KINABAHAN AKO NANG TANUNGIN AKO NG ANAK KO: “PAPA, SINO PO YUNG LALAKING NAGPAPATAHAN KAY MAMA TUWING GABI?”—HANDA NA SANA AKONG MAGALIT, PERO NANG BUKSAN KO ANG CCTV RECORDING, LUMUHOD AKO AT HUMAGULGOL SA NAKITA KO.
Ako si Roman. Isang Seaman na kakarating lang galing sa 10 buwang kontrata. Sabik na sabik akong makasama ang asawa kong si Lyn at ang 5-taong gulang naming anak na si CJ.
Napansin ko agad na pumayat si Lyn. Maputla siya at laging matamlay. Ang akala ko, pagod lang siya sa pag-aasikaso sa bahay at kay CJ habang wala ako.
Isang gabi, habang naglalaro kami ni CJ sa sala, bigla siyang nagtanong.
“Papa,” inosenteng tanong ng anak ko. “Kilala mo po ba ‘yung lalaking laging nasa kwarto niyo ni Mama kapag gabi?”
Natigilan ako. Napabitaw ako sa laruan.
“Anong lalaki, CJ?” seryoso kong tanong.
“Yung matandang lalaki po. Yung may dalang pulang panyo. Tuwing umiiyak si Mama sa gabi, hinahaplos niya ang likod ni Mama. Tapos pinupunasan niya ang luha ni Mama gamit ang panyo.”
Parang binuhusan ako ng malamig na tubig.
Matandang lalaki? Pulang panyo? Umiiyak si Lyn tuwing gabi?
Nagsimulang magdilim ang paningin ko. Ang nasa isip ko agad—may ibang lalaki ang asawa ko. Baka “Sugar Daddy”? Baka kaya siya pumayat ay dahil sa stress sa pagtatago ng sekreto?
Hindi ako nakatulog nang gabing iyon. Pinakiramdaman ko si Lyn sa tabi ko. Tulog na tulog siya, pero parang balisa.
Kinabukasan, pag-alis ni Lyn para mamalengke, agad kong binuksan ang laptop ko. Konektado dito ang CCTV na nakatago sa kwarto namin (inilagay ko ito noon para sa safety, hindi para mag-espiya).
Hinanap ko ang footage kagabi, bandang alas-dos ng madaling araw.
Handa na ang kamao ko. Handa na akong makakita ng ibang lalaki. Handa na akong wasakin ang pamilya namin kung totoo ang hinala ko.
Pero nang i-play ko ang video… napaluhod ako sa sahig.
Sa video, nakita ko si Lyn. Bumangon siya nang dahan-dahan para hindi ako magising.
Pumunta siya sa sulok ng kwarto, sa may altar.
Doon, nakita kong namimilipit siya sa sakit. Hawak niya ang tiyan niya. Umiiyak siya nang walang boses para hindi ako maabala. Nagsusuka siya ng dugo sa isang maliit na timba na tinatago niya sa ilalim ng kama.
Tapos, may kinuha siya sa drawer. Isang lumang pulang panyo.
Kilala ko ang panyong iyon. Iyon ang paboritong panyo ng yumaong Tatay ni Lyn na namatay limang taon na ang nakararaan.
Sa video, niyakap ni Lyn ang panyo at kinausap ang hangin, habang umiiyak sa sakit.
“Tay…” bulong ni Lyn sa video (rinig ko dahil high-tech ang audio). “Tay… ang sakit-sakit na po… tulungan niyo naman ako… Ayoko pang mamatay… kakarating lang ni Roman… gusto ko pa silang makasama ng matagal… Huwag muna ngayon, Tay… huwag muna…”
Sa video, nakita ko na parang may humawi sa buhok ni Lyn. Walang tao sa camera, pero nakita kong kumalma siya, na parang may yumakap sa kanya.
Doon ko naintindihan ang sinabi ni CJ.
Ang “lalaking” nakikita ng anak ko ay hindi kabit. Ito ay ang espiritu ng Lolo niya—ang Tatay ni Lyn—na dumadalaw para patahanin ang anak niyang lumalaban sa malubhang sakit nang mag-isa.
Humagulgol ako sa harap ng screen.
Kaya pala siya pumayat. Kaya pala siya matamlay. May sakit siya—posibleng cancer—at tinatago niya ito sa akin para hindi ako mag-alala habang nasa barko ako. Tinitiis niya ang sakit gabi-gabi at ang tanging karamay niya ay ang alaala ng Tatay niya.
Nang umuwi si Lyn galing palengke, sinalubong ko siya ng mahigpit na yakap.
“Roman? Bakit ka umiiyak?” gulat niyang tanong.
“Bakit hindi mo sinabi?” iyak ko. “Bakit mo sinolo ang sakit? Nandito na ako, Mahal. Hindi mo na kailangang kausapin ang panyo ng Tatay mo. Nandito na ako para hawakan ang kamay mo.”
Napaiyak si Lyn at inamin ang lahat. Stage 3 Cancer. Takot siyang sabihin sa akin dahil baka mapauwi ako at mawalan kami ng ipon.
Sa araw na iyon, nalaman ko na ang tunay na pag-ibig ay hindi lang sa ligaya. Ito ay ang kakayahang damayan ang isa’t isa sa gitna ng pinakamabigat na laban.
Hindi siya gumaling agad, pero hindi na siya nag-iisa. At si CJ? Hindi na niya nakita ang lalaking may pulang panyo, dahil si Papa na ang yumayakap kay Mama tuwing gabi.
