“MAHAL, IPAGLUTO MO NGA KAMI NG KABIT KO. GUTOM KASI KAMI GALING DATE.” — UTOS NG ASAWA KO NANG WALANG HIYA. TUMALIMA AKO AT NGUMITI, DAHIL SA HAPUNANG IYON, ISINILBI KO ANG PINAKAMALAKING PAGSISISI NG BUHAY NIYA.
Ako si Vina. Limang taon na akong kasal kay Rico. Sa loob ng limang taon, naging mabuti akong asawa. Ako ang nag-aasikaso ng lahat habang siya ay nagpapakasarap sa buhay gamit ang perang kinikita ng family business namin.
Pero nitong mga nakaraang buwan, hindi na siya umuuwi. At ngayong gabi, umuwi siya… pero hindi mag-isa.
Kasama niya si Gretchen, ang kanyang sekretarya. Bata, maganda, at puno ng alahas na alam kong galing sa credit card ko.
Pagpasok nila sa pinto, nakaupo ako sa sofa.
“Vina,” tawag ni Rico na parang amo sa kanyang alipin. “Buti gising ka pa. Magluto ka nga. Gutom kami ni Babe. Galing kaming Tagaytay, pero hindi kami nasiyahan sa pagkain.”
“Hi, Tita Vina!” bati ni Gretchen nang nakangisi. “Sorry ha, medyo maselan kasi ang panlasa ko. Gusto ko sana ng Kare-Kare. Yung malapot ang sabaw ha?”
Napatitig ako sa kanila. Ang asawa ko, inuwi ang kabit niya sa bahay namin, at inutusan pa akong magluto?
“Ano? Tatunganga ka na lang ba?” sigaw ni Rico. “Kumilos ka na! Tandaan mo, ako ang lalaki sa pamamahay na ito! Kung ayaw mong palayasin kita, sundin mo ang gusto ko!”
Imbes na umiyak o magwala, tumayo ako nang dahan-dahan. Inayos ko ang buhok ko at ngumiti nang napakatamis.
“Sige, Mahal,” malumanay kong sabi. “Ipagluluto ko kayo. Umupo kayo at maghintay. Gawin nating espesyal ang gabing ito.”
Nagulat si Rico. Akala niya aawayin ko siya. “Mabuti. Alam mo naman pala ang lugar mo eh.”
Pumunta ako sa kusina. Naglabas ako ng karne, gulay, at mani. Nagluto ako nang buong puso. Kare-Kare, Lechon Kawali, at Crispy Pata. Naglabas pa ako ng premium wine.
Habang nagluluto ako, rinig na rinig ko ang tawanan nila sa sala.
“Ang tanga talaga ng asawa mo, Babe,” tawa ni Gretchen. “Martir! Pinagluluto pa tayo!”
“Hayaan mo siya,” sagot ni Rico. “Wala naman siyang pupuntahan. Akin ang bahay, akin ang pera.”
Napangisi ako habang hinahalo ang sabaw. Sige lang, magpakasaya kayo.
Pagkatapos ng isang oras, inihain ko ang pagkain sa Dining Area. Kandila, mamahaling plato, at masarap na amoy.
Umupo si Rico sa kabisera. Si Gretchen sa kanan niya. Ako, nanatiling nakatayo.
“Wow! Ang bango!” sabi ni Gretchen. “In fairness, pwede ka nang katulong. Kain na tayo, Babe!”
Nagsimula silang kumain. Takaw na takaw. Parang mga patay-gutom na ngayon lang nakakita ng pagkain.
“Masarap ba?” tanong ko habang nagsasalin ng wine sa baso nila.
“Pwede na,” sagot ni Rico na puno ang bibig. “Sa susunod, bilisan mo. Ayoko ng pinaghihintay ako.”
“Huwag kang mag-alala, Rico,” sagot ko. “Hinding-hindi ka na maghihintay. Dahil ito na ang huling hapon na kakain ka sa bahay na ‘to.”
Tumigil si Rico sa pagnguya. “Anong sinabi mo?”
Kinuha ko ang Silver Platter na may takip sa gitna ng mesa.
“May dessert ako,” sabi ko.
Binuksan ko ang takip.
Walang cake o prutas sa loob. Ang laman ng plato ay isang Makapal na Brown Envelope.
Kunot-noong kinuha ito ni Rico.
“Ano ‘to?”
Binuksan niya. Binasa niya ang unang pahina.
Nanlaki ang mga mata ni Rico. Nalaglag ang kutsara niya. Namutla siya na parang bangkay.
“A-Ano ‘to?!” sigaw ni Rico. “Bakit… bakit nakapangalan sa’yo ang bahay?! At ang kumpanya?!”
Ngumiti ako at uminom ng wine.
“Nakalimutan mo na yata, Rico,” paliwanag ko. “Ang lupa kung saan nakatayo ang bahay na ‘to? Mana ko ‘yan sa Lolo ko. Ang kumpanyang pinapatakbo mo? Pera ko ang nag-umpisa niyan. At pumirma ka sa Prenuptial Agreement na nagsasabing kapag nambabae ka… mawawala sa’yo ang lahat ng access sa ari-arian ko.”
“Fake news ‘yan!” sigaw ni Gretchen. “Mayaman ang boyfriend ko!”
“Correction, Gretchen,” sagot ko. “Ang boyfriend mo ay ex-manager na lang ngayon. Dahil kanina, habang nagluluto ako ng Kare-Kare, tinawagan ko na ang Board of Directors at ang Bangko. Termination Letter at Eviction Notice ang hawak mo, Rico.”
Tumayo si Rico, nanginginig. “Vina! Asawa mo ako! Hindi mo pwedeng gawin ‘to!”
“Ginawa ko na,” sagot ko. “Sabi mo kanina, ikaw ang lalaki sa pamamahay na ito? Pwes, hindi na ito ang pamamahay mo.”
Tumingin ako sa orasan.
“Nasa labas na ang mga security guard. Mayroon kayong sampung minuto para tapusin ang pagkain niyo at lumayas. Pagkatapos nun, kakaladkarin na kayo palabas.”
“Vina! Babe! Sorry na! Nagkamali lang ako!” lumapit si Rico at akmang luluhod.
Hinarang ko siya gamit ang wine glass.
“Oops. Huwag kang lumapit. Baka matapunan ka ng wine, sayang naman. Mas mahal pa ‘to kaysa sa pagkatao mo.”
“At ikaw, Gretchen,” baling ko sa kabit na tulala na. “Sabi mo gusto mo ng Kare-Kare? Sana nabusog ka. Dahil simula bukas, wala na ring trabaho ang boyfriend mo para ilibre ka.”
Iniwan ko sila sa dining room.
Rinig ko ang sigawan at sumbatan nila habang kinakaladkad sila ng mga guard palabas ng gate.
Sa gabing iyon, natulog ako nang mahimbing sa aking malaking kama. Wala nang parasitiko, wala nang manloloko. Napatunayan ko na ang paghihiganti ay isang putaheng best served cold… o minsan, best served kasabay ng mainit na Kare-Kare at annulment papers.
