Narito ang isang kwento tungkol sa tunay na halaga ng yaman at ang gantimpala sa mga may busilak na puso.
IBINIGAY NG LOLO ANG MANSYON AT KOTSE SA TAMAD NIYANG APO, HABANG ISANG “LUMANG PAINTING” AT MGA LIBRO LANG ANG NAKUHA NG APO NA NAG-ALAGA SA KANYA—PERO NAGULAT ANG LAHAT NANG MATUKLASAN ANG LIHIM SA LIKOD NG PAINTING NA IYON.
Nang pumanaw si Don Custodio, ang pinakamayamang haciendero sa probinsya, nagtipon-tipon ang kanyang pamilya para sa pagbabasa ng Last Will and Testament.
Dalawa lang ang kanyang apo: Si Rico at si Ana.
Si Rico ay lumaki sa luho. Tamad siya, waldas, at bihira lang bisitahin ang Lolo niya. Pumupunta lang siya kapag humihingi ng pera pang-party o pang-travel.
Si Ana naman ay lumaki sa hirap. Siya ang nag-alaga kay Don Custodio noong na-bedridden ito. Siya ang nagpapaligo, nagpapakain, at nagbabasa ng libro sa matanda gabi-gabi hanggang sa huling hininga nito.
Sa opisina ng abogado, nakaupo si Rico na parang bored na bored, habang si Ana ay mugto ang mata sa kaiiyak dahil miss na miss na niya ang Lolo niya.
“Simulan na natin,” sabi ng Abogado. “Ito ang huling habilin ni Don Custodio.”
Nakinig si Rico.
“Sa aking apo na si Rico… Ibinibigay ko ang aking Mansyon sa Forbes Park, ang aking tatlong Sports Car, at ang aking mga alahas.”
Napatalon si Rico sa tuwa. “Yes! Jackpot! Akin ang mansyon! Mayaman na ako!” Tumingin siya kay Ana at ngumisi. “Sorry, Ana. Mukhang ako ang favorite.”
Nagpatuloy ang abogado.
“At sa aking apo na si Ana… na laging nasa tabi ko… Ibinibigay ko ang aking paboritong Lumang Painting na nakasabit sa aking kwarto, at ang isang kahon ng aking mga lumang Libro at Journal.”
Natahimik ang kwarto. Pagkatapos ay humagalpak ng tawa si Rico.
“HAHAHA! Seryoso?!” tawa ni Rico. “Painting na luma? Yung mukhang drawing ng bata? At mga libro na inanay na? Grabe, Ana! Nag-alaga ka ng ilang taon, ‘yan lang ang nakuha mo? Basura!”
Napaluha si Ana. “Ayos lang, Rico. Mahalaga sa akin ‘yun dahil paborito ‘yun ni Lolo. Ang mga libro na ‘yun ang binabasa ko sa kanya tuwing gabi.”
“Bahala ka sa buhay mo,” sabi ni Rico. “Basta ako, magpapakasasa sa yaman. Alis ka na sa mansyon ko ngayon din! Daldalhin ko dito ang mga barkada ko!”
Pinalayas ni Rico si Ana. Dala ang painting at kahon ng libro, umupa si Ana ng isang maliit na apartment.
Mahirap ang buhay ni Ana, pero masaya siya dahil nasa kanya ang mga alaala ng Lolo niya. Isinabit niya ang painting sa dingding. Isa itong simpleng larawan ng isang puno sa bukid. Walang pirma ng sikat na artist. Mukhang ordinaryo lang.
Gabi-gabi, binabasa ni Ana ang mga Journal ni Lolo. Doon nakasulat ang mga payo nito sa buhay: “Maging masipag,” “Huwag maging sakim,” “Ang tunay na yaman ay nasa pagtulong.”
Isang gabi, habang naglilinis si Ana ng painting, napansin niyang medyo makapal ang likod nito. May naka-umbok sa ilalim ng canvas.
Dahan-dahan niyang tinuklap ang likod ng frame.
