“ANG LAKAS NG LOOB MONG PUMUNTA DITO NA NAKA-MURANG DAMIT?!” — ININSULTO NG BIYENAN ANG EX-MANUGANG SA HARAP NG MGA BISITA… PERO NAMUTLA SIYA NANG ILABAS NITO ANG FORECLOSURE NOTICE AT DEED OF SALE NG HOTEL!
Gabi ng 50th Anniversary ng Hotel de Villareal. Ito ang pinaka-prestihiyosong hotel sa lungsod na pagmamay-ari ng pamilya ng ex-husband ni Elena.
Ang buong ballroom ay punong-puno ng mga sosyal na bisita, politiko, at artista. Sa gitna ng lahat, nakatayo si Doña Consuelo Villareal. Nakasuot siya ng kumikinang na gold gown, puno ng diyamante ang leeg, at hawak ang isang baso ng champagne habang nagyayabang sa kanyang mga kaibigan.
Si Elena naman ay kakarating lang. Iba siya sa mga bisita. Nakasuot lang siya ng isang simpleng beige dress na walang tatak at flat shoes. Wala siyang alahas maliban sa isang simpleng relo.
Limang taon na ang nakararaan nang palayasin siya ni Doña Consuelo sa pamilya dahil “mahirap” lang daw siya at hindi bagay sa anak nitong si Richard.
Pagpasok ni Elena sa ballroom, agad siyang napansin ni Doña Consuelo.
Nanlaki ang mata ng matanda. Hindi sa tuwa, kundi sa inis. Agad itong lumapit kay Elena kasama ang mga bodyguard.
“HOY!” sigaw ni Doña Consuelo, sapat para makuha ang atensyon ng kalahati ng ballroom. “Anong ginagawa mo dito?!”
Huminto ang musika. Napatingin ang lahat.
“Magandang gabi, Doña Consuelo,” mahinahong bati ni Elena. “Nandito ako dahil may kailangan tayong pag-usapan.”
Tinignan ni Doña Consuelo si Elena mula ulo hanggang paa nang may pandidiri. Tumawa siya nang malakas, isang tawang puno ng pangungutya.
“Pag-usapan? Kami? Kakausapin ang isang katulad mo?”
Humarap si Doña Consuelo sa mga bisita niya.
“Ladies and Gentlemen! Tignan niyo ang babaeng ito! Siya ang ex-wife ng anak ko na pinalayas namin noon dahil patay-gutom ang pamilya! At ngayon, bumalik siya para manggulo!”
Lumapit si Doña Consuelo sa mukha ni Elena.
“Ang lakas ng loob mong pumunta dito sa exclusive party ko na naka-murang damit?! Saan mo nabili ‘yan? Sa bangketa? Amoy-lupa ka pa rin, Elena! Guard! Guard! Ilabas ang babaeng ‘to! Baka magnakaw pa ‘yan ng silverware!”
Lumapit si Richard, ang ex-husband ni Elena.
“Mommy, tama na. Nakakahiya,” bulong ni Richard.
“Anong nakakahiya?! Siya ang dapat mahiya! Pumunta siya sa palasyo ko nang mukhang basahan!” sigaw ni Doña Consuelo.
Nanatiling kalmado si Elena. Hindi siya umiyak. Hindi siya yumuko.
Dahan-dahan niyang binuksan ang kanyang simpleng bag.
“Doña Consuelo,” sabi ni Elena, ang boses ay naging seryoso at makapangyarihan. “Tama ka. Mura lang ang damit ko. Wala akong suot na diyamante katulad mo. Pero alam mo kung bakit?”
“Dahil wala kang pera!” sagot ng matanda.
“Mali,” sagot ni Elena. “Dahil ginamit ko ang pera ko sa mas mahalagang bagay.”
Inilabas ni Elena ang isang Red Folder na may tatak ng Supreme Court at Bangko Sentral.
“Alam ko na bangkarote na ang Hotel de Villareal, Consuelo,” anunsyo ni Elena sa harap ng lahat.
Napasinghap ang mga bisita. Namutla si Doña Consuelo. “H-Huwag kang gagawa ng kwento!”
“Hindi ito kwento,” patuloy ni Elena. “Tatlong taon na kayong hindi nagbabayad sa bangko. Isinangla niyo ang hotel na ito, ang mansyon niyo, at pati ang mga kotseng nakaparada sa labas. At ngayong umaga… nagpasya ang bangko na i-foreclose na ang lahat.”
Iniabot ni Elena ang dokumento kay Richard na nanginginig ang kamay.
“Foreclosure Notice?!” basa ni Richard. “Mommy?! Totoo ba ‘to?!”
“Akin na ‘yan!” hinablot ni Doña Consuelo ang papel at pinunit. “Peke ‘yan! Aayusin ko ‘to! May pera pa kami!”
“Wala na kayong aayusin,” sagot ni Elena. “Dahil kaninang tanghali, binili ng kumpanya ko—ang Elena Holdings—ang lahat ng utang niyo sa bangko.”
Naglabas si Elena ng isa pang papel. Ang Deed of Absolute Sale.
“Sa madaling salita, Consuelo… ang tinatapakan mong sahig ngayon? Akin na ‘to. Ang kinakain mong pagkain? Akin na ‘to. At ang hotel na ipinagmamalaki mo? Pangalan ko na ang nakalagay sa titulo.”
Katahimikan. Sobrang tahimik na maririnig mo ang pagbagsak ng karayom.
Nalaglag ang baso ng champagne mula sa kamay ni Doña Consuelo.
“H-Hindi…” bulong ng matanda. “Imposible! Isa ka lang na…”
“Isa lang akong babaeng pinalayas mo noon,” putol ni Elena. “Pero nagsumikap ako. Nagtayo ako ng negosyo. Hindi ako bumili ng mamahaling damit para ipagyabang. Nag-ipon ako para bilhin ang dignidad na inalis niyo sa akin.”
Lumapit si Elena sa mga security guard—ang parehong mga guard na inutusan ni Consuelo kanina.
“Chief Security,” tawag ni Elena.
“Yes, Ma’am Elena?” sagot ng guard, yumuko ito bilang paggalang sa bagong may-ari.
“Ilabas ang mga trespasser na ito,” utos ni Elena habang nakaturo kay Doña Consuelo at Richard. “Tapos na ang party. Gusto kong ipasara ang hotel para sa renovation bukas. Ayoko ng may naiiwang negatibong enerhiya dito.”
“Elena! Anak! Pagusapan natin ‘to!” sigaw ni Richard, nagmamakaawa. “Asawa mo pa rin ako dati!”
“Dati ‘yun, Richard. Noong panahong hinayaan mong apihin ako ng Nanay mo. Huli na ang lahat.”
Habang kinakaladkad palabas si Doña Consuelo, nagsisigaw ito, umiiyak, at nawala ang lahat ng kanyang poise. Ang babaeng nang-insulto sa “murang damit” ni Elena ay lumabas ng hotel na wala nang pag-aari, habang si Elena—na simple lang ang suot—ang naiwang nakatayo bilang ang tunay na Reyna ng Hotel de Villareal.
Sa huli, napatunayan ni Elena na ang tunay na yaman ay hindi nakikita sa kislap ng suot, kundi sa kung sino ang may hawak ng huling halakhak.
