMIT ANG MADUMI MONG KAMAY!” — ITINULAK NG DONYA ANG PULUBI SA LABAS NG SIMBAHAN… PERO NANG MAG-ANGAT ITO NG MUKHA, NAMUTLA SIYA DAHIL ITO PALA ANG ASAWA NIYANG NAMATAY DAW SA GUHO 7 YEARS AGO!
Isang maulan na hapon sa harap ng Manila Cathedral. Kakatapos lang ng misa para sa ika-pitong anibersaryo ng pagkamatay ng asawa ni Clarissa.
Si Clarissa ay isa nang matagumpay na Business Tycoon. Nakasuot siya ng itim na designer dress, malalaking sunglasses, at napapaligiran ng mga bodyguard. Hawak niya sa kamay ang kanyang 7-anyos na anak na si Nathan.
Si Nathan ay hindi pa nakikita ang kanyang ama. Ipinagbubuntis pa lang siya ni Clarissa noon nang ma-balita ang trahedya. Ang asawa ni Clarissa na si Rafael, isang Engineer, ay natabunan daw ng lupa sa isang massive landslide sa probinsya habang nag-iinspeksyon ng project. Hindi na nakita ang bangkay nito. Idineklara siyang patay pagkatapos ng ilang buwang paghahanap.
Ngayon, papunta na si Clarissa sa kanyang luxury car.
“Mommy, wait lang po,” sabi ni Nathan. Huminto ang bata.
Sa gilid ng gate ng simbahan, may isang taong-grasa.
Isang lalaking pulubi. Mahaba ang buhok at balbas, punit-punit ang damit, nanginginig sa lamig, at puno ng putik ang katawan. Nakayuko ito at namamalimos.
Naawa si Nathan. Kinuha ng bata ang hawak niyang burger na hindi pa nababawasan.
“Here po,” inabot ni Nathan ang pagkain sa pulubi. “Eat this po. Gutom na po kayo.”
Dahan-dahang nag-angat ng tingin ang pulubi. Nanginginig ang marumi niyang kamay na inabot ang burger.
Pero hindi lang burger ang tinignan ng pulubi.
Tinitigan niya ang mukha ng bata.
Biglang tumulo ang luha ng pulubi. Parang may naramdaman siyang lukso ng dugo. Sa sobrang emosyon, akmang hahawakan ng pulubi ang pisngi ni Nathan. Gusto niya itong haplusin.
Nakita ito ni Clarissa.
Agad na sumiklab ang galit at takot ng Donya.
Tumakbo si Clarissa at hinawi ang kamay ng pulubi nang napakalakas. Tinulak niya ito palayo.
“LAYUAN MO KAMI!” sigaw ni Clarissa.
Bumagsak ang pulubi sa sementadong sahig na puno ng putik.
Niyakap ni Clarissa si Nathan at hinarap ang pulubi nang may pandidiri.
“HUWAG MONG HAWAKAN ANG ANAK KO GAMIT ANG MADUMI MONG KAMAY!” bulyaw ni Clarissa. “Guard! Bakit niyo pinapapasok ang mga ganitong klaseng tao?! Baka may sakit ‘yan! Baka mahawa ang anak ko!”
Tumayo ang pulubi nang dahan-dahan. Masakit ang pagkatulak sa kanya, pero hindi siya gumanti.
Sa halip, tumingin siya kay Clarissa.
Dahil sa pagbagsak niya, nahawi ang mahaba at gusgusin niyang buhok na tumatakip sa kanyang mukha.
Nagtagpo ang mata nila ni Clarissa.
Natigilan si Clarissa.
Ang mga mata ng pulubi… kilalang-kilala niya ang mga matang iyon. Ang hugis ng ilong… kahit payat na payat na ito at puno ng putik. At ang peklat sa kaliwang kilay—peklat na nakuha nito noong college pa sila dahil sa basketball.
Huminto ang mundo ni Clarissa. Nabitawan niya ang payong.