Nalaglag ang isang sobre.
Binuksan niya ito. Laman nito ay isang sulat galing kay Don Custodio.
“Mahal kong Ana,
Kung nababasa mo ito, ibig sabihin ay tinanggap mo nang buong puso ang ‘basura’ kong pamana. Alam kong hindi ka magrereklamo. Alam kong iingatan mo ito.
Ang painting na ito ay hindi ordinaryo. Ito ay isang original masterpiece ng National Artist na si Amorsolo na nabili ko noong 1950s pa. Ang halaga nito ngayon ay higit sa 100 Milyong Piso.
Pero hindi lang ‘yan. Tignan mo ang mga libro. Sa pagitan ng mga pahina ng paborito kong libro na ‘El Filibusterismo’, nakasingit ang mga Land Titles ng mga Commercial Building sa Makati at BGC.
Ibinigay ko kay Rico ang mansyon at kotse dahil alam kong wawaldasin niya ‘yun. Ang mga bagay na ‘yun ay nauubos at nasisira. Pero ang mga lupain at ang painting na ito… ito ay para sa taong marunong magpahalaga.
Sa’yo na ang lahat, Ana. Dahil ikaw ang tunay na yaman ng buhay ko.”
Nanlaki ang mata ni Ana. Nanginginig ang kamay niyang binuksan ang mga libro.
Totoo nga! Ang mga titulo ng lupa! Ang mga Stock Certificates! Ang painting na akala ni Rico ay basura, ay nagkakahalaga pala ng milyon-milyon!
Sa isang iglap, naging bilyonaryo si Ana.
ISANG TAON ANG NAKALIPAS…
Si Rico ay nabaon sa utang. Dahil tamad siya at puro party lang ang inatupag, hindi niya nabayaran ang Real Property Tax ng mansyon. Ang mga kotse ay nabangga o naibenta para ipambayad sa sugal.
Wala siyang trabaho. Wala siyang pera. Pinalayas siya ng gobyerno sa mansyon dahil sa hindi pagbabayad ng buwis.
Naglakad si Rico sa kalsada, gutom at madungis.
Napadaan siya sa isang bagong tayong High-Rise Building. Nakita niya ang pangalan sa itaas: “ANA CUSTODIO TOWERS”.
Bumukas ang pinto ng building at lumabas si Ana. Nakasuot ng elegante, may mga bodyguard, at kausap ang mga investors.
Tumakbo si Rico palapit. “Ana! Ana! Pinsan!”
Hinarang siya ng guard.
“Ana! Ako ‘to! Si Rico!” sigaw niya. “Tulungan mo ako! Wala na akong makain! Kinuha nila ang mansyon!”
Lumapit si Ana. Tinitigan niya ang pinsan.
“Rico,” malungkot na sabi ni Ana. “Binigay sa’yo ni Lolo ang lahat ng luho, pero sinayang mo. Binigay sa akin ni Lolo ang mga luma, pero pinalago ko.”
“Ana, pahingi ng pera! Kahit konti lang! Di ba nakuha mo yung painting? Ibenta mo ‘yun para sa akin!”
Umiling si Ana.
“Ang painting ay nasa museo na, Rico. Donate ko ‘yun para makita ng lahat. Ang yaman ko ngayon ay galing sa sipag at sa pag-aaral ko ng mga negosyo ni Lolo na nasa journal niya.”
Kumuha si Ana ng isang hamburger na hawak ng assistant niya at inabot kay Rico.
“Heto, kainin mo ‘yan. ‘Yan lang ang maibibigay ko sa ngayon. Matuto kang magtrabaho, Rico. Dahil ang yaman na hindi pinaghihirapan, madaling nawawala.”
Sumakay si Ana sa kotse at umalis. Naiwan si Rico sa bangketa, hawak ang burger, at puno ng pagsisisi. Narealize niya na ang tunay na pamana ni Lolo ay hindi ang mansyon, kundi ang aral na hindi niya pinansin noon.
