PINAGTAWANAN NG HR ANG PUNTO NG PROBINSYANO AT ANG LUMA NIYANG SAPATOS. SABI NIYA: “WALA KANG FUTURE DITO.” PERO NAGULAT SIYA NANG PUMASOK ANG CEO AT YUMUKO SA APLIKANTE.
Si Miguel ay lumaki sa isang liblib na baryo sa probinsya. Anak siya ng magsasaka. Upang makapagtapos siya ng Civil Engineering, ibinenta ng kanyang Tatay ang kaisa-isa nilang kalabaw.
Ngayon, nasa Maynila si Miguel para sa kanyang final interview sa Summit Builders, ang pinakamalaking construction firm sa bansa.
Suot niya ang isang long-sleeved polo na medyo naninilaw na sa kalumaan, at ang kanyang sapatos na balat na tadtad na ng tahi at medyo pudpod na ang takong. Ito lang ang sapatos niya—bigay pa ng Tatay niya nung graduation.
Pagpasok niya sa interview room, nakaupo doon si Mr. Greg, ang HR Manager. Kilala si Greg sa pagiging matapobre at mapanghusga sa itsura. Naka-designer suit ito at amoy mamahaling pabango.
“Good morning po, Sir,” bati ni Miguel.
Agad na kumunot ang noo ni Greg. Narinig niya ang matigas na punto (accent) ni Miguel. Halatang-halata na galing ito sa probinsya.
“Maupo ka,” utos ni Greg nang hindi tumitingin. “Tell me about yourself.”
“Sir, ako po si Miguel. Galing po ako sa…” nagsimula si Miguel, pero pinutol agad siya ni Greg.
“Wait, wait,” tawa ni Greg nang nakakaloko. “Seryoso ka ba sa accent mo? Parang nasa comedy bar tayo ah. Masyadong matigas ang dila mo. Paano ka makikipag-usap sa foreign clients namin kung tunog-bukid ka?”
Yumuko si Miguel, hiyang-hiya. “Pasensya na po, Sir. Sinusubukan ko naman pong ayusin, pero ito po talaga ang nakasanayan ko.”
“At ‘yang sapatos mo,” turo ni Greg sa paa ni Miguel. “Diyos ko! Tignan mo nga ‘yan! Puro gasgas! May putik pa yata sa gilid! Alam mo ba kung anong kumpanya ito? Summit Builders! Pang-world class kami! Hindi kami tumatanggap ng empleyado na mukhang mag-aararo sa palayan.”
Masakit ang mga salita ni Greg. Pero pinigil ni Miguel ang luha niya.
“Sir,” mahinahong sagot ni Miguel. “Luma po ang sapatos na ito dahil ito po ang bigay ng Tatay ko. Naglakad po ako ng malayo para makarating dito dahil wala akong pamasahe sa taxi. Pero Sir, Top 1 po ako sa Board Exam. Masipag po ako. Bigyan niyo lang po ako ng pagkakataon.”
Tumayo si Greg at inihagis ang resume ni Miguel sa basurahan.
“Top 1? Wala akong pakialam,” sigaw ni Greg. “Sa corporate world, Image is Everything. Sa itsura mong ‘yan at sa pananalita mo, wala kang future dito. Umuwi ka na lang sa probinsya at magtanim ng kamote. Doon ka bagay.”
Akmang tatayo na si Miguel, bagsak ang balikat, at aalis na sana dala ang durog na pangarap.
Biglang bumukas ang pinto.
“Good morning, Greg.”
Pumasok ang isang matandang lalaki na simple lang ang suot pero may authority. Siya si Don Felipe, ang may-ari at CEO ng Summit Builders. Bihira siyang magpakita sa opisina.
Namutla si Greg. “S-Sir Felipe! Good morning po! Pasensya na po, may pinalalabas lang akong aplikante. Hindi po kasi qualifed. Masyadong… primitive.”
Hindi pinansin ni Don Felipe si Greg. Nakatingin siya kay Miguel. Tinignan niya ang mukha ni Miguel. Tinignan niya ang sapatos.
Biglang ngumiti si Don Felipe.
“Miguel?” tanong ng CEO.
Nagulat si Miguel. “O-Opo, Sir? Paano niyo po ako nakilala?”
Lumapit si Don Felipe at kinamayan si Miguel nang mahigpit.
“Ikaw ang binata na nag-viral sa Engineering Forum, hindi ba?” tanong ni Don Felipe. “Ikaw yung gumawa ng Low-Cost Irrigation System para sa mga magsasaka gamit ang recycled materials? Nabasa ko ang thesis mo. Napakatalino!”
Lalong namutla si Greg. “P-Po? Siya po ‘yun?”
Tumingin si Don Felipe sa paanan ni Miguel.
“At ‘yang sapatos na ‘yan…” sabi ni Don Felipe na may halong emosyon. “Alam mo ba, Greg, kung bakit ko nagustuhan ang batang ito?”
“B-Bakit po, Sir?”
“Dahil ang sapatos na pudpod ay simbolo ng taong hindi takot maglakad at magtrabaho,” paliwanag ng CEO. “Noong nagsisimula ako sa kumpanyang ito, galing din ako sa probinsya. Matigas din ang punto ko. At ang sapatos ko, mas luma pa diyan. Ang mga taong katulad ni Miguel ang nagpapatakbo ng mundo—mga taong may Grit (tapang at tiyaga), hindi puro Glamour.”
Humarap si Don Felipe kay Greg. Ang mukha niya ay seryoso na.
“Narinig ko ang sinabi mo, Greg. Sabi mo wala siyang future dito?”
“S-Sir, nagkamali lang po ako ng tingin—”
“Tinawag mong ‘bukid’ ang pinanggalingan niya,” putol ni Don Felipe. “Dahil sa ugali mong ‘yan, ikaw ang walang future dito. You are fired. Pack your things.”
“Sir! Huwag po! 10 years na po ako dito!” pagmamakaawa ni Greg.
“10 years kang naging bulag sa tunay na talento dahil sa pagiging matapobre mo. Get out.”
Pinalabas si Greg ng security.
Humarap si Don Felipe kay Miguel.
“Miguel, tanggap ka na,” nakangiting sabi ng CEO. “Pero hindi bilang Junior Engineer.”
“P-Po?”
“Gusto kitang kunin bilang Head of Research and Development. Kailangan ko ang utak mo at ang puso mo para sa mga proyekto natin sa probinsya. At huwag kang mag-alala sa accent mo. Dito sa kumpanya ko, ang boses ng may alam ang pinakikinggan, hindi ang boses ng maarte.”
Napaiyak si Miguel at nagpasalamat.
Sa araw na iyon, napatunayan na ang luma at maduming sapatos ay kayang dalhin ang isang tao sa mga lugar na hindi kayang marating ng makikintab na sapatos ng mga mapanghusga. Ang tunay na tagumpay ay para sa mga marunong lumingon sa pinanggalingan.