“C-Clarissa…” garalgal na boses ng pulubi. Halos hindi na ito makapagsalita dahil sa tagal ng pananahimik. “M-Mahal ko…”
Nanlaki ang mga mata ni Clarissa. Namutla siya. Nanghina ang tuhod niya at napaluhod siya sa basang sahig, sa tapat ng “maduming” pulubi.
“R-Rafael…?” bulong ni Clarissa. “Ikaw ba ‘yan?”
Tumango ang pulubi habang umiiyak.
“Akala ko… hindi na kita makikita…” hikbi ni Rafael.
Walang pag-aalinlangan, niyakap ni Clarissa ang “taong-grasa.” Niyakap niya ito nang mahigpit. Binalewala niya ang putik, ang amoy, at ang dumi. Ang mamahalin niyang damit ay naging gusgusin na rin, pero wala siyang pakialam.
“Diyos ko! Rafael! Buhay ka!” hagulgol ni Clarissa. “Buhay ka! Sabi nila patay ka na! Pitong taon kitang iniyakan! Saan ka galing?!”
Nagbulungan ang mga tao. Ang Donya, yakap ang pulubi?
Sa pagitan ng iyak, nagkwento si Rafael.
“Nung gumuho ang lupa… natangay ako sa ilog,” kwento ni Rafael nang hirap na hirap. “Napulot ako ng mga katutubo sa bundok. Comatose ako ng tatlong taon, Clarissa. Nung nagising ako… wala akong maalala. Hindi ko alam ang pangalan ko. Hindi ko alam kung taga-saan ako.”
Hinawakan ni Rafael ang mukha ni Clarissa gamit ang magaspang niyang kamay.
“Nagpalaboy-laboy ako sa Maynila. Namalimos. Inaway. Binugbog. Pero gabi-gabi… may napapanaginipan akong mukha ng babae. Ikaw ‘yun. Hindi ko alam ang pangalan mo, pero alam ng puso ko na kailangan kitang mahanap.”
Tumingin si Rafael kay Nathan na nakatayo at naguguluhan.
“At kanina… nung nakita ko ang batang ‘yan… parang… parang nakita ko ang sarili ko. Siya ba… siya ba ang anak natin?”
Umiyak si Clarissa at hinila si Nathan palapit.
“Nathan,” sabi ni Clarissa sa anak. “Huwag kang matakot. Siya… siya ang Daddy mo. Ang Daddy Rafael mo na nasa heaven daw… bumalik na siya.”
Nanlaki ang mata ni Nathan. “Daddy?”
Kahit madumi si Rafael, hindi nag-inarte ang bata. Tumakbo si Nathan at yumakap sa kanyang ama sa unang pagkakataon.
“Daddy! You’re back!” iyak ng bata.
Nagyakapan silang tatlo sa gitna ng ulan sa harap ng simbahan. Ang mga bodyguard at driver ay napaluha sa nasaksihan nila.
Agad isinakay ni Clarissa si Rafael sa kanyang luxury car. Dinala niya ito sa pinakamagandang ospital, ipinagamot, pinaliguan, at binihisan.
Makalipas ang ilang buwan, bumalik ang dating tikas at gwapo ni Rafael, bagama’t may mga peklat na ng nakaraan. Bumalik ang alaala niya, at bumalik siya bilang haligi ng tahanan.
Nagsisisi si Clarissa sa ginawa niyang pagtulak at panghuhusga noong una.
“Patawarin mo ako, Rafael,” sabi ni Clarissa isang gabi. “Muntik ko na palang itaboy ang buhay ko dahil lang sa madumi mong anyo.”
Ngumiti si Rafael at hinawakan ang kamay ng asawa.
“Ang mahalaga, nahanap niyo ako. Ang dumi ay nahuhugasan, Clarissa. Pero ang pagmamahal na nag-uugnay sa atin, hinding-hindi matatanggal kahit ng kamatayan.”
Mula noon, hindi na nanghusga si Clarissa ng mga pulubi. Sa katunayan, nagtayo sila ng foundation para sa mga homeless at amnesia patients, bilang pasasalamat sa himalang nagbalik sa kanilang pamilya.
