“PULUTIN MO ‘YAN SA SAHIG! NGAYON DIN!” — SIGAW NG MANAGER SA WAITER NA AKALA NIYA AY BAGUHAN. PERO NATIGIL ANG MUNDO NIYA NANG HUBARIN NITO ANG APRON AT SABIHING: “GET OUT. AKO ANG MAY-ARI NG RESTAURANT NA ITO.”
Ako si Isabelle. Ang kaisa-isang tagapagmana ng Casa del Sol, ang pinakasikat na fine dining restaurant chain sa bansa. Kamamatay lang ng Daddy ko, at ako na ang papalit bilang CEO.
Pero bago ako umupo sa opisina, gusto kong malaman ang totoong kalagayan ng bawat branch namin. May mga report kasi akong natatanggap na bumababa ang sales ng branch sa Makati at maraming staff ang nagreresign.
Kaya nagpanggap ako.
Nagsuot ako ng simpleng t-shirt, itinali ko ang buhok ko, at nagsuot ako ng walang grado na salamin. Nag-apply ako bilang isang “trainee waitress” sa ilalim ng pangalang “Bella.”
Sa unang araw ko pa lang, nakita ko na ang problema. Ang Manager na si Mr. Brandon Gozon.
Si Brandon ay sipsip sa mayayaman pero demonyo sa mga empleyado. Minumura niya ang mga chef, sinisigawan ang mga janitor, at kinakaltasan ang tips ng mga waiter.
Isang tanghalian, peak hour. Puno ang restaurant.
Naglalakad ako dala ang isang tray ng Soup of the Day para sa Table 5. Biglang dumaan si Brandon. Dahil busy siya sa pakikipagtawanan sa isang VIP customer sa cellphone niya, binunggo niya ako nang malakas.
BLAG!
Nalaglag ang tray. Natapon ang mainit na sopas sa makintab na sahig. Nabasa ang sapatos ni Brandon.
Tumahimik ang buong restaurant.
Namula sa galit si Brandon.
“TANGA!” sigaw niya sa akin. Rinig na rinig ng lahat ng kumakain. “Bulag ka ba?! Tignan mo ang ginawa mo! Ang dumi ng sapatos ko! Alam mo bang mas mahal pa ‘to sa buhay mo?!”
“Sir… kayo po ang bumunggo sa akin…” mahina kong sagot.
“Aba’t sumasagot ka pa!”
Tinuro niya ang natapong sopas at mga basag na pinggan sa sahig.
“Lumuhod ka,” utos ni Brandon.
“P-Po?”
“Sabi ko lumuhod ka! Pulutin mo ‘yang kalat gamit ang kamay mo! Ngayon din!” sigaw niya. “Gusto kong makita kang naglilinis habang nakaluhod para matuto ka ng leksyon! Hampaslupa!”
Naawa sa akin ang ibang waiter. Gusto nila akong tulungan pero pinigilan sila ni Brandon. “Walang tutulong sa kanya! Hayaan niyong magdusa ang tangang ‘yan!”
Dahan-dahan akong yumuko. Pero hindi para pulutin ang kalat.
Yumuko ako para tanggalin ang tali ng aking apron.
Tumayo ako nang tuwid. Tinanggal ko ang aking salamin. Inayos ko ang aking buhok at tinignan si Brandon nang diretso sa mata—ang tingin na namana ko sa Daddy ko.
“Tapos ka na ba, Brandon?” tanong ko. Ang boses ko ay malamig, puno ng awtoridad.
Natigilan si Brandon. “A-Anong tinatawag-tawag mo sa akin?! Manager mo ako!”
Hinubad ko ang maruming apron at inihagis sa mukha niya.
“Hindi, Brandon. Hindi mo ako empleyado.”
Naglabas ako ng isang itim na calling card mula sa bulsa ng jeans ko—ang Gold Card ng CEO.
“Ako si Isabelle Soliven. Ang anak ng may-ari ng restaurant na ito. At ang bagong CEO na sinusubukan mong lokohin sa mga reports mo.”
Nalaglag ang panga ni Brandon. Namutla siya na parang bangkay. Ang mga waiter sa likod ay nagtakip ng bibig sa gulat.
“M-Ma’am Isabelle?!” nauutal na sabi ni Brandon. “M-Ma’am! Sorry po! Hindi ko po alam! Akala ko po…”
“Akala mo ano? Na dahil ‘trainee’ ako ay pwede mo na akong tapakan?”
Lumapit ako sa kanya.
“Nakita ko kung paano mo tratuhin ang mga tao dito. Ninanakaw mo ang tips nila. Minumura mo sila. At ngayon, gusto mo akong paluhurin sa harap ng mga customer?”
Tumingin ako sa paligid. Ang mga customer ay nakatingin, ang iba ay pumapalakpak na sa tuwa.
“Pick it up,” utos ko kay Brandon, tinuro ang apron na tinapon ko sa sahig.
“P-Po?”
“Pulutin mo ang apron ko. At pagkatapos, kunin mo ang gamit mo sa opisina. You are fired. Effective immediately. At sisiguraduhin kong wala nang tatanggap sa’yo sa kahit saang restaurant sa bansang ito.”
Nanginginig na pinulot ni Brandon ang apron. Umiiyak siya habang naglalakad palabas ng restaurant, dala ang kahihiyan na ibinigay niya sa sarili niya.
Humarap ako sa mga staff na naiyak sa tuwa.
“Pasensya na kayo kung nagtagal ako bago magpakilala,” sabi ko sa kanila. “Mula ngayon, wala nang maninigaw sa inyo. Tinaasan ko na ang sweldo niyo simula bukas.”
Nagpalakpakan ang buong restaurant.
Sa araw na iyon, natutunan ni Brandon ang pinakamahalagang leksyon: Huwag mong mamaliitin ang kahit sino, dahil hindi mo alam kung sino talaga ang kaharap mo. Ang inaakala mong “basahan” ay siya palang may hawak ng iyong kinabukasan.
