SA GITNA NG NEW YEAR’S COUNTDOWN, INANUNSYO NG MISTER KO NA PAKAKASALAN NIYA ANG KABIT NIYA—HABANG SUOT NITO ANG NAMANA KONG PULSERAS SA NAMAYAPA KONG INA. PERO NATIGIL ANG LAHAT NANG ITINAAS KO ANG AKING BASO AT SINABING: “CHEERS SA BAGONG MAY-ARI NG MGA UTANG NIYO!”
New Year’s Eve Party sa aming mansyon. Lahat ng kaibigan, business partners, at kamag-anak ay naroon. Ako si Clarissa. Abala ako sa pag-aasikaso ng mga bisita habang ang asawa kong si Roman ay nasa gitna ng atensyon.
Ilang buwan ko nang alam na may babae si Roman. Si Stella, ang kanyang personal assistant. Pero nanahimik ako. Nag-ipon ako ng ebidensya habang hinihintay ang tamang panahon.
Hindi ko inakala na ang “tamang panahon” ay ngayong gabi mismo.
Bandang alas-onse ng gabi, kinuha ni Roman ang mikropono. Pinatigil niya ang musika.
“Attention everyone!” sigaw ni Roman, lasing na at puno ng yabang. “Before the fireworks start, may gusto akong i-announce. Gusto kong ipakilala ang babaeng tunay na nagpapatibok ng puso ko. Ang babaeng magiging Mrs. Roman Cortez sa bagong taon!”
Hinila niya si Stella mula sa crowd. Nakasuot si Stella ng pulang gown na agaw-pansin.
“Stella is pregnant with my son!” sigaw ni Roman. “At ngayong gabi, I am filing for annulment kay Clarissa. Tapos na kami. Masyado siyang boring. Stella deserves the title more!”
Nagulat ang lahat. Walang pumalakpak. Lahat ay nakatingin sa akin nang may awa.
Pero hindi ang annulment ang dumurog sa akin.
Nang kumaway si Stella sa mga tao, nakita ko ang suot niya sa braso.
Isang Vintage Gold Bracelet.
Iyon ang pulseras na bigay ng namayapa kong Nanay bago siya mamatay sa cancer. Nawawala ito sa jewelry box ko noong nakaraang linggo. Ang akala ko ay namisplace ko lang.
Iyon pala… ninakaw ni Roman at ibinigay sa kabit niya!
Kumulo ang dugo ko. Gusto kong sumugod at sabunutan si Stella. Gusto kong bawiin ang alaala ng Nanay ko.
Pero huminga ako nang malalim. Clarissa, gamitin mo ang utak mo.
Imbes na umiyak, kumuha ako ng champagne glass. Naglakad ako papunta sa stage habang nakatingin ang lahat.
Namutla si Roman. “Clarissa? Huwag kang gagawa ng eksena dito! Talo ka na!”
Ngumiti ako. Isang ngiting nakakakilabot sa lamig.
“Wala akong gagawing eksena, Roman,” sabi ko sa mikropono. “Gusto ko lang kayong i-congratulate.”
Humarap ako sa mga bisita.
“Alam niyo bang napakaswerte ni Stella? Dahil hindi lang si Roman ang makukuha niya. Makukuha niya ang BUONG PACKAGE.”
Tumingin ako kay Stella.
“Stella, ‘yang suot mong pulseras? Sa Nanay ko ‘yan. Pero sige, sa’yo na ‘yan. Consider it as a downpayment.”
“Downpayment para saan?” mataray na tanong ni Stella.
Naglabas ako ng isang folder mula sa ilalim ng podium.
“See, Roman,” paliwanag ko. “Noong nakaraang buwan, nang malaman kong niloloko mo ako, inilipat ko na ang lahat ng shares ko sa kumpanya sa pangalan ng kapatid ko. Malinis na ang kamay ko.”
“So?” tanong ni Roman. “Mayaman pa rin ako!”
“Talaga?” tumawa ako. “Ang hindi mo alam, Roman… ang Cortez Enterprises ay baon sa utang na 500 Million Pesos sa bangko. At dahil ikaw ang naiwang CEO at sole owner simula kaninang umaga… IKAW ang magbabayad ng lahat ng ‘yan.”
Nanlaki ang mata ni Roman. “A-Ano?!”
“At ikaw, Stella,” baling ko sa kabit. “Dahil pakakasalan mo siya, Community Property na kayo. Ibig sabihin, damay ka sa utang niya. Ang mansyon na ‘to? Naka-sangla na. Ang kotseng dala niyo? Hahatakinn na bukas.”
“Kaya, Cheers!” itinaas ko ang baso ko. “Sa bagong taon, malaya na ako. At kayo? Good luck sa korte at sa mga maniningil. Bagay kayo—isang magnanakaw at isang bangkarote.”
“SECURITY!” tawag ko.
Pumasok ang mga pulis. Hindi security guard, kundi mga Pulis.
“Ma’am?” tanong ng opisyal.
Tinuro ko si Stella.
“Officer, that woman is wearing my stolen jewelry. I have the receipt and the photos to prove it belongs to my late mother. I want her arrested for Theft.”
“No! Roman! Tulungan mo ako!” sigaw ni Stella habang pinoposasan siya ng mga pulis sa harap ng lahat. Hinuhubad ng pulis ang pulseras mula sa braso niya.
Si Roman naman ay napaupo sa sahig, tulala, iniisip ang 500 Milyong utang na babagsak sa kanya bukas.
“10… 9… 8…” nagsimula ang countdown ng mga tao sa labas.
Naglakad ako palabas ng mansyon.
“3… 2… 1… HAPPY NEW YEAR!”
Sumabog ang mga paputok sa langit. Ang ganda. Ang liwanag.
Nakuha ko ang pulseras ni Mama. Nakaalis ako sa asawang manloloko. At naiwan sa kanila ang impyernong sila mismo ang gumawa.
Ito na ang pinakamasayang New Year ng buhay ko.
